แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 313

ตำหนักเย็น เฟิ่งจิ่วเหยียนได้รับลูกศรมาหนึ่งอัน

บนหัวลูกศร เสียบกระดาษไว้หนึ่งแผ่น

เป็นลายมือของเฉียวม่อ...[ศิษย์พี่ ติดหนี้ชีวิตเจ้าอีกหนึ่งชีวิตแล้ว แต่ข้าจะให้เจ้าหาเจอทางหนีสุดท้ายได้ง่ายๆ ได้อย่างไร? คราวหน้าส่งคนที่ฉลาดกว่านี้หน่อยนะ]

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้ว่า เกิดเรื่องกับอู๋ไป๋แล้ว

นางขมวดคิ้วแน่น ไม่กล้าชักช้าแม้ชั่วขณะเดียว ฟ้ายังไม่มืดก็ออกจากวังแล้ว

อู๋ไป๋ติดตามนางจากค่ายเป่ยต้า มาจนถึงเมืองหลวง

เขาไม่เพียงเป็นลูกน้องคนสนิท ลูกน้องที่มีความสามารถของนาง ยังเป็นเพื่อนของนาง

เพื่อต่อสู้กับนาง เฉียวม่อทำร้ายคนตายไปอย่างมากมายแล้ว

อู๋ไป๋ นางจะต้องตามหาให้เจอ!

……

ท่ามกลางผู้คนมากมาย ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีเบาะแสอะไรเลย ตามหาคนหนึ่ง เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

วันนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รู้ว่าวิ่งไปมากี่ที่

ที่นางสามารถตามหา ก็มีเพียงชายขายผัก

จากคำบอกเล่าของชาวบ้านบริเวณรอบๆ นางวาดภาพชายขายผักคนนั้นขึ้นมา

เวลาพลบค่ำ

โรงรับจำนำแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง คนงานกำลังเตรียมปิดร้าน ชายสวมหน้ากากเงินคนหนึ่ง คว้าจับกรอบประตูไว้ ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ถูกประตูหนีบ พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นชา

“ข้าต้องการพบเถ้าแก่ของพวกเจ้า”

คนงานสะดุ้งตกใจ

“คุณชาย มือของท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

จากนั้นเขาก็รีบไปตามเถ้าแก่มา

เถ้าแก่ของโรงรับจำนำนี้ เป็นผู้เฒ่าผมขาวท่านหนึ่ง ยิ้มแย้มแจ่มใส ดวงตาทั้งคู่เผยให้เห็นถึงความเฉลียวฉลาด

หลังจากเขาเห็นหน้ากากบนใบหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียน ก็รีบแสดงความเคารพนอบน้อม ยกมือประสาน โน้มเอวทำความเคารพ

“ข้าน้อยไม่ทราบว่ารองผู้นำพันธมิตรมาเยือน...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดแทรกคำพูดสุภาพของเขา เอาภาพวาดชายขายผักวางบนโต๊ะ พร้อมสั่งอย่างง่ายๆ สั้นๆ ว่า

“ตามหาคนนี้!”

เถ้าแก่รีบหยิบภาพวาดขึ้นมา พร้อมรับประกันว่า “รองผู้นวางใจ หากคนนี้ยังอยู่ในเมืองหลวง อย่างมากภายในหนึ่งชั่วยาม จะต้องสามารถจับตัวมาให้ท่านได้”

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนไปแล้ว คนงานคนนั้นขยับเข้ามาใกล้อย่าแปลกประหลาดใจ พร้อมเอ่ยถาม

“เถ้าแก่ คนนั้นคือรองผู้นำพันธมิตรของพันธมิตรอู่หลินเราจริงหรือ? ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน?”

เถ้าแก่ลูบเคราใต้คางตนเอง พร้อมพูดขึ้นมาอย่างถอดถอนใจว่า

“เถ้าแก่ ท่านมั่นใจหรือว่า ปีนั้นคนที่ฆ่าแปดยอดฝีมือของหอเฟิ่งหวง อายุเพียงสิบสอง?”

เถ้าแก่คำนวณอย่างละเอียดอีกที

“อ้อ ถ้าเป็นเรื่องนั้น ไม่ใช่อายุสิบสอง”

คนงานเพิ่งสงบสติลงได้หน่อย ก็ได้ยินเถ้าแก่พูดขึ้นมาว่า “อายุสิบสาม เพิ่งอายุครบสิบสาม”

คนงาน...

สิบสอง สิบสาม? แตกต่างกันมากหรือ?

ยังจะให้พวกเขาที่เป็นคนธรรมดามีชีวิตอยู่ยังไง!

“เถ้าแก่ ครั้งหน้าถ้ารองผู้นำพันธมิตรมา ข้าจะต้องขอคำชี้แนะจากเขา!”

“มีสิ่งหนึ่งที่ต้องระวัง อย่าเรียกขาน รากษสพันเงา ต่อหน้าเขา”

คนงานเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ “เพราะอะไร? นี่เป็นข้อห้ามหรือ?”

เถ้าแก่อมยิ้มแย้ม พร้อมพูดขึ้นมา

“ขนานนามนี้ ผู้ปกปักษ์เป็นคนตั้งให้ ท่านรองผู้นำพันธมิตร ไม่ชอบชื่อนี้อย่างมาก เมื่อได้ยินแล้วก็จะกลอกตามองบน”

ทันใดนั้น เถ้าแก่ยกมือตบหัวตัวเอง

“เจ้าเด็กคนนี้ มัวแต่สนใจคุยกับเจ้า! เรื่องที่รองผู้นำพันธมิตรมอบหมายให้ทำยังไม่ได้ทำเลย!”