แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 472

‘ปืนมังกรไฟ’ ดี ๆ ได้พังไปเกินครึ่ง!

ฐานยิงที่เปราะบางที่สุดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ไปเช่นนี้ ถึงตัวกระบอกจะยังอยู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว...

คิดไม่ถึงเลยว่าอาวุธอันทรงพลังของเขาจะถูกทำลายไปเช่นนี้!

ข้างกายรัชทายาทเยี่ยนมีองครักษ์ประจำตัวที่เป็นยอดฝีมืออยู่ พอเขาออกคำสั่งยอดฝีมือผู้นั้นก็ไล่ตามเฟิ่งจิ่วเหยียนไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีวิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยม ทว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า

ยามที่นางเพิ่งจะข้ามชายแดนมา นักฆ่าด้านหลังก็ประชิดเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

ยามที่เห็นว่าเขากำลังจะตามนางทันนี้เอง ทันใดนั้น...

ฟิ้ว!

ลูกธนูคมกริบยิงมาจากระยะไกลตรงเข้ากลางหน้าผากของนักฆ่าผู้นั้น!

ลูกธนูนี้ยากที่จะป้องกัน ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ นักฆ่าเสียชีวิตในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันไปมองศพของนักฆ่าผู้นั้นก่อน จากนั้นหันกลับมาก็มองเห็นเซียวอวี้

เขายืนอยู่บนมุมสูงของหุบเขามรณะ ค่อย ๆ วางคันธนูในมือลง

......

ณ ค่ายหนานต้า

นอกกระโจมของฮ่องเต้และฮองเฮา อู๋ไป๋และเฉินจี๋คอยเฝ้าระวังอย่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งยังไม่มองอีกฝ่ายซักครั้ง

ภายในกระโจม

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ทันจะอธิบายอะไรให้เซียวอวี้ฟังก่อน นางรีบวาดภาพแบบร่างที่อยู่ในหัวออกมาอย่างรวดเร็ว

เซียวอวี้ที่อยากให้นางไปขจัดกลิ่นกำมะถันออกจากตัวก่อน ได้แต่อดทนไม่เอ่ยปาก

เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนความคิดของนางเข้า

ถึงอย่างไรสิ่งที่นางวาดอยู่ในตอนนี้ก็เป็นถึงภาพร่างอาวุธทางการทหารอย่าง ‘ปืนมังกรไฟ’ เชียวนะ

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องมองที่ภาพร่างอาวุธที่วาดออกมาอย่างถู ๆ ไถ ๆ คิ้วก็ขมวดแน่น

เซียวอวี้ลองเอ่ยถาม

“เสร็จแล้วหรือ?”

นางส่ายหน้า “ยังขาดอีกนิดหน่อย”

ที่ขาดคือจุดเชื่อมต่อระหว่างกระบอกและฐานยิง

ยามนั้นจู่ ๆ รัชทายาทเยี่ยนก็ตามมาทัน นางจึงยังไม่ทันมองอย่างละเอียด

น่าเสียดายที่ ‘ปืนมังกรไฟ’ นั่นถูกระเบิดทำลายแล้ว

เซียวอวี้ปลอบนางอย่างอารมณ์ดี

“เจ้าวาดได้ขนาดนี้ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว”

บนแผ่นดินนี้มีไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำเช่นนี้ได้

มิน่าเล่าภาพแบบร่างที่นางวาดออกมาจึงหลอกสงเหยียนได้

มีแต่ผู้ที่รู้อย่างแตกฉานในเรื่องลึกลับที่ผู้อื่นไม่รู้เท่านั้น จึงจะสามารถหลอกผู้อื่นได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้มือนึงกุมศีรษะ นึกอยู่นานมาก

ทว่ายามนี้สมองของนางว่างเปล่าจนไม่อาจรวบรวมสมาธิเพื่อเติมจุดที่หายไปนั้นได้

ฝ่ามือใหญ่ของเซียวอวี้กุมรอบมือที่จับพู่กันของนางเอาไว้

“ไปอาบน้ำแล้วนอนพักเถิด ต่อให้ไม่อาจสร้าง ‘ปืนมังกรไฟ’ ออกมาได้ แคว้นหนานฉีก็ไม่มีทางถูกเป่ยเหยียนขัดขวางไปตลอดหรอก

และเป็นเพราะสิ่งนี้เองที่ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะเข้าหานาง อยากเป็นคนที่นางใส่ใจ

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ขึ้นจากสระแล้ว

นางคลุมตัวด้วยเสื้อตัวนอกขนาดใหญ่ หันหลังให้เซียวอวี้ แล้วเปลื้องชุดตัวในออกอย่างรวดเร็ว

เซียวอวี้ประหลาดใจมาก นางทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบชุดเปียกชื้นบนพื้นขึ้นมา “กลับได้แล้ว”

เซียวอวี้ : …

ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีภาพหญิงงามเหนียมอายที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแม้แต่น้อย มีเพียงความเมินเฉยเท่านั้น

สมแล้วที่อยู่ในกองทัพมานาน นางคงจะไม่ถือว่าตนเป็นสตรี ยิ่งไปกว่านั้น ก็ไม่ได้มองเซียวอวี้เป็นบุรุษเสียด้วยซ้ำ

ณ ค่ายทหารชาวเยี่ยน

รัชทายาทเยี่ยนมองศพของคนสนิท ดวงตาสาดประกายกระหายเลือดอย่างบ้าคลั่ง

คนที่แสดงตัวเป็นราชทูตหนานเจียงนั่นต้องเป็นคนหนานฉีแน่!

เขาไม่มีทางปล่อยแคว้นหนานฉีไปแน่!

แคว้นหนานฉีเองก็ไม่มีทางปล่อยเป่ยเยี่ยนไปเช่นกัน

เป่ยเยี่ยนที่ไม่มี ‘ปืนมังกรไฟ’ ก็เปรียบเหมือนพยัคฆ์ที่ไร้เขี้ยว

วันรุ่งขึ้นเซียวอวี้รวบรวมพลทหารทั้งหมดแล้วข้ามหุบเขามรณะไป

การออกศึกครั้งนี้ เขาไม่มีอะไรให้กังวลอีกต่อไป

เหล่าทหารเองก็อัดอั้นมานานมากแล้ว จึงตัดสินใจสู้ตายกับกองทัพเยี่ยน!