แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 316

จางฉีหยางตอบโต้รวดเร็วมาก หลบเลี่ยงฝ่ามือแรกของเฉียวม่อได้

จากนั้นเฉียวม่อโจมตีเขาอีกอย่างต่อเนื่อง

จางฉีหยางเดินทางไกลมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ทั้งหิวทั้งหนาว

เวลานี้จึงไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเท่าไรนัก

แต่ต่อให้อยู่ภายใต้สภาพเช่นนี้ ยังสามารถหลบเลี่ยงเฉียวม่อได้ ซ้ำยังสามารถหาโอกาสตอบโต้ได้

สีหน้าเฉียวม่อมืดมิดอย่างรวดเร็ว

เด็กคนนี้ เก่งกาจกว่าที่นางคิดไว้

นางแกล้งทำเป็นจู่โจมส่วนล่างของเขา ฉวยโอกาสตอนที่เขาตอบโต้ เคลื่อนตัวไปทางด้านหลังเขาอย่างรวดเร็ว เตะหลังเข่าของเขาอย่างรุนแรง

จางฉีหยางงอเข่าลง ขาข้างหนึ่งคุกเข่าลง

จากนั้น เฉียวม่อใช้แขนรัดคอเขาไว้จากทางด้านหลัง

จางฉีหยางถูกบีบให้เงยศีรษะขึ้นมา อ้าปากกว้างเพื่อหายใจ

เฉียวม่อไม่ผ่อนมือ เพิ่มแรงมากขึ้น เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ...

จนสีหน้าจางฉีหยางเขียวม่วง สกุลฉินเห็นว่าไม่ดีแน่ จึงรีบร้องเรียกขึ้นมาว่า

“แม่ทัพน้อย!”

เฉียวม่อค่อยผ่อนคลายมือ อยากที่จะกำจัดให้สิ้นซากเสียเดี๋ยวนี้

สกุลฉินรีบประคองลูกชายลุกขึ้นมา ปัดฝุ่นบนตัวให้กับเขา

จางฉีหยางหายใจหอบ ดวงตาสีดำเข้มจ้องมองที่เฉียวม่อ

หลังจากดีขึ้นบ้างแล้ว เขายกมือประสานหันไปทำความเคารพนาง พร้อมพูดขึ้น

“ขอร้องท่านรับลูกศิษย์ไว้ด้วย!”

สกุลฉินก็มองดูเฉียวม่ออย่างมีความหวัง

“แม่ทัพน้อย...”

เฉียวม่อแสร้งทำเป็นส่ายหัวอย่างเสียดาย

“ฮูหยินจาง ขออภัยที่ข้าต้องพูดตามตรง เด็กฉีหยางคนนี้ มีฝีมือแต่ใช้การไม่ได้ หากเข้าสู่สนามรบ มีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้ง”

จางฉีหยางคุกเข่าลงอีกครั้ง

“ข้าสามารถฝึกเรียนได้ แม่ทัพน้อย ขอร้องท่านสอนข้าด้วย!”

เขาอยากสืบทอดปณิธานของพ่อ เป็นแม่ทัพใหญ่คนหนึ่ง

เฉียวม่อถอนหายใจ

“ข้าไม่ใช่แม่ทัพน้อยอะไรนั่นนานแล้ว

“ตอนนี้ข้าเป็นองครักษ์อารักขาประตู ยังรับตำแหน่งหัวหน้ากรมศัสตราวุธ ไม่มีเวลารับลูกศิษย์

“ฉีหยาง ในเมื่อแม่ของเจ้าป่วยเป็นระยะสุดท้ายแล้ว มีเวลาเหลือไม่มาก เจ้าใช้เวลาอยู่กับนางเถอะ กลับไปยังบ้านเกิด ไปปลูกผักทำสวน เลี้ยงสัตว์ เป็นผู้ชายจะกลัวไม่มีทางไปทำไม?”

จางฉีหยางไม่ยอมแพ้ น้ำตาไหลคลอเบ้า

เขามีปณิธานอันยิ่งใหญ่ จักยอมไปทำสวนเลี้ยงสัตว์ได้อย่างไร?

“แม่ทัพน้อย ขอร้องท่านรับข้าไว้ด้วย!”

เหมือนเขาทำเป็นเพียงโขกศีรษะ เวลานี้ก็โขกศีรษะอีก

เฉียวม่อมองดูจางฉีหยางด้วยท่าทีเคร่งขรึม พร้อมพูดอย่างหนักแน่นว่า

“ฉีหยาง พาแม่ของเจ้ากลับไปเถอะ เจ้าอายุสิบหกปีแล้ว ไม่ต้องเพ้อฝันอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้พวกนั้น ทำให้แม่ของเจ้าต้องมาลำบากกับเจ้า อกตัญญูอย่างมาก”

“อ้าก...” จางฉีหยางเจ็บปวดอย่างที่สุด ทั้งร่างกายส่วนบนฟุบอยู่บนพื้น ใบหน้าแนบติดกับพื้นดิน ร้องออกมาอย่างสุดเสียงจนแทบจะขาดใจ

สกุลฉินยกมือกุมปาก ร้องไห้อยู่อย่างไม่มีเสียง

ทั้งสองแม่ลูกถูกบีบจนสิ้นหวัง เฉียวม่อก็ไม่สะทกสะท้าน

นางต้องการทำให้จางฉีหยาง ล้มเลิกความคิดนี้

หากไม่ได้รับการอนุญาตจากนาง ค่ายเป่ยต้าไม่มีทางรับเขา

หลังจากสองแม่ลูกตระกูลจางจากไปแล้ว เฉียวม่อตั้งใจศึกษาเรื่องเหมืองหินเซวียนอิงต่อ

นางไม่ใส่ใจว่า สองแม่ลูกที่หิวโซ สภาพย่ำแย่ จะกลับบ้านเกิดได้อย่างไร

หลังจากผ่านไปเพียงสองวัน

สกุลฉินกลายเป็นหลุมฝังศพ เด็กหนุ่มคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมฝังศพ แววตากลายเปลี่ยนเป็นมืดหมอง...

ตอนที่เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้เรื่องนี้ ก็สายไปแล้ว

ยามที่นางหาจางฉีหยางจนเจอ ไม่รู้ว่าเขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพแม่นานเท่าไหร่แล้ว ร่างกายผอมมากจนเหลือเพียงกระดูก แววตาว่างเปล่า

ตอนนี้เฟิ่งจิ่วเหยียนมาในสถานะซูฮ่วน ไม่สามารถเปิดเผยสถานะให้เขารู้

นางแสร้งเป็นเหมือนคนแปลกหน้า นำของมาเซ่นไหว้ วางไว้ตรงหน้าหลุมฝังศพของสกุลฉิน

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา จับจ้องมองดูนาง ราวกับหมาป่าที่มีความรู้สึกคิดปกป้องอาณาเขต จ้องมองไปที่นาง

“เจ้าเป็นใคร!”