แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 318

หินเซวียนอิง เคยย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกไม่พบพาน ตอนนี้กลับได้มา

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบถามทันที

“นี่คือหินเซวียนอิง เจ้ามีได้อย่างไร?”

จางฉีหยางกลับแปลกประหลาดใจ

“อาจารย์ ทำไมท่านก็รู้จักหินเซวียนอิง?

“เมื่อสามปีก่อน ครั้งแรกที่ข้าได้เจอแม่ทัพน้อยเมิ่ง ได้ยินเขากับท่านพ่อคุยกันเรื่องหินเซวียนอิง ดูเหมือนนางจะชอบหินนี้มาก ดูในตำราก็มีบันทึกไว้

“ความจำของข้าดี จึงจดจำไว้

“ตำบลหลินผิงที่บ้านเกิดของข้า มีหุบเขามากมาย ยามมีเวลาว่าง ข้าก็จะออกค้นหาไปทั่ว เมื่อหนึ่งปีก่อน ข้าได้เจอหินเซวียนอิง ดังนั้นข้าจึงนำมันมาเป็นของขวัญคารวะอาจารย์...”

เมื่อสามปีก่อน เฟิ่งจิ่วเหยียนก็คิดอยากปรับเปลี่ยนปืนหอกไฟรูปแบบใหม่

ตอนนั้นนางก็มั่นใจแล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุด ก็คือฉนวนกันความร้อน และสิ่งที่เหมาะสมในการทำเป็นฉนวนกันความร้อนที่สุด ก็คือเหล็กเซวียนอิงที่หล่อหลอมมาจากหินเซวียนอิง

คิดไม่ถึงว่า ถูกเด็กคนนี้ได้ยินอย่างไม่ตั้งใจ และช่วยนางตามหาจนเจอแล้ว!

ปกติเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นคนสงบควบคุมตนเองได้ดี

ต่อให้ดีใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางแสดงออกมา

นางรีบถามจางฉีหยาง

“ข้าก็ชอบหินเซวียนอิงอย่างมาก บอกข้าได้ไหมว่า เจ้าเจอมันในเหมืองหุบเขาไหน?”

จางฉีหยางบอกนางทุกอย่าง

เขาใช้กิ่งไม้วาดบนพื้น ทำสัญลักษณ์บนตำแหน่งอย่างคร่าว ๆ ที่เหมืองหินเซวียนอิง

หลังจากวาดเสร็จแล้ว เขายังพูดออกมาอย่างไม่เห็นแก่ตัวว่า

“จนถึงตอนนี้ ข้าบอกอาจารย์เพียงคนเดียว”

“หากอาจารย์ชอบ ข้าสามารถนำมาให้ท่านได้ทุกเมื่อ!”

ดังนั้น แม้แต่เฉียวม่อก็ไม่รู้เรื่อง

“ข้าต้องการให้เจ้าไปทำภารกิจหนึ่ง” เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

จางฉีหยางรีบตอบตกลงทันทีว่า

“อาจารย์บอกมาได้เลย! ศิษย์จะตั้งใจทำให้ดีที่สุด!”

……

กรมศัสตราวุธ

เฉียวม่อพูดกับทุกคนว่า

“ตามที่ข้าบอก ขอเพียงหาหินเซวียนอิงนี้เจอ ก็จะสามารถชดเชยข้อบกพร่องของปืนหอกไฟที่ไม่ทนความร้อนได้”

ทุกคนมองหน้ากัน จากนั้นก็ผลักคนหนึ่งออกมา

“ใต้เท้าเมิ่ง เรื่องหินเซวียนอิง พวกเรารู้ตั้งแต่แรกแล้ว

“หลายปีมานี้ พวกเราเดินทางไปเมืองต่างๆ ก็ไม่ได้เบาะแสอะไร

“เป็นเพราะว่าหาไม่เจอ จึงคิดว่าแบบของท่านที่เพิ่มแผ่นกันความร้อนใช้ได้ผล ตอนนี้ท่านวนกลับมายังหินเซวียนอิงอีก นี่มัน...ไม่ใช่เหมือนกับที่พวกเราคิดไว้ก่อนหน้านี้?”

เฉียวม่อพูดอะไรไม่ออกทันที

ข้อมูลที่นางใช้เวลาตั้งนานกว่าจะได้มา กลับเป็นสิ่งที่พวกเขาคิดได้ตั้งแต่แรกแล้ว...

หัวหน้าหลายท่านส่ายหัวจากใจจริง

“ใต้เท้าเมิ่ง ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ช่างเถอะ”

พวกเขาสามารถถอนตัวได้ แต่เฉียวม่อทำไม่ได้

ฝ่าบาทตรัสแล้วว่าให้เวลานางหนึ่งเดือน ต่อให้นางอยากถอนตัวก็ถอนไม่ได้แล้ว

“ไม่มีอะไรสามารถใช้แทนหินเซวียนอิงได้แล้วหรือ?”

นางกวาดสายตามองดูทุกคนอย่างร้อนใจ

แต่ทุกคนพูดตอบอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “ไม่มี”

หนึ่งในหัวหน้าท่านหนึ่งพูดขึ้นมา

“ดังนั้นล่ะ?”

เฉียวม่อยกมือประสานถวายความเคารพ พร้อมพูดขึ้นมาว่า “กระหม่อมมีความผิด ขอให้ท่านทรงโปรดลงโทษ! แต่ทุกคนในกรมศัสตราวุธ ล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์...”

เมื่อเซียวอวี้ได้ยินเช่นนี้ บนใบหน้าแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

นางคิดว่านางมีน้ำใจมากหรือ?

ยังไม่ครบหนึ่งเดือน นางก็คิดอยากยอมแพ้แล้ว

เมื่อก่อนนางไม่ใช่คนแบบนี้

แม่ทัพน้อยเมิ่งของค่ายเป่ยต้า ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ

ถึงแม้ในตอนนั้น เหลือเพียงนางกับคนไม่กี่คน นางก็ยังข้ามผ่านหุบเขาหิมะ ทำลายกำลังหลักของกองทัพศัตรู

คนที่มีความอดทนขนาดนี้ ไม่ว่าจะทำอะไร ล้วนจะยืนหยัดจนถึงสุดท้าย...

เซียวอวี้มองดูเฉียวม่ออย่างลึกล้ำ

เหมือนยากที่จะนำแม่ทัพน้อยเมิ่ง ที่ฝังอยู่ในหัวสมองของเขา รวมกับคนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้

ถึงว่ามีคำกล่าวไว้ ชมดอกไม้ในสายหมอก มองคนผู้นั้นคนละฝั่ง

เมื่ออยู่ใกล้แล้ว กลับไม่งดงามขนาดนั้นแล้ว

ในขณะที่เซียวอวี้กำลังจะมีรับสั่ง ก็มีคนมารายงานว่า

“ฝ่าบาท มีหนุ่มน้อยคนหนึ่ง ตะโกนอยู่ข้างนอกประตูวังว่าต้องการเข้าเฝ้าฝ่าบาท ต้องการถวายสิ่งล้ำค่าให้กับฝ่าบาท”

เซียวอวี้ย้อนถามเพิ่มเสียงเย็นชาว่า

“ทำไม เราว่างมากหรือ?”

องครักษ์คนนั้นพูดขึ้นมาอย่างหาญกล้าว่า “แต่ว่าฝ่าบาท สิ่งที่คนนั้นจะถวายคือ...หินเซวียนอิง”

สีหน้าเฉียวม่อเปลี่ยนไปทันที

หินเซวียนอิง?

มาตอนไหนไม่มา กลับมาปรากฏตอนที่นางกราบทูลฝ่าบาทว่าหาไม่เจอ