แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 783

ทุกคนแหงนหน้าขึ้นไป เห็นเพียงภายใต้แสงอาทิตย์ มีเมฆขาวกลุ่มหนึ่งกลายเป็นเจ็ดสี

“ข้ามิเคยเห็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน นี่ถือเป็นลางดี!”

“ฮองเฮาทรงเป็นผู้ที่สวรรค์กำหนดอย่างแท้จริง!”

“มีฮองเฮาทรงคุณธรรมเช่นนี้ หนานฉีเราจักต้องรุ่งเรืองสืบไปอย่างแน่นอน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสวมมงกุฎหงส์อันหนักอึ้ง มิอาจแหงนหน้าขึ้นมองได้ จึงรู้สึกอึดอัดใจอยู่แล้ว

เซียวอวี้ยังเดินมาถามว่า

“จิ่วเหยียน เจ้าเห็นแล้วหรือไม่? เป็นเมฆมงคล เรามิเคยเห็นเมฆที่งดงามเท่านี้มาก่อน เจ้าคือคนที่ชะตาลิขิตไว้ให้เราอย่างแท้จริง...”

“จะเข้าห้องหอเมื่อใด?” เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยแทรกคำพูดของเขา ทั้งเอ่ยอย่างหนักแน่น

เซียวอวี้: ?

เขาก็อยากเข้าห้องหอ ทว่าเหตุใดนางถึงร้อนใจมากกว่าเขาเสียอีก?

ในดวงตาของเขามีรอยยิ้มจาง ๆ

“ใกล้แล้ว”

จะตำหนิว่าเขามิใส่ใจคงมิได้ ว่าไปแล้ว เขาก็มิรู้เช่นกันว่า มงกุฎหงส์นี้จะหนักมากเพียงใด

ผู้ดำเนินการในพระราชพิธียังคงทำหน้าที่ต่อไป

“ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงเข้าสู่พิธีการคำนับ! คำนับฟ้าดิน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนและเซียวอวี้หันไป ทำท่าทางโค้งคำนับ

“ต่อด้วยคำนับเครือญาติเชื้อพระวงศ์!”

ที่ตำแหน่งของเครือญาติเชื้อพระวงศ์ มีไทเฮาและผู้อาวุโสของเชื้อพระวงศ์กลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ ในบรรดานั้นก็มีหนานซานอ๋องที่มาจากชายแดนตะวันตกด้วย

ไทฮองไทเฮาทรงได้รับการปล่อยตัวจากภูเขาอวี้หยางเป็นกรณียกเว้น หลังจากผ่านพ้นพิธีอภิเษกสมรสก็จะถูกส่งตัวกลับไป

หญิงชราอย่างนางมองดูฮ่องเต้และฮองเฮา ด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้า

เมื่อนึกย้อนไปถึงความผิดที่ตนเองเคยก่อไว้ เกิดรู้สึกเสียใจก็สายไปแล้ว

“สามีภรรยาคำนับกันและกัน”

สองคนหันหน้าเข้าหากัน ขณะที่เฟิ่งจิ่วเหยียนโน้มตัวลงมา ม่านมุกตรงหน้าก็แกว่งไกวกระทบกัน

พิธีการระหว่างสามีภรรยา เป็นพิธีการที่เซียวอวี้ชื่นชอบที่สุด

การคำนับนี้บ่งบอกว่า นับตั้งแต่บัดนี้พวกเขาได้เป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการแล้ว

เหล่าขุนนางด้านล่างก็แสดงความยินดี

นายท่านเฟิ่งเช็ดรอยชื้นแฉะที่มุมหางตา ทั้งโมโหและเสียใจ

ในสมองของเขาตอนนี้นึกถึงแต่คำกล่าวในพระราชโองการแต่งตั้ง ในพระราชโองการระบุว่า “ตระกูลเมิ่งมีบุตรสาว”

ถุย!

ตระกูลเมิ่งช่างไร้ยางอาย!

เห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นบุตรสาวของตระกูลเฟิ่งเขา!

ฮ่องเต้ก็เช่นกัน ช่างมิเห็นตระกูลเฟิ่งอยู่ในสายตาบ้างเลย!

หลังจากพิธีคำนับเสร็จสิ้น การอภิเษกสมรสนี้ก็ถือว่าสมบูรณ์แล้ว

ภายในวังมีการจัดงานเลี้ยง เหล่าขุนนางสามารถอยู่ร่วมทานอาหารได้

“ควรดื่มสุรามงคลได้แล้ว” นางเอ่ยปาก

เซียวอวี้พลันยิ้มขึ้นมาทันที

“รีบร้อนเพียงนี้เชียว?”

มิตำหนิเขาหากจะคิดเลยเถิด ก่อนหน้านี้นางก็ถามว่า จะเข้าห้องหอเมื่อใด

เหล่าหมัวมัวยกจอกสุราเดินเข้ามา

“เชิญฝ่าบาทและฮองเฮาทรงดื่มสุราเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบจอกสุรานั้นมา และดื่มรวดเดียวหมด

กระทั่งดื่มเสร็จแล้ว ถึงเห็นเซียวอวี้มองนางด้วยความงุนงง

ครั้งนี้นางถึงมองเห็น เขาดื่มไปเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

การดื่มสุรามงคลสมรสของในวัง จะดื่มเพียงครึ่งเดียว จากนั้นค่อยแลกเปลี่ยนส่วนที่เหลือกัน

ในชั่วขณะนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนร้อนใจอยากจะถอดมงกุฎหงส์ออก จนหลงลืมไป

เหล่าหมัวมัวที่อยู่ด้านข้างก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

หรือไม่ ไปรินมาอีกจอกหนึ่ง?

เซียวอวี้กลับดูสงบนิ่ง และลอกเลียนการกระทำของนาง สุราที่เหลืออีกครึ่งเดียวก็ดื่มจนหมดเช่นกัน

ดูเหมือนว่าในความคิดของเขา กฎข้อนี้สามารถละเมิดได้

ขณะที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังคิดอยู่ว่า เขาคลี่คลายความอึดอัดใจของนางได้ และถือว่าทำได้ดี

ทว่าต่อมา จู่ ๆ เขาก็เข้ามาใกล้นาง มือข้างหนึ่งจับที่ต้นคอของนาง มืออีกข้างปัดออกไป---ปล่อยม่านเตียงมงคลลงมา เพื่อปิดกั้นสายตาของเหล่าหมัวมัว และจุมพิตลงบนริมฝีปากของนาง