แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 687

การตายของอู๋เซียง ไม่มีผู้ใดเสียดายการลาลับของเขา มีแต่ดื่มด่ำอยู่ในห้วงความรื่นเริงของรอบใหม่

คนที่เดิมทีกำลังลังเลไม่ตัดสินใจเหล่านั้น ก็ทยอยนำทรัพย์สินมาวางเดิมพันที่ตัวเฟิ่งจิ่งเหยียน

ในเวลานี้ เจียงหลินเต็มไปด้วยความสับสน

เขาได้ยินว่าซูฮ่วนชนะแล้ว ถึงกล้าลืมตา

จากนั้นเขาถามด้วยความงงงวย

“ทำได้อย่างไร...ซูฮ่วน เมื่อครู่เขามิได้ถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าหรอกหรือ?”

เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ที่อยู่ไม่ไกลงึมงำ

“เส้นไหมสังหาร ซูฮ่วนซ่อนเส้นไหมสังหารของคู่ต่อสู้ไว้”

ในเวลานี้ ฟางหมิ่นที่ฟื้นแล้วก็เอ่ยขึ้น

“ไม่เพียงเท่านั้น ซูฮ่วนยังเรียนรู้กระบวนท่าหมัดกำไลเหล็กด้วย!”

ถูกต้อง!

นี่ถึงจะเป็นกุญแจสำคัญ

เส้นไหมสังหารนั้น มีเพียงหมัดกำไลเหล็กถึงจะสามารถแสดงศักยภาพของมันได้

อีกทั้งยังเป็นเส้นไหมสังหารที่ถูกย้อมเป็นสีแดง และถูกเปิดเผยแล้ว

ท่าไม้ตายชุดสุดท้ายของซูฮ่วน มีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น!

และนางคว้าโอกาสนั้นไว้ได้

เหลิ่งเซียนเอ๋อร์รู้สึกละอายใจตัวเอง

หากเปลี่ยนเป็นนาง คงไม่มีทางสังเกตกระบวนท่าของคู่ต่อสู้ในระหว่างการประลองได้ รวมถึงยังลอกเลียนท่าทางอีกด้วย

กลยุทธ์นี้ก็คือ หินจากภูเขาอื่นย่อมลับเป็นหยกได้ ดาบที่มุ่งโจมตีเราอาจกลายเป็นดาบที่ใช้โจมตีศัตรูกลับได้

กรงเหล็กค่อย ๆ เลื่อนลงมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ด้านในอย่างสงบนิ่ง มือข้างหนึ่งถือศีรษะของอู๋เซียงไว้

รูปร่างของนางราวกับต้นสนสูงตระง่าน ยืนหยัดไม่ย่อท้อ

และเหมือนต้นหลิงเซียวฮวาที่เติบโตอยู่บนที่สูง ถึงแม้รู้ว่ามีอุปสรรคและความยากลำบาก ก็ไม่หวั่นเกรง

ฝูงชนโห่ร้องอย่างยินดี นางก็ไม่สนใจ

ทุกสายตาที่ส่งมาของคนเหล่านั้น นางก็ไม่สนใจเช่นกัน

ตามมาด้วยกรงเหล็กลงถึงพื้น หลังประตูถูกเปิดออก นางเริ่มจากฉีกอาภรณ์ของอู๋เซียง นำมาห่อศีรษะของเขาให้เรียบร้อย

จากนั้น นางมองไปทางผู้ประกาศที่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง

“จูบสาวงาม ข้าชนะแล้ว”

ผู้ประกาศนึกไม่ถึงว่า คนผู้นี้จะน่ากลัวมากถึงเพียงนี้!

รอบการประลองยุทธ์เมื่อครู่ คนอื่นมองเห็นไม่ชัด ทว่าเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน!

อู๋เซียงวิทยายุทธ์ล้ำเลิศ ยังแอบสวมแผ่นเกราะ หรือจะพูดว่าหอกดาบฟันแทงไม่เข้าก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น นางคาดเดาได้ว่าซูฮ่วนคิดจะทำสิ่งใด

หลังจากต่อสู้กับอู๋เซียง ซูฮ่วนไม่มีแรงที่จะปกป้องสังเวียนอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้น การช่วยเหลือศิษย์น้องติง ต้องเป็นเวลานี้...

เฟิ่งจิ่วเหยียนถือศีรษะของอู๋เซียง และเดินเข้าไปใกล้กรงเหล็กของติงหยวนเอ๋อร์

ติงหยวนเอ๋อร์อ่อนแออย่างมาก แม้แต่แรงพูดก็ไม่มี ทำได้เพียงยกเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก และมองมาที่นาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้านาง และนำศีรษะของอู๋เซียงยื่นให้

“แม่นางติง มอบให้เจ้า”

นางจริงจังเกินไป แม้แต่เจียงหลินก็ยังสงสัย เด็กหนุ่มคนนี้คงมิได้จริงใจกระมัง?

ติงหยวนเอ๋อร์เบิกตาโตในทันที เป็นเพราะบุรุษตรงหน้าเข้าไปใกล้นาง และทำท่าเหมือนจะจูบนาง

ผู้ประกาศยิ้มพร้อมหยอกล้อ: “นี่มันเพื่อสาวงามถึงกับยอมตาย และยังเป็น...”

ก่อนที่คำว่าเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ จะหลุดออกมา เบื้องหน้าก็มีเงาซ้อนแฉลบผ่านมาสายหนึ่ง

ความเร็วนั้นเร็วจนดวงตามนุษย์ไม่มีทางจับจ้องได้ทัน แค่เพียงรับรู้ถึงกระแสลมที่พัดพามาเท่านั้น!

เฟิ่งจิ่วเหยียนอุ้มติงหยวนเอ๋อร์ไว้ และนำศีรษะของอู๋เซียงวางไว้ตรงอกของติงหยวนเอ๋อร์ แค่ชั่วพริบตาก็พุ่งออกมาจากกรงเหล็ก และวิ่งออกไปทางด้านนอก

ผู้ประกาศมีสติทันควัน จึงรีบพูดขึ้นทันที

“แย่แล้ว! พวกเขาจะหนี! ปิดประตู รีบปิดประตู!”