แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 1004

“ออกไปให้หมด” ประมุขแคว้นออกคำสั่งเหล่าขุนนาง จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้มั่วซินหมัวมัว พาเฟิ่งจิ่วเหยียนเข้ามา

สองเค่อยามต่อมา เฟิ่งจิ่วเหยียนก็มาถึงห้องบรรทม

นางอยู่ในชุดสีเข้ม ใบหน้าสุขุมเยือกเย็น

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ไล่ข้าหลวงทุกคนออกไป เหลือไว้เพียงมั่วซินหมัวมัวคนเดียว

“ท่านแม่ของข้าอยู่ที่ใด” เฟิ่งจิ่วเหยียนถามเข้าประเด็นทันที

ประมุขแคว้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “นั่งลงคุยกันก่อนสิ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับ

นางจ้องประมุขบนเตียงอย่างแน่นิ่ง

ไม่เจอกันเพียงไม่กี่เดือน อาการป่วยของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างไม่รีบร้อน

“ท่านต้องการตามหาซู่ยวน หากไม่มีอะไรผิดพลาด ท่านแม่ของข้าคือ…”

ประมุขแคว้นยิ้มมุมปากเบา ๆ

“เจ้าก็รู้นี่ ว่าแม่ของเจ้าหน้าคล้ายหลายส่วน…แค่ก ๆ!”

พูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ นางก็เริ่มไอออกมา

มั่วซินหมัวมัวรีบเข้าไปช่วย ใช้ผ้าเช็ดหน้ารองรับเลือดที่ประมุขแคว้นอาเจียนออกมา

ประมุขแคว้นค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น มองเฟิ่งจิ่วเหยียน

“เด็กน้อย เจ้ามานี่สิ…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองนาง ไม่ขยับไหวติง

มั่วซินหมัวมัวเห็นเช่นนั้น ก็ประคองประมุขแคว้น พลางหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮา ประมุขของพวกเรา คือป้าของท่าน!”

คิ้วเรียวสวยของเฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดมุ่น

เรื่องที่ท่านแม่คือซู่ยวน นางก็แค่คาดเดา ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อย แล้วเหตุใดประมุขแคว้นถึงมั่นใจขนาดนี้? หรือว่าอีกฝ่ายสืบเจอหลักฐานอะไร?

ประมุขแคว้นยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก เรียกนางอย่างอ่อนแรง

“เจ้า…เข้ามานี่ เรามีเรื่องจะบอกเจ้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลังเลอยู่ชั่วครู่ ก็ยกเท้าเดินเข้าไป

มาถึงข้างเตียงได้ไม่ทันไร ประมุขแคว้นก็จับมือนางไว้แน่น

“เรา เหลือเวลาไม่มากแล้ว ตอนนี้ เราแค่อยากให้แม่ของเจ้ามาอยู่กับเรานาน ๆ”

สายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเคร่งครัด

“เกี่ยวกับเรื่องนี้ ท่านมีหลักฐานอันใด?”

ลมหายใจของประมุขแคว้นโรยริน

“เรารู้สึกได้อย่างแรงกล้า ว่านางก็คือ…น้องสาวของเรา”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด

ใช้เพียงความรู้สึกอย่างเดียวหรือ?

จากนั้น มั่วซินหมัวมัวก็กล่าวเสริม

“ฮูหยินเฟิ่งหน้าตาเหมือนบิดาผู้ล่วงลับของท่านประมุขอย่างมาก อีกอย่างนิ้วก้อยยังโค้งงออีกด้วย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างระมัดระวัง “แต่ว่า อายุไม่ตรงกัน ไม่ใช่หรือ?”

ประมุขแคว้นกล่าวเสียงหนักแน่น