แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 474

ณ ชายแดนใต้ ภายในกระโจม

เซียวอวี้นำหนังสือยอมแพ้มาให้เฟิ่งจิ่วเหยียนดูด้วยความพึงพอใจ

“ลายมือของฮ่องเต้เยี่ยนนับว่าไม่เลวเลย” เขาทำเป็นไม่ใส่ใจและไม่บอกนางตรง ๆ ว่าเป็นหนังสือยอมแพ้ แต่ให้นางอ่านแล้วค้นพบด้วยตนเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับทำเพียงกวาดตามองด้วยท่าทางนิ่งเฉย

“ฝ่าบาท เรื่องสงครามจบลงแล้ว พวกเราจะกลับวังเมื่อไหร่เพคะ?”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว

สัญญาของเขากับฮองเฮามีเวลาหนึ่งปี

ทว่าเพราะสงครามนี้ทำให้เสียเวลาไปหลายเดือน

ยังดีที่ช่วงที่ผ่านมานี้ฮองเฮาอยู่ข้างกายเขามาตลอด ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่ต้องการแค่หนังสือยอมแพ้ของเป่ยเยี่ยน แต่ยังจะเอาหัวของรัชทายาทเยี่ยนด้วย!

ณ เมืองหลวง

ภายในโรงเตี้ยม

องครักษ์วิ่งเข้าไปในห้องอย่างร้อนรน “ท่านอ๋อง...เป่ยเยี่ยนแพ้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

นี่ควรจะเป็นข่าวดี

ทว่าสำหรับเฉินอ๋องแล้วนี่คือข่าวร้ายชัด ๆ

รูม่านตาของเขาหดลง

“จบลงอย่างนี้เลยหรือ...”

ที่จบลงไม่ใช่แค่เรื่องสงครามเท่านั้น แต่ยังมีความฝันในการเป็นฮ่องเต้ของเขาด้วย

เขานึกเสียใจ

“ข้าไม่ควรยึดติดกับการเดิมพันนั่นเลย...ข้าผิดเอง!”

เขาราวกับนึกได้แล้ว พลันจับแขนขององครักษ์อย่างแรง “ข้าช่างโง่เสียจริง คิดแต่จะปล้นเสบียง ข้าควรจะพุ่งไปที่วังหลวงต่างหาก!”

“ท่านอ๋อง...” องครักษ์เห็นสีหน้าของเขาค่อย ๆ ดุร้ายขึ้นก็รู้สึกกระวนกระวายใจ

“ท่านอ๋อง ฝ่าบาทจะเสด็จกลับมาแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็กลับเมืองซวีโจวกันเถิดขอรับ” เช่นนี้ยังสามารถรักษาชีวิตและใช้ชีวิตอย่างหรูหราสูงศักดิ์ต่อไปได้

สีหน้าของเฉินอ๋องผ่อนคลายลงครู่หนึ่งแล้วนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้

“นั่นสินะ เซียวอวี้จะกลับมาแล้ว ถึงข้าคิดอยากจะทำอะไรอีกก็ไม่ทันแล้ว”

หรือว่าเขาจะลอบปลงพระชนม์ดี?

ทว่าพวกข้ารับใช้ไร้ค่าของเขา แม้แต่เสบียงที่ฮองเฮาซ่อนเอาไว้ยังหาไม่เจอเลย จะลอบปลงพระชนม์ได้อย่างไรกัน!

ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์สิ้นดี!

เฉินอ๋องรีบออกคำสั่งทันที

“เก็บสัมภาระให้หมด รีบเดินทางกลับเมืองซวีโจว!”

องครักษ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

โชคดีนักที่ท่านอ๋องฟังคำโน้มน้าว หากมีเจ้านายอย่างรัชทายาทเยี่ยนนั่นล่ะก็ ตายไปยังไม่รู้ตัวเลยว่าตายเพราะเหตุใด

ครานี้หากมองในอีกมุมหนึ่งก็นับว่ารัชทายาทเยี่ยนสร้างชื่อเสียงได้ในศึกเดียวเช่นกัน

ต่อไปหากใครคิดว่าบุตรของตนเป็นลูกล้างผลาญ พอนึกถึงฮ่องเต้เยี่ยนขึ้นมาก็จะรู้สึกสบายใจขึ้นแล้ว

เฉินอ๋องคิดว่าขอเพียงหนีได้เร็ว ทุกอย่างย่อมออกมาดี

นึกไม่ถึงว่าเพิ่งจะออกจากโรงเตี๊ยม ก็ถูกทหารขวางเอาไว้แล้ว

“เฉินอ๋อง ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากรุ่ยอ๋องให้สอบสวนคดีปล้นเสบียง โปรดตามข้าน้อยไปที่ศาลต้าหลี่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

เฉินอ๋อง แอบกัดฟันกรอด

รุ่ยอ๋องนี่ช่างตามติดราวกับวิญญาณร้ายจริง!

“ฝ่าบาท ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นแค่คนชั้นต่ำ ทว่าเราก็เต็มใจที่จะตายเพื่อสนธิสัญญาพันธมิตรระหว่างสองแคว้นของหนานฉีกับหนานเจียง! แต่เราไม่อยากถูกใส่ร้ายจนตาย ไม่อยากตายอย่างไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามอย่างเย็นชา

“พวกนางถูกยาปลุกอารมณ์หรือไม่?”

ดูเหมือนว่าจะมีพียงเหตุผลนี้เท่านั้นถึงจะสามารถอธิบายถึงพฤติกรรมที่แปลกประหลาดของพวกนางได้

ทว่าเหตุใดจึงมีคนถูกวางยาปลุกอารมณ์มากมายเพียงนั้น?

ซุนเต๋อฟางตอบ “กระหม่อมเองก็เคยสงสัย ทว่าเมื่อให้หมอทหารตรวจดูกลับไม่พบอะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ”

......

การตายของคนหนานเจียง ยังคงเต็มไปด้วยความน่าสงสัย

เซียวอวี้มีฐานะเป็นฮ่องเต้ ไม่อาจรั้งอยู่ที่นี่นานเพื่อคดีนี้ได้ จึงตัดสินใจที่จะส่งคนอื่นมาตรวจสอบ

เหมือนอย่างที่ทหารคนหนึ่งได้กล่าวเอาไว้ สามารถตายเพื่อแคว้นหนานฉีได้ ทว่าไม่อาจตายโดยไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงได้

พรุ่งนี้ก็จะเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงแล้ว เฟิงจิ่วเหยียนรู้สึกหนักอกหนักใจ

ยามค่ำนางอยู่ในกระโจมเพื่อวาดรูป ทว่าผ่านไปตั้งนานก็ยังเริ่มวาดมิได้

เซียวอวี้เห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ จึงบังคับพานางออกไปผ่อนคลายจิตใจ

ทั้งสองเดินไปจนถึงหุบเขามรณะ จากนั้นเฟิงจิ่วเหยียนก็นึกถึงการตายของหญิงชาวหนานเจียงอีกครั้ง

“หากไม่ใช่ยาปลุกอารมณ์ แล้วมันคืออะไรกัน?”

ขณะที่เซียวอวี้กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เข็มเงินหลายสิบเล่มก็พุ่งออกมาจากความมืดด้วยความเร็วอย่างยิ่ง

ในช่วงหน้าสิวหน้าขวานนี้เอง เซียวอวี้ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดเพื่อปกป้องนาง

ทว่าเฟิงจิ่วเหยียนก็สลัดเขาออกแล้วไล่ตามไปทันที

นางเห็นบุรุษผู้ยิงเข็มสวมเสื้อคลุมสีดำ ซึ่งคล้ายกับผู้ที่เหลียนซวงอธิบาย ทั้งยังเหมือนผู้ที่นางเคยเห็นเมื่อปีนั้นอย่างมาก เหมือนยิ่ง...