แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 314

อู๋ไป๋บาดเจ็บสาหัสอย่างมาก หลังจากฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นแม่ทัพน้อย ก็รู้ว่าตนเองมีชีวิตรอดแล้ว

ร่างกายท่อนบนของเขา พันเต็มไปด้วยผ้าพันแผล สีหน้าซีดอ่อนแรง

“แม่...”

ทันใดนั้นก็เห็นว่าภายในห้องยังมีคนอื่น จึงรีบเปลี่ยนเป็นร้องเรียกขึ้นมาว่า “นายท่าน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่สวมหน้ากากเงินครึ่งชิ้น หันมามองดูเขา

หมอกำลังบอกนางเกี่ยวกับข้อควรระวังของผู้บาดเจ็บ

หลังจากนางฟังแล้วก็จดจำไว้ จากนั้นก็จ่ายค่ารักษา ออกมาส่งหมอด้วยตนเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง แล้วเห็นอู๋ไป๋พยายามจะลุกขึ้นมานั่ง

นางรีบพูดสั่งทันทีว่า

“อย่าเคลื่อนไหว”

เขาบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก ไม่รู้สึกเลยสักนิดหรือ?

อู๋ไป๋รีบนอนลงอย่างเชื่อฟัง ฉีกยิ้มอย่างขมขื่น พร้อมพูดขึ้นมาว่า

“นายท่าน กระหม่อมผิวหยาบเนื้อหนา ไม่เป็นไร”

พูดว่าไม่เป็นไรนั้นเป็นความเท็จ

เขายังจำได้ มีดที่แทงลงมาหลายทีนั้น เจ็บปวดอย่างมาก

“นายท่าน ชายขายผักคนนั้น...”

“จับตัวมาได้แล้ว” เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดแทรกคำพูดของเขา

อู๋ไป๋ยังอยากพูดอะไรอีก ก็มีชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

“รองผู้นำพันธมิตร! เมื่อครู่ชายขายผักคนนั้นยังคิดอยากวิ่งหนี ถูกข้าตีสลบไปแล้ว! ข้าร้อนใจ รอท่านไปสอบสวนด้วยตนเอง จึงไม่ได้ทำร้ายถึงตาย!”

ชายคนนั้นพูดด้วยท่าทีประจบเอาใจ อู๋ไป๋เห็นแล้วรู้สึกขัดตา

“นายท่าน เขาเป็นใคร?”

ทำไมถึงเรียกขานแม่ทัพน้อยว่า “รองผู้นำพันธมิตร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดแนะนำอย่างเรียบเฉยว่า

“เขาเป็นคนงานของร้านรับจำนำผิงอัน”

“ข้าชื่อชุยไป๋! พี่ชาย ท่านชื่ออู๋ไป๋ เราสองคนชื่อเหมือนกันสกุลไม่เหมือนกัน!”

อู๋ไป๋:?

น้องชายพี่ชายอะไรกัน

คนนี้สนิทกับคนง่ายเกินไปแล้ว

ชุยไป๋มองดูเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยสายตาเป็นประกาย

“รองผู้นำพันธมิตร ข้าคิดค้นวิชาดาบขึ้นมาชุดหนึ่ง ขอให้ท่านชี้แนะได้หรือไม่?”

น้ำเสียงของเขาดังกังวาล เหมือนอยากให้คนในบริเวณร้อยลี้ ล้วนได้ยิน

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ข้างนอกห้อง ชุยไป๋หอบดาบไม้ไว้เล่มหนึ่ง ยืนอยู่กับเถ้าแก่ ในใจเป็นห่วงเป็นกังวล

“เถ้าแก่ ท่านว่า เมื่อไหร่รองผู้นำพันธมิตรจะมีเวลาชี้แนะข้า?”

เถ้าแก่เหลือบมองดูเขาแวบหนึ่ง

คนงานตัวน้อยที่ปกติแต่งตัวอย่างธรรมดา ไม่รู้ว่าได้ชุดใหม่มาจากไหน ผมก็หวีเป็นเงาวาว แลดูดีเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา

“เจ้าคนหนุ่ม เชื่อฟังข้าเถอะ รีบอาบน้ำนอนเถอะ”

รองผู้นำพันธมิตรมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ จะมีเวลาว่างมาชี้แนะเจ้าที่เป็นคนงานคนหนึ่งได้อย่างไร

ชุยไป๋ส่ายหัว

“เถ้าแก่ ท่านก็ยังไม่นอนไม่ใช่หรือ จะว่าไปแล้ว ทำไมท่านก็เอากระบี่ออกมา? ท่านมีฝีมือกระบี่หรือ?”

กระบี่ของเถ้าแก่เล่มนั้น แบกอยู่ข้างหลัง มองดูล้วนขึ้นสนิมแล้ว

เขาส่งเสียงเมิน พร้อมพูดขึ้นมาว่า

“เจ้าเด็กคนนี้ ตอนที่ข้าท่องบุกยุทธภพ เจ้ายังขุดดินเล่นอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้!”

……

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

ในที่สุดชายขายผักคนนั้นก็ทนทรมานไม่ไหว

“ข้า ข้าพูด...ข้าบอกเจ้า บอกเจ้าทั้งหมดจริงๆ....”