แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 317

ริมฝีปากจางฉีหยางแห้งแตก เสียงที่พูดออกมาค่อนข้างเสียงแหบแห้งอย่างยิ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนสบสายตากับเขา มองเห็นถึงรัศมีสังหารในแววตาของเขา

“ไหว้ผู้ล่วงลับ เดินผ่านทางนี้” นางพูดอธิบาย

เพราะจางฉีหยางหิวโซเป็นเวลานาน มือจึงสั่นเทา เอาสิ่งของเซ่นไหว้พวกนั้นคืนให้กับนาง

“เอาคืนไป! แม่ของข้าไม่ต้องการสิ่งพวกนี้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนทำเป็นเหมือนมองไม่เห็นการปฏิเสธของเขา

นางชักกระบี่ออกมาจากฟักตรงเอว

ตามด้วยเสียงรอยแตกร้าวดังในอากาศ ต้นไม้ด้านข้างต้นหนึ่งถูกนางโค่นลง ตัดเป็นกระดานขนาดเท่าศิลาหลุมศพ

จางฉีหยางมองดูภาพนี้ แววตาไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

จนเฟิ่งจิ่วเหยียนเอาแผ่นไม้นั่นวางบนพื้น แล้วถามเขา

“ผู้ล่วงลับสกุลอะไร”

จางฉีหยางมีปฏิกิริยาขึ้นมาเล็กน้อย มองดูนางอย่างแปลกประหลาดใจ

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีความสงสารอย่างสูงส่ง

“มีป้ายหลุมศพ ก็จะไม่กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน”

จางฉีหยางหัวเราะเย้ย

“ข้าไม่เชื่อ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาเหมือนล้อเล่นว่า

“เป็นผีก็สามารถหลงทางได้ มีป้ายหลุมศพ ต่อไปแม่ของเจ้าก็จะรู้ว่า ที่นี่เป็นบ้านของนาง เป็นบ้านที่ลูกชายของนางสร้างให้นางด้วยตนเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จางฉีหยางหวั่นไหวเล็กน้อย

เขามองดูหลุมฝังศพตรงหน้า ริมฝีปากแห้งจนซีดเผือด ขยับพูดขึ้นมาว่า

“จริงหรือ...จะหลงทางหรือ?”

“ข้าเดา” เสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนลอยอยู่ในลมหนาว ลอยเข้าไปในหูชายหนุ่ม ทำให้รู้สึกอบอุ่น

หลังจากจางฉีหยางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นมา

“แม่ของข้าสกุลฉิน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกดคางลงเล็กน้อย

หลังจากนั้น ดูเหมือนนางตวัดดาบเพียงไม่กี่ที บนแผ่นไม้ก็ปรากฏอักษรชัดเจน

…[สุสานสกุลฉิน แม่ผู้ล่วงลับ]

จางฉีหยางเห็นแล้วก็ตกตะลึงอย่างมาก

สายตาของเขาดีมาก ต่อให้อีกฝ่ายต่อสู้ว่องไวแค่ไหน เขาก็สามารถมองเห็นทุกความเคลื่อนไหวได้อย่างชัดเจน

ทว่าเมื่อครู่ตอนที่คนนี้ตวัดดาบสลักอักษร สายตาของเขามองไม่ทัน

เป็นวิชาดาบที่รวดเร็วมาก!

ความรวดเร็วเช่นนี้ เขาเคยเห็นเพียงบนตัวแม่ทัพน้อยเมิ่ง!

ชายหนุ่มไม่อาจเก็บความรู้สึกในใจ

แววตาจางฉีหยางเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง

เขาหันไปโขกคำนับเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ท่านผู้กล้า ขอร้องท่านรับข้าเป็นลูกศิษย์!”

เขาเตรียมพร้อมสำหรับที่จะโขกคำนับหลายที ในขณะที่กำลังจะโขกคำนับครั้งที่สอง ข้างบนหัวมีเสียงคนนั้นดังขึ้นมาอย่างชัดเจนว่า

“ได้”

จางฉีหยางอึ้งตะลึงอยู่ตรงนั้น เงยศีรษะขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ

เห็นทีหลุมฝังศพนี้ เขาใช้มือขุดขึ้นมาทีละนิด

สายตาของนางฉายแววอดสงสารไม่ได้

ชายหนุ่มทานน่องไก่ไปด้วย พูดอย่างซาบซึ้งไปด้วยว่า

“อาจารย์ ท่านใจดีมากเลย!”

เดิมเป็นเหมือนหมาป่าโดดเดี่ยว กลายเป็นลูกสุนัขที่เชื่อฟัง ช่างน่ารักน่าเอ็นดู

ดวงตาเฟิ่งจิ่วเหยียนล่องลอยเล็กน้อย

เด็กโง่ อาจารย์ไม่ดีเลย อาจารย์...มาช้าไป

หลังจากทานน่องไก่หมด ทันใดนั้นจางฉีหยางก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ล้วงเอาสิ่งของอย่างหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ

ของสิ่งนั้นถูกห่อไว้ด้วยผ้าหลายชั้น หลังจากเปิดดู ค่อยเห็นว่าเป็นหินชิ้นหนึ่งที่ผ่านการขัดมาแล้ว

จางฉีหยางพูดขึ้นมาอย่างค่อนข้างลำบากใจ

“อาจารย์ ข้า...เดิมข้าอยากไหว้แม่ทัพน้อยเมิ่งเป็นอาจารย์ แต่นางผิดคำพูด ไม่ยอมรับข้า

“ความจริงข้าชอบนางอย่างมาก รู้ว่านางเป็นสตรี ข้าก็ยิ่งนับถือนาง

“หินก้อนนี้ ข้าขัดทีละนิดด้วยตนเอง เป็นของขวัญเพื่อคารวะอาจารย์ เดิมแม่ทัพน้อยเมิ่งชอบม้า...ท่าน หากท่านไม่ชอบ ลูกศิษย์ขัดให้ท่านใหม่อีกอันหนึ่ง!”

จางฉีหยางอยากเก็บเอาคืนอย่างเสียใจ กลับถูกเฟิ่งจิ่วเหยียนรับเอาไป

“บังเอิญมาก ข้าก็ชอบม้า”

ใช้หินขัดเป็นรูปทรงม้า

เดิมนางคิดว่า เป็นเพียงความตั้งใจเล็กน้อยของเด็กคนนี้

ทว่าหลังจากพิจารณาดู ดวงตาของนางเบิกโตขึ้นมาทันที

ก้อนหินนี้ เป็นหินเซวียนอิง!