แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 473

เมื่อเทียบกับรัฐเหลียงแล้ว ทหารเป่ยเยี่ยนกล้าหาญชาญชัยกว่ามาก

ศึกครั้งนี้กินเวลามาครึ่งเดือนเต็ม ๆ

ด้วยเหตุที่ ‘ปืนมังกรไฟ’ ถูกทำลาย รัชทายาทเยี่ยนจึงจิตใจสับสน สั่งการทหารอย่างไร้ระเบียบแบบแผน ทั้งยังไม่ยอมให้ใครมาสอดมือ

เขารบจนเสียสติ คิดถึงแต่ความสะใจของตน

แม้เป่ยเยี่ยนจะดูเหมือนว่ารักษาฐานที่มั่นไว้ได้อย่างมั่นคง ทว่าที่จริงแล้วทุกวันมีผู้บาดเจ็บและตายจำเป็นนวนมาก

ทางด้านหนานฉีนั้นมีจำนวนครั้งที่ชนะมากกว่าที่แพ้

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าก็สามารถเห็นได้ด้วยตาว่าเซียวอวี้เองก็ฉุนเฉียวง่ายขึ้นเช่นกัน

กองทัพเยี่ยนนั้นตอแยสู้อยู่ทั้งวันทั้งคืน

ในเวลาเดียวกันนี้เอง ณ เมืองหลวงแคว้นหนานฉี เฉินอ๋องเองก็กำลัง ‘ทำสงคราม’ อยู่เช่นกัน

เขาใช้กำลังคนจำนวนมาก ทว่าจนถึงยามนี้ก็ยังหาเส้นทางลับของฮองเฮาไม่พบ

เขามองดูเสบียงชุดแล้วชุดเล่าที่ขนส่งทางบกไปยังชายแดนใต้ จิตใจกระวนกระวายจนไม่อาจสงบลงได้

“ไปหามาให้ได้! ต่อให้ต้องพลิกฟ้าพลิกดินก็ต้องหาเสบียงที่เหลือให้เจอ! ข้าไม่เชื่อ หรือพวกเขามุดอุโมงค์ใต้ดินไปหรือไร!!”

เฉินอ๋องแผดเสียงก้องราวกับคนบ้า

เมื่อเทียบกับความมาดมั่นในหลายวันก่อนหน้านี้ สถานการณ์ยามนี้นับว่าเข้าตาจนแล้วจริง ๆ

......

ปลายเดือนสิบ

ยามนี้เป่ยเยี่ยนเหลือเพียงแรกเฮือกสุดท้าย

ยามที่รัชทายาทเยี่ยนผู้บ้าคลั่งกำลังสั่งให้เหล่าทหารผูกระเบิดอัสนีบาตฟ้าไว้กับตัว เพื่อให้พวกเขาใช้ร่างกายไประเบิดชาวฉีนั้นเอง พระราชโองการฮ่องเต้เยี่ยนก็มาถึง

สิ่งที่มาพร้อมกับพระราชโองการยังมีเหล่ายอดฝีมือในวังด้วย

พวกเขาใช้กำลังบังคับมัดรัชทายาทเยี่ยนแล้วโยนเข้าไปในรถม้า

“รัชทายาท ล่วงเกินแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาททรงมีพระบัญชา กระหม่อมไม่อาจไม่ทำตาม!”

เหล่าทหารที่ถูกมัดไว้กับระเบิดอัสนีบาตรฟ้ากอดกันเป็นกลุ่มก้อน หันหน้าไปทางขันทีที่มาประกาศพระราชโองการน้ำตาคลอเบ้า

ทหารใหม่ที่ขี้ขลาดนายหนึ่งกลัวจนตัวสั่นระริก

“ฮือฮือ...ในที่สุดฝ่าบาทก็ทรงได้สติแล้ว หากพระราชโองการยังไม่มา พวกเราคงต้องตายกันหมด...”

ใครจะนึกเล่าว่ามาสนามรบครั้งแรก แล้วจะต้องพบเข้ากับรัชทายาทผู้เป็นหัวหน้าแม่ทัพที่วิปลาสเช่นนี้

รัชทายาทเยี่ยนที่แม้จะโดนยัดเข้ารถม้าแต่ก็ยังไม่ยอมหยุดกล่าว

“ปล่อยเรานะ! เรากำลังจะรบชนะแคว้นหนานฉีอยู่แล้วเชียว! พวกเขาทุกคนจะต้องตาย! ต้องตายให้หมด แม่ทัพออกศึกแนวหน้าไม่จำเป็นต้องฟังฮ่องเต้ ไม่จำเป็นต้องฟัง! เสด็จพ่อ! ท่านชราแล้ว!”

ฮ่องเต้เยี่ยนไม่เพียงตีระฆังถอยทัพเท่านั้น ยังส่งราชทูตไปเจรจาสงบศึกกับแคว้นหนานฉีด้วย

ด้วยความผิดของลูกเนรคุณ เขาจึงสัญญาว่าจะจ่ายชดเชยค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในศึกครั้งนี้ และภายในสิบปีนี้จะไม่รุกล้ำอาณาเขตของแคว้นหนานฉีแม้แต่ก้าวเดียว

นี่ไม่ใช่การสำนึกผิด แต่เป็นเพราะเป่ยเยี่ยนรบไม่ไหวแล้ว จำเป็นต้องกลับมาฟื้นฟูแคว้นของตนก่อน

ทว่าเซียวอวี้ไม่ยอมรับการเจรจาสงบศึก

“สิ่งที่เราต้องการคือหนังสือยอมแพ้”

“ทหารสามแสนนายถูกทำลายด้วยน้ำมือของเขา! เขากลัวประเทศแคว้นอื่นไม่จับจ้องเลยเอา ‘ปืนมังกรไฟ’ ไปด้วย... สิ่งที่เราสูญเสียไปไม่เพียงเรื่องเหล่านี้เท่านั้น แต่เป็นชื่อเสียงและใจของประชาชน! ครานี้เราไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่!”

ฮองเฮาน้ำตานองหน้า “โปรดเห็นแก่ที่รัชทายาททำทุกอย่างด้วยใจกตัญญู...”

เมื่อพูดถึงความกตัญญูฮ่องเต้เยี่ยนยิ่โกรธจนหัวเราะ

“เขาน่ะหรือกตัญญู?

“หากไม่ใช่หมอเทวดาตรวจรักษาโรคให้เรา เราคงไม่รู้ว่ารัชทายาทเป็นคนวางพิษเรา!!

“เขานี่ ‘ช่างกตัญญู’ เสียจริง!”

“ฮองเฮา มารดาตามใจมากเกินไปลูกจึงเสียคน เจ้าเองก็มีความผิดเช่นกัน จากนี้ไปให้เจ้าคืนตราประทับฮองเฮามา ปิดประตูสำนึกตนเสีย!”

การ ‘ประชวรหนัก’ ของฮ่องเต้เยี่ยนครานี้ เขาไม่กล้าพูดออกไปว่าเป็นบุตรของตนวางยาพิษ

เพื่อชดเชยความวุ่นวายใหญ่หลวงที่รัชทายาทเยี่ยนก่อเรื่องเอาไว้ เขาจึงทำได้เพียงตกลงยอมเขียนหนังสือยอมแพ้ให้แคว้นหนานฉี

ไม่เช่นนั้นคงปกป้องรัชทายาทเอาไว้ไม่ได้ เขาเขียนทุกอักษรด้วยมือที่สั่นเทา

คนรอบกายต่างคิดว่าเป็นเพราะเขาเพิ่งฟื้นตัวการอาการป่วยหนัก หารู้ไม่ว่าเขาเป็นเช่นนี้เพราะไฟโทสะ

เมื่อรัชทายาทเยี่ยนกลับมาก็ถูกจับใส่เครื่องพันธนาการ ขังไว้ในวิหารบรรพบุรุษ

ฮ่องเต้บอกแก่คนภายนอกว่ารัชทายาทนั้นเสียสติไปแล้ว

ทว่าการพ่ายแพ้ในศึกนี้ของเป่ยเยี่ยนได้กลายเป็นปมในใจของฮ่องเต้เป่ยเยี่ยนไปแล้ว

เขามองดูรายงานการศึก จนสีหน้าดำเป็นเถ้าถ่าน

แค้นนี้ เขาจะต้องเอาคืนแน่!