แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 827

“ฝ่าบาท…” เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นทำความเคารพ

เซียวอวี้ก้าวเดินยาว ๆ มาหยุดตรงหน้านาง แล้วพยุงนางขึ้น

เขาหันไป ทอดมองถานไถเหยี่ยนด้วยสายตาเยือกเย็น

บรรยากาศภายในห้องโถงหลักตึงเครียดไม่น้อย

ถานไถเหยี่ยนไม่ถ่อมตนแต่ก็ไม่เย่อหยิ่ง ต่อบทสนทนาก่อนหน้านี้ พูดต่ออีกว่า

“ที่ข้าให้เหยาเหนียงจงใจเปิดเผยว่าเป็นสายลับของเป่ยเยี่ยนนั้น ก็เพื่อตบตาคนที่ทางกษัตริย์แคว้นตงซานส่งมาติดตามข้า

“อีกอย่าง ข้าเองก็รู้ดีว่า แผนการยุยงที่ไร้ความเฉลียวฉลาดเช่นนี้ เจ้าต้องสังเกตได้เป็นแน่ แล้วไปสืบเป่ยเยี่ยน สาวต่อไปจนถึงแคว้นตงซาน ก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังมาถึงตรงนี้ ก็เริ่มเอนเอียงในใจ

นางถามต่อ

“บัวกลีบเปลวเพลิง เจ้าเป็นคนส่งมาหรือ?”

ถานไถเหยี่ยนมองมาที่นาง ไม่ได้ปฏิเสธ

เขาหันไปมองทางเซียวอวี้

“ฮ่องเต้ฉี ข้าคิดว่า ทั่วใต้หล้านี้สามารถเป็นหมากได้ทั้งหมด หากมีคนคุมหมากจริง ๆ ก็ต้องเป็นท่านและแคว้นหนานฉีเท่านั้น

“เรื่องสงครามของแคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นหนานฉี ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้แล้ว

“ดังนั้น ควรทำลายล้างแคว้นเป่ยเยี่ยนตั้งแต่ตอนนี้ แล้วค่อยทำลายล้างแคว้นตงซานต่อไป

“ใต้หล้านี้ แตกแยกมานานถึงเวลารวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว”

เซียวอวี้ไม่ได้มองมาที่เขา เพียงถามเฟิ่งจิ่วเหยียนว่า “เจ้าเชื่อเขา?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้เชื่อทั้งหมด

อย่างน้อยก็มีบางเรื่อง ที่นางยังต้องตรวจสอบ——ด้วยการถามอาจารย์ ว่าได้นำเรื่องมนุษย์โอสถไปบอกถานไถเหยี่ยนหรือไม่

ที่เหลือคือการตรวจสอบข้อเท็จจริง ว่าตกลงแล้วเขาใช่คนตระกูลถานไถหรือไม่

นางมองไปยังบุคคลที่เป็นเหมือนครูและสหายในอดีต กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

“ฝ่าบาท จับเขาไปขังไว้ก่อน จนกว่าจะตรวจสอบตัวตนของเขาชัดเจน แล้วค่อยลงโทษ”

ทันใดนั้น ถานไถเหยี่ยนก็ควักกริซออกมาจากไหนก็ไม่อาจทราบได้

เซียวอวี้ปกป้องเฟิ่งจิ่วเหยียนในทันที เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็ขยับไปข้างหน้า ต้องการจะปกป้องเซียวอวี้เช่นเดียวกัน

กลับเห็นเพียง ถานไถเหยี่ยนนำกริซเล่มนั้นแทงเข้าที่หน้าอกของตัวเอง

เลือดสด ๆ พลันไหลซึมออกมา…

ม่านตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนหดลง

ถานไถเหยี่ยนฝืนยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมขมวดคิ้ว พูดกับนางอย่างรู้สึกผิดว่า

“ที่ข้าลงดาบในครานั้น ตอนนี้…ข้าชดใช้ให้เจ้าแล้ว…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนแทบจะพูดโพล่งออกไป

“รีบไปตามหมอมา!”

ระหว่างที่พูด ร่างกายของนางก็เคลื่อนไปข้างหน้า

เซียวอวี้จับนางไว้อย่างรวดเร็ว ไม่ให้นางเข้าใกล้ถานไถเหยี่ยน

“จิ่วเหยียน อย่าไป”

ตุบ!

ถานไถเหยี่ยนยื้อไม่ไหว จึงทรุดลงกับพื้น

จากนั้นนางก็รีบเก็บพิมพ์เขียวบนพื้นขึ้นมา

เมื่อกางออกดู สัญลักษณ์ทั้งหมดที่ทำไว้บนนั้น เหมือน “ใยแมงมุม” อย่างที่ตงฟางซื่อบอกไว้จริง ๆ

นางหันไปมองถานไถเหยี่ยนอีกครั้ง ออกคำสั่งหมอว่า

“ตรวจบาดแผลบนร่างกายของเขาให้ละเอียด และตรวจดูด้วยว่าเขาโดนยาพิษหรือไม่”

“พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันมาพูดกับเซียวอวี้

“จากที่ถานไถเหยี่ยนเล่ามา แคว้นเป่ยเยี่ยนถูกแคว้นตงซานปลุกปั่น จึงจะเคลื่อนกองทัพบุกแคว้นหนานฉี ท่านควรกลับวังไปเตรียมกำลังป้องกัน

“ข้าต้องนำพิมพ์เขียวนี้ไปส่งให้ตงฟางซื่อ”

เซียวอวี้จับแขนของนางไว้ ถามนางด้วยสีหน้าเคร่งครัด

“จิ่วเหยี่ยน เจ้าเชื่อเขาจริง ๆ หรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายอย่างรีบเร่ง

“ที่เขาบอกว่าตัวเองเป็นคนตระกูลถานไถ ข้าจะตรวจสอบให้ชัดเจน ตอนนี้ไม่สำคัญว่าเขาน่าเชื่อถือหรือไม่ แคว้นหนานฉีควรเตรียมสู้ศึก”

แววตาของเซียวอวี้ลุ่มลึก

“เจ้าพูดถูก”

เขาไม่ได้ฟังคำอธิบายของหลิวเหยี่ยนก่อนหน้านี้ จึงทนไม่ได้ที่เฟิ่งจิ่วเหยียนดูใส่ใจหลิวเหยี่ยนอย่างมาก

ตอนนั้นนางเกือบตายในเงื้อมมือของหลิวเหยี่ยน แม้นหลิวเหยี่ยนจะพูดจาฟังดูสวยหรู ต่อให้จะส่งพิมพ์เขียวช่องทางลับมาให้ แต่เขาก็ไม่เชื่อคนผู้นี้อยู่ดี

นี่คือลางสังหรณ์ของผู้ชาย