แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 479

แม้นร่างกายและหัวใจของเฉินจี๋จะรับเรื่องแบบนั้นไม่ได้ แต่เพื่อช่วยฝ่าบาท เขาก็คงไม่มีทางเลือกอื่น

เขาชักดาบที่เหน็บไว้ข้างเอว ส่งให้เฟิ่งจิ่วเหยียน จากนั้นก็เข้าไปในกระโจม

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนเฝ้าอยู่ข้างนอกแทนเขา

ไม่นานหลังจากนั้น นางก็ได้ยินเสียงหนัก ๆ ดังขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงพิฆาตกล่าวคำว่า “ไปให้พ้น”

นางรีบเข้าไป กลับเห็นเฉินจี๋คุกเข่าอยู่ในบ่อน้ำ พยายามแกะสายรัดเอวของเซียวอวี้ออก

เฟิ่งจิ่วเหยียน: !

นางแทบทนดูไม่ได้!

นางรีบตะโกนห้าม “หยุดนะ นั่นเจ้าจะทำอะไร!”

ชายร่างใหญ่อย่างเฉินจี๋ มีท่าทางราวกับถูกย่ำยี ดวงตาแดงก่ำ กัดฟันพูดว่า “ฮองเฮา ท่านบอก…ให้กระหม่อมอยู่กับฝ่าบาท”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด

“ข้าให้เจ้าเฝ้าเขาเงียบ ๆ ไม่ได้ให้เจ้าแตะเนื้อต้องตัวเขา!”

เฉินจี๋ได้ยินเช่นนั้น พลันโล่งอก

จากนั้นก็รีบถอยออกมา

ที่แท้ก็แค่ให้เฝ้าเฉย ๆ

เมื่อครู่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าหลังจากเสร็จกิจจะปลิดชีพลงโทษตัวเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเฉินจี๋กำลังคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ แต่ก็ผิดที่นางพูดไม่ชัดเจนเอง

มิน่าล่ะตอนที่เฉินจี๋กำลังจะเข้ามา ถึงได้มีท่าทางเหมือนคนพร้อมที่จะตายอย่างไรอย่างนั้น

เซียวอวี้ถูกเฉินจี๋กระตุ้น จนเริ่มทนความเจ็บปวดไม่ไหว ราวกับเรี่ยวแรงหลุดออกจากร่าง แทบไถลตัวลงไปในน้ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนมือไว ลงน้ำไปพยุงเขาเอาไว้

เฉินจี๋เห็นเช่นนั้น ก็ก้มหน้าลงแทบชิดอก “พระนาง กระหม่อมออกไปรอข้างนอกเหมือนเดิมดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

ขณะที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังจะสั่งให้เขาทำอะไรบางอย่าง มือของนางก็ถูกจับกุมไว้อีกครั้ง

นางหันไปมองเซียวอวี้ สีหน้าของเขาในตอนนี้ย่ำแย่อย่างมาก เหมือนถูกดูดพลังงานหยางไปทีละเล็กละน้อย ทั่วทั้งร่างกายหดเกร็ง แบกรับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ยากกับคนทั่วไป

ทว่า เทียบกับอาการหมดแรงจนเกือบจะล้มในเมื่อครู่ เหมือนเขาจะดีขึ้นมาเล็กน้อย

ทันใดนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้

นางใช้มือประคองหน้าของเขาด้วยมือข้างเดียว แล้วลองขยับเข้าไปใกล้

จากนั้นก็ประทับจูบลงบนแก้มของเขา

ชั่ววินาทีนั้น แรงที่จับมือของนางไว้ก็คลายลงเล็กน้อย

ดวงตาดำขลับของเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นประกายวูบไหว จดจ้องมาที่เขาแน่นิ่ง

ค่อนคืนต่อมา ร่างกายของเซียวอวี้ค่อย ๆ ดีขึ้น

ยามที่เขามีสติเต็มร้อย ถึงรู้ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนทำอะไรกับตัวเขาบ้าง

ยามใดที่เขาอาการไม่ดี นางก็จะจูบเขา ซึ่งเป็นการแตะสัมผัสเพียงภายนอกเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำเท่านั้น แต่กลับมากพอทำให้เขาประคองสติไว้ได้ จนมาถึงตอนนี้

ยามที่เฟิ่งจิ่วเหยียนจูบลงมาอีก ทันใดนั้นเขาก็ออกแรง จับท้ายทอยของนางไว้ เปิดริมฝีปากของนางออก เพิ่มระดับรสจูบให้ลึกยิ่งขึ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนยังไม่รู้ว่าเขาได้สติแล้ว คิดแค่ว่าเขาถูกพิษกู่ควบคุม จึงไม่ได้ผลักเขาออก

เซียวอวี้ควบคุมความคิดเลวร้ายไม่ได้

ยิ่งคิดถึงเรื่องที่นางทิ้งเขาเพราะต้วนไหวซวี่ คิดถึงความเย็นชาที่นางมีต่อตัวเอง คิดถึงสัญญาหนึ่งปีระหว่างพวกเขาที่กำลังจะมาถึง เขาก็ยิ่งควบคุมไม่ได้…

น้ำในบ่อเย็นชืดไปนานแล้ว

แต่ร่างกายของเขากลับร้อนระอุ

เขาใช้มือข้างหนึ่งดึงหลังของนาง ให้ขึ้นมานั่งคร่อมระหว่างเอวของเขา จากนั้นก็ใช้มือรวบจับเอวของนางไว้ ไม่ให้นางถอยไปไหนได้

เสื้อด้านในของเขายับยู่ยี่ เส้นกล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้องเด่นชัด เพราะกำลังหดเกร็ง

เขาจูบนางไปพลาง แกะสายรัดเสื้อของนางออก สอดฝ่ามือใหญ่เข้าไปในสาบเสื้อของนาง

ในเวลาเดียวกัน ยามที่ไล่จูบลงมาถึงลำคอของนาง เขาก็ใช้มือดึงเสื้อตรงหัวไหล่ของนางออก แล้วครอบครองผิวกายของนาง ทิ้งรอยสีแดงไว้ทั่วทุกอณู

เฟิ่งจิ่วเหยียนยื่นมือออกไปผลักเขาออก แต่พอนึกถึงสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ มือที่ยื่นออกไป จึงหลุบลงอีกครั้ง…