แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 311

ไทฮองไทเฮาเสด็จมายังตำหนักเย็นด้วยพระองค์เอง แฝงไปด้วยความแปลกประหลาด

และแล้ว ลางสังหรณ์เฟิ่งจิ่วเหยียนนั้นไม่มีผิด

คนที่มาไม่ได้มีเพียงไทฮองไทเฮา ยังมีนางข้าหลวงหนึ่งคน

นางข้าหลวงคนนั้นถือถาดไม้สีดำ สิ่งของที่วางอยู่บนถาด ทำให้คนเห็นแล้วอกสั่นขวัญแขวน

มีผ้าขาว สุราหนึ่งจอก ยังมีกริชเล่มหนึ่ง

เหลียนซวงแสดงสีหน้าหวาดกลัว เบิกตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ

ไทฮองไทเฮาต้องการที่จะ...ประหารฮองเฮา? ! !

นางรีบหันไปมองพระนางของตนเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนถวายความเคารพ สวมอาภรณ์ธรรมดา ยากที่จะบดบังความสง่างามของนางได้

นางก็มองเห็นสิ่งของพวกนั้นแล้ว ท่าทีสงบนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แม้ภูเขาไท่พังทลายลงต่อหน้าก็ตาม

“ถวายบังคมไทฮองไทเฮา”

สายตาไทฮองไทเฮามองผ่านนาง มีคนประคองเดินไปนั่งบนที่นั่งหลักอย่างเชื่องช้า

“ตอนนี้ข้าดูแลจัดการวังหลัง ควรแบ่งเบาความกังวลของฝ่าบาท”

“ฮองเฮา เจ้ารู้ไหม ระยะนี้ที่วังหน้า เกิดปัญหาวุ่นวายเพราะเรื่องของเจ้า?”

แววตาน้ำเสียงไทฮองไทเฮา ล้วนเต็มไปด้วยความตำหนิติเตียน

ราวกับเฟิ่งจิ่วเหยียนก็คือคนร้ายคนนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนขยับริมฝีปากพูดขึ้นมาว่า “หม่อมฉันอยู่ในตำหนักเย็น ไม่ทราบเรื่องของวังหน้า”

สีหน้าไทฮองไทเฮาเคร่งขรึม

“ข้าก็รู้ว่าเจ้าบริสุทธิ์ แต่ไม่ว่าอย่างไร ปัญหาที่ตระกูลเฟิ่งก่อขึ้นมา ยังไงก็ต้องมีคนรับผิดชอบ

“ข้าป่าวประกาศต่อภายนอกว่า เจ้าป่วยเป็นโรคแปลกประหลาด ถือเป็นการให้เกียรติเจ้ากับตระกูลเฟิ่งอย่างมากแล้ว

“หากเปิดเผยความจริงที่หลอกลวงเบื้องสูง เกรงว่าตระกูลเฟิ่งของเจ้า จะต้องถูกประหารทั้งตระกูล!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสบสายตาเฉียบขาดของไทฮองไทเฮา

“เพคะ”

นางพูดเพียงคำเดียว เหมือนนอบน้อมคล้อยตาม แต่ก็เหมือนอย่างขอไปที

ไทฮองไทเฮาพูดช้าลงเล็กน้อย สายตาที่มองดูนาง แสดงให้เห็นถึงความเสียดาย

“เจ้าอย่าถือโทษข้า

“ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษวังหน้าที่บีบคั้นเกินไป ขอให้ฝ่าบาทให้เหตุผลในการปลดฮองเฮา ต่อให้พูดว่าเจ้าป่วย ก็มีขุนนางเก่าแก่ไม่เชื่อ

“ด้วยเหตุนี้ จำต้องให้ฮองเฮาออกเดินทางไปเองแล้ว”

เมื่อผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าจะสังหารคน ถือเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนการทานข้าวนอนหลับ

ต่อให้ไทฮองไทเฮาสวดมนต์บูชาพระพุทธเจ้ามานานหลายปี ก็ไม่สามารถล้างจิตใจอาฆาตของนางให้สะอาดได้

“ออกเดินทาง” คำนี้ เหลียนซวงฟังแล้วสั่นเทา

นางรีบคุกเข่าลง โขกศีรษะร้องขอว่า

“ไทฮองไทเฮา ขอร้องท่านให้เมตตาให้อภัยฮองเฮา...”

นางพูดขึ้นมา ไทฮองไทเฮาก็แสดงออกถึงความรำคาญ พร้อมพูดสั่งว่า

“ไทฮองไทเฮา หม่อมฉันไม่เชื่อ ดังนั้น หม่อมฉันไม่มีทางตายเพราะสิ่งที่ไม่เชื่อ”

ท่าทีของนางแน่วแน่

แววตาของไทฮองไทเฮาเยือกเย็นลง

“หมายความว่าเจ้าไม่ยอมดื่มสุราคารวะ อยากดื่มสุราลงทัณฑ์หรือ?”

“ข้าหลวง ส่งฮองเฮาออกเดินทาง!”

หลังจากนางมีคำสั่ง ข้าหลวงก็จะมาจับตัวเฟิ่งจิ่วเหยียน

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอียงตัวหลบเลี่ยง พร้อมพูดขึ้นมาด้วยท่าทีแข็งแกร่งว่า

“ไทฮองไทเฮา พระพุทธเจ้าตรัสให้ช่วยชีวิตผู้คน ฆ่าหม่อมฉัน เป็นการทำลายคติธรรมของท่าน”

ไทฮองไทเฮาหัวเราะอย่างขุ่นเคือง

“ไม่ต้องมาข่มขู่ให้ข้าตกใจ ข้ายอมให้เวรกรรมนี้มาตกอยู่กับตัวข้าเอง ก็จะต้องกำจัดเจ้าที่เป็นหายนะของแผ่นดิน ชาติภพหน้า ไปเกิดใหม่มีชีวิตที่ดี...”

ทันใดนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนฉวยโอกาสตอนที่คนไม่ระวัง เข็มเงินในมือถูกโยนออกไป จอกสุรานั้นแตกสลาย สุรามีพิษข้างในหกกระจาย

ไทฮองไทเฮากับพวกข้าหลวงเห็นดังนี้ ก็ล้วนต่างอึ้งตะลึง

นี่เกิดอะไรขึ้น?

ไทฮองไทเฮาได้สติขึ้นมาก่อน พร้อมพูดสั่งข้าหลวงว่า

“พวกเจ้ายังอึ้งอยู่ทำไม ยังไม่รีบลงมือ!”

หลังจากนางเพิ่งพูดเสร็จ ข้างนอกตำหนักก็มีเสียงชายหนุ่มพูดห้ามขึ้นมาอย่างเยือกเย็น

“หยุดเดี๋ยวนี้!”