แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 480

เซียวอวี้พลันหยุดกะทันหัน หัวเราะอย่างขมขื่นข้างหูของนาง

“ฮองเฮา เหตุใดไม่ผลักเราออกล่ะ เพราะกลัวว่าเรา…จะตายหรือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมา มองที่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

สีหน้าของเซียวอวี้ซีดขาวอย่างมาก แต่ริมฝีปากแดงระเรื่อ

เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดตานางไว้ กล่าวเสียงแหบพร่า

“เช่นนั้นก็อย่าผลักไสเราอีก เพราะเราจะตายจริง ๆ”

เขาวางมือลงบนหลังเอวของนาง แล้วดึงนางเข้ามาอีก

หลังจากสัมผัสอะไรบางอย่างได้ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ดิ้นอย่างรุนแรง

ผิวน้ำที่เคยเรียบนิ่งในตอนแรก พลันกระเพื่อมไหว

เมื่อนางขยับ ลำคอของเซียวอวี้ก็ยิ่งแห้งผาก

“เราถูกลูกธนูยิง ก็เพราะเข้าไปรับแทนเจ้า”

สิ้นคำกล่าว คนที่อยู่ในอ้อมกอดพลันหยุดดิ้นตามคาด…

เซียวอวี้ทนไม่ไหว จึงก้มลงไปจูบริมฝีปากของนาง

“แม่ทัพน้อยของเรา เจ้าไม่ควรให้ความสำคัญกับบุญคุณมากเช่นนี้”

……

เฉินจี๋ยืนเฝ้าอยู่ข้างนอกกระโจมตลอดเวลา แอบได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังมาจากข้างใน——ลมหายใจอันหนักหน่วงของชายหนุ่ม เสียงอื้ออึงของหญิงสาวที่พยายามข่มกลั้นเอาไว้

ในยามราตรีเงียบสงัด เขาเดินไปเดินมาอย่างกระสับกระส่าย

หากไม่มีคำสั่งจากฝ่าบาทและพระนาง เขาก็ไม่กล้าเข้าไป

และเขาก็ไม่กล้าไปไหนไกลด้วย เพราะกลัวว่าฝ่าบาทจะเป็นอะไรไป

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีใครได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากกระโจมชัดเจนเท่าเขาอีกแล้ว เสียงที่ร้องคำรามเหมือนปีศาจร้าย

——“ต้วนไหวซวี่ตายไปแล้ว เราต่างหากคือสามีและผู้ชายของเจ้า เหตุใดเจ้าถึงไม่ชายตามองเรา ไม่ยินยอมขนาดนี้เลยหรือ”

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม

ก็มีคนออกมา

แต่กลับเห็น เป็นฝ่าบาทอุ้มพระนาง

เฉินจี๋อกสั่นขวัญแขวน

เพราะว่า ร่างกายของฮองเฮามีเพียงเสื้อคลุมตัวนอกของฮ่องเต้คลุมไว้อย่างเดียว เส้นผมปล่อยสยาย ปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ในสภาพหายใจโรยริน

ด้านฝ่าบาทสวมเพียงเสื้อป้ายตัวใน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ถูกพิษกู่เล่นงานปางตาย ตอนนี้กลับดูมีชีวิตชีวาเหลือล้น ดวงตาทั้งสองข้างแผ่ซ่านประกายคมกริบหนาวเหน็บ

“กลับกระโจม” เซียวอวี้ออกคำสั่งเสียงเย็นชา

“พ่ะย่ะค่ะ!” เฉินจี๋รีบตามไป ไม่กล้าถามอะไรมาก และไม่กล้าคิดอะไรไปไกล

เซียวอวี้เดินเข้ามาในกระโจม แล้ววางเฟิ่งจิ่วเหยียนลงบนเตียง

นางนอนขดตัว ไม่ขยับไหวติง สีหน้าสงบนิ่งไร้ความหวั่นไหว

เซียวอวี้ยกมือขึ้นลูบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา นางไม่มีอาการตอบสนองใด ๆ ดูตายด้านอย่างเห็นได้ชัด

“พรุ่งนี้จะออกเดินทางกลับ ส่วนคนที่วางยาพิษ เราจะสั่งคนให้ตามสืบเอง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันลุกพรวดขึ้นมา เสื้อคลุมตัวนอกของเขาที่อยู่บนร่างกายของนางพลันร่วงหล่นตามการขยับตัวของนาง จนเผยให้เห็นเสื้อซับในที่ถูกฉีกขาด รวมถึงผิวกายที่มีรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ปรากฏออกมาวับ ๆ แวม ๆ

“ข้าอยากได้ยาคุมกำเนิด” น้ำเสียงของนางแน่วแน่ ฟังดูเยือกเย็น

แววตาของเซียวอวี้หม่นแสงลงเล็กน้อย

“ได้เข้าไปหรือไม่ เรารู้ดีอยู่แก่ใจ ไม่จำเป็นต้องดื่มยาอะไรพรรค์นั้นหรอก”

แม้เขาเอาเปรียบนางก็จริง แต่ก็แค่ภายนอกเท่านั้น

เพราะเขาเองก็กลัวว่าหากทำไปถึงขั้นนั้น นางจะเกลียดเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนกราน

“ข้าจะดื่ม”

น้ำเสียงของเซียวอวี้แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

“อย่าเอ่ยถึงเขา”

เซียวอวี้เหมือนมีก้างติดคอ ท่าทางดูน้อยใจอย่างยิ่ง

“ได้ เราจะไม่เอ่ยถึง เราไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงเขาอยู่แล้ว ตราบใดที่เจ้าไม่โกรธเรา…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวตามตรง “ข้าไม่ได้โกรธ”

นางได้เอาคืนเขา มีเรื่องอะไรให้โกรธ

นางก็แค่ทนไม่ได้ ที่เขาเอาแต่พูดถึงต้วนไหวซวี่ข้างหูนางตลอด จนบาดใจนางหลายรอบ

เซียวอวี้รวบรวมความกล้า จูบลงบนแก้มของนาง

ก่อนที่นางจะโมโห เขาก็พูดเสียงอ่อนโยนว่า

“หากเจ้าไม่โกรธเรา เราก็จะให้รางวัลชิ้นใหญ่แก่เจ้า ดีไหม?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว

……

ภายในอาณาเขตเมืองหนานเจียง

“อะไรนะ? เซียวอวี้ไม่ตาย?” คนชุดคลุมดำกล่าวอย่างตกตะลึง

ปณิธานของเซียวอวี้ต้องแข็งแกร่งมากเท่าใดกัน ถึงได้ผ่านมันมาได้

“อาจารย์ วันนี้ฮ่องเต้หมาบ้านั่นกำลังจะเดินทางกลับ พวกเราสามารถลงมืออีกครั้งได้!”

สิ้นคำพูด ด้านนอกเรือนที่พวกเขาอยู่พลันมีเสียงแปลกประหลาดดังขึ้น

ทันใดนั้น ลูกศิษย์ผู้หนึ่งก็พรวดพราดเข้ามา

“แย่แล้วอาจารย์…อั่ก!” ลูกธนูแหลมคมพุ่งเข้ามา พรากชีวิตลูกศิษย์คนนั้นให้ดับคาที่

คนชุดคลุมดำมองไปยังนอกเรือน จึงเห็นคนอ่อนวัยสวมใส่อาภรณ์สีดำ เดินนำหน้าคนร้อยกว่าคน เข้ามาล้อมพวกเขาเอาไว้

คนอ่อนวัยผู้นั้นคาบต้นหญ้าไว้ในปาก กล่าวอย่างสบาย ๆ ว่า

“ข้ารอเจ้ามานานแล้ว”