แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 315

“มีทั้งหมด...สามคน ข้าไม่ค่อยได้เห็นอีกสองคนนั้น”

“แม่นางเมิ่งมีคำสั่ง...พวกเรา เราก็ทำตาม”

ชายขายผักพูดไปด้วย เลือดไหลไปด้วย

ไม่ค่อยได้เห็น ซึ่งก็คือเคยเห็นบ้างแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามอีก

“อีกสองคนนั้นมีลักษณะเป็นยังไง”

“คนหนึ่งบนใบหน้ามีไฝ ส่วนอีกคนหนึ่ง...คนนั้นชอบไปบ่อนเล่นการพนัน เป็นคนที่มีนิสัยลักขโมย หน้าตาปากแหลมแก้มเหมือนลิง...ท่านผู้กล้า ปล่อยข้าไปเถอะ ที่ข้ารู้ก็ล้วนบอกหมดแล้ว!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้กริชเชยคางของเขาขึ้นมา

“ทำไมพวกเจ้าต้องฟังคำสั่งเฉียวม่อ”

ชายขายผักเสียเลือดมาก จนอ่อนแรงอย่างยิ่ง

“พวกเรา... พวกเราล้วนถูกราชสำนักออกหมายนำจับ...เป็นโจรเจียงหยาง หากไม่เชื่อฟังนาง ก็จะส่งตัวพวกเราไปให้ทางการ”

“เชื่อฟังนาง นางให้เงินพวกเราได้ใช้จ่าย...”

“อีกอย่าง...นางวางยาพิษพวกเรา...ให้ยาถอนพิษพวกเราตามเวลาที่กำหนด ไม่อย่างนั้น...ก็จะตาย”

“ท่านผู้กล้า ตอนนี้ข้าหักหลังนาง ไม่มีทางรอดแล้ว

“ขอร้องท่าน...ให้ข้าได้ตายอย่างรวดเร็วด้วยเถอะ!”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็นชา พร้อมพูดขึ้นมาว่า “ได้”

จากนั้นนางยกมีดขึ้นมาแล้วปาดลง ปาดคอชายขายผักตาย

เดิมก็เป็นอาชญากรรายใหญ่ ตายไปก็ไม่เสียดาย

นางเก็บมีดเข้าฝัก ลุกขึ้นเดินออกมาจากในห้องนั้น

แสงจันทร์สาดส่องบนตัวนาง สะอาด บริสุทธิ์

นางโยนทองคำก้อนหนึ่งให้กับเถ้าแก่ พร้อมพูดขึ้นมาว่า

“จัดการฝังศพเสีย นอกจากนี้ ยังต้องให้เจ้าไปตามหาคนอีกสองคน”

เถ้าแก่แสดงท่าทีไม่ปฏิเสธแม้จะต้องตายเป็นหมื่นครั้ง พร้อมพูดขึ้นมาว่า “เชิญท่านบอกมา”

……

จวนองครักษ์อารักขาประตู

เฉียวม่อนอนไม่หลับทั้งคืน

นางพยายามวาดแบบมากมาย แต่ล้วนใช้ไม่ได้การ

สิ่งสำคัญคือแผงฉนวนกันความร้อน ใช้วัสดุอะไรดี

นางอ่านตำรามากมายจนขอบตาดำ ในที่สุดก็หาเจอสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า “หินเซวียนอิง” หลังจากหินเซวียนอิงถูกหลอมละลายจะกลายเป็นเหมือนเหล็กเหมือนหยก แข็งแกร่ง กันความร้อน

เฉียวม่อดีใจกับสิ่งที่ค้นพบนี้มาก

แต่เมื่อพลิกอ่านต่อไป รอยยิ้มของนางก็แข็งทื่อขึ้นมา

ในตำราเขียนไว้ว่า เหมืองหินเซวียนอิงในตอนนี้ ถูกขุดจนหมดเมื่อหนึ่งร้อยปีที่แล้ว

เฉียวม่อหงุดหงิดหัวเสียอย่างมาก

รู้เช่นนี้ตั้งแต่แรก นางไม่น่าเอาภาพอาวุธแผ่นนั้นไปถวายเพื่อแลกกับคุณงามความดี

นางเชื่อมั่นในความสามารถของศิษย์พี่เกินไป

ความจริงแล้ว สิ่งที่ศิษย์พี่วาดออกมา ก็มีที่เป็นเหมือนสิ่งไร้ค่าไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ไม่มีหินเซวียนอิง ปืนหอกไฟรูปแบบใหม่นี้ ก็พูดได้เพียงปากเปล่า

หลังจากผ่านไปหลายวัน

เฉียวม่อเพิ่งออกเวร จวนองครักษ์อารักขาประตู ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน

“ใต้เท้าเมิ่ง มีแม่ลูกคู่หนึ่งมาหาท่าน”

เฉียวม่อพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าอ่อนโยน

“ให้พวกเขาเข้ามา”

เฉียวม่อคิดอยากประคองทั้งสองคนลุกขึ้นมา

สกุลฉินนั้นลุกขึ้นมา แต่จางฉีหยางดื้อรั้น ยังคงคุกเข่าไม่ยอมลุกขึ้นมา

เขาเงยหน้าขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าสกปรกมอมแมม เยือกเย็นชา

“แม่ทัพน้อย ท่านเคยรับปากข้าว่า รอข้าเติบโตอีกหลายปี ท่านจะรับข้าไว้เป็นลูกศิษย์

"ข้าอยากเป็นเหมือนพ่อ เข้าค่ายทหาร ไปยังสนามรบ

“อาจารย์ ขอร้องท่านรับลูกศิษย์ไว้!”

เฉียวม่อกัดฟันแน่น

ศิษย์พี่เคยรับปากเรื่องแบบนี้ไว้ด้วยหรือ!

จางฉีหยางดื้อรั้นที่จะโขกศีรษะคำนับนาง

ครั้งแล้วครั้งเล่า โขกคำนับจนหน้าผากของเขาแดง

ถึงแม้สกุลฉินจะเห็นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

สิ่งที่เด็กคนนี้มุ่งมั่นแล้ว ไม่มีใครสามารถห้ามได้

สายตาเฉียวม่อฉายแววดุร้าย

สองแม่ลูกคู่นี้ ดื้อรั้นดันทุรังจริงๆ!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่านางแล้งน้ำใจ!

นางพูดขึ้นมาด้วยสีหน้ามีเมตตาว่า

“เจ้าลุกขึ้นมาก่อน ให้ข้าดูว่าความสามารถของเจ้าเป็นยังไง”

จางฉีหยางรีบลุกขึ้นมา

แต่เขายังไม่ทันยืนได้อย่างมั่นคง เฉียวม่อก็ลงมือโจมตีเขา

ฝ่ามือของนางนั้นค่อนข้างรุนแรง...