แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 310

“มันลวกข้า!”

“อ๊าก! ร้อน!”

บรรดาพลทหารต่างพากันโยนปืนหอกไฟที่พาดอยู่บนหัวไหล่ทิ้งไป

ลูกปืนสูญเสียการควบคุม พุ่งมายังแท่นเฝ้าชมตรงฝั่งนี้แทน

“คุ้มครองฮ่องเต้!” เฉินจี๋ราชองครักษ์หูตาว่องไว พลิกโต๊ะอาหารขึ้นเป็นเกราะกำบัง

เซียวอวี้นั่งนิ่งไม่สะทกสะท้าน หัวคิ้วขมวดแน่น

ดูเหมือนว่าปืนหอกไฟแบบใหม่อันนี้ ก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบทุกด้าน

ขุนนางท่านอื่นล้วนพุ่งหาที่กำบังอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว

พริบตาเดียว สถานการณ์พลันโกลาหล

กระทั่งลูกปืนถูกยิงจนหมด สถานการณ์เลวร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว เหล่าขุนนางทั้งหลายค่อยยื่นศีรษะออกมาอีกครั้ง ชะเง้อคอมอง อยากสืบเสาะถึงต้นสายปลายเหตุที่แท้จริง

เฉียวม่อยามนี้ก็สติหลุดลอยไปแล้วเช่นกัน

เหตุใดถึงร้อนลวกขึ้นมา?

พิมพ์เขียวนั่นก็มีแผ่นกันความร้อนเขียนไว้อยู่ไม่ใช่หรือ!

หัวหน้าคนอื่นก็ตรวจสอบแล้ว ทุกคนล้วนคิดตรงกันว่าสมบูรณ์แบบ!

เซียวอวี้หยัดกายขึ้น เงาร่างสูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์

เขาจ้องมองสถานที่เกิดเหตุอย่างดูแคลน ก่อนจะทิ้งสายตามองบนตัวเฉียวม่อในตอนสุดท้าย

แม้ว่าไม่มีเสียงตำหนิใดถูกเอื้อนเอ่ยออกมา กระนั้นแล้วยังทำให้คนพรั่นพรึงจนสั่นสะท้านได้

เฉียวม่อยอมรับผิดแต่โดยดีทันที

“ฝ่าบาท ขอเวลาให้หม่อมฉันอีกสักระยะหนึ่งเถิดเพคะ จะต้องหาสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องเหล่านี้ได้แน่ อ้างตามหลักการแล้ว หากว่าสร้างอาวุธขึ้นตามพิมพ์เขียวนี้ทุกประการแล้ว จะไม่มีปัญหาเรื่องตัวปืนร้อนลวกเช่นนี้เกิดขึ้นโดยเด็ดขาด”

นางรีบปัดความรับผิดชอบออกไปโดยสัญชาตญาณ สีหน้าของคนในกรมศัสตราวุธพลันเปลี่ยนไปทันใด

จะบอกว่าพวกเขาไม่ได้ทำตามแบบพิมพ์เขียวอย่างนั้นหรือ?

ทันใดนั้นเอง เฉียวม่อเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองไม่ควรพูดออกไปเช่นนั้น จึงรีบเปลี่ยนวาจาทันที “ไม่เพคะ อาจจะเป็นที่พิมพ์เขียวของหม่อมฉัน…พิมพ์เขียวยังมีส่วนที่ไม่สมบูรณ์”

พระพักตร์งดงามคมคายของฮ่องเต้เคร่งขรึมสุขุม

เพราะเห็นแก่เมิ่งเฉียวม่อ หนนี้เขามิได้ติดใจเอาความ

ทว่า เขาก็มิใช่ฮ่องเต้ผู้ทรงคุณธรรมอะไร

“ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งเดือน”

สิ้นเสียง ฮ่องเต้ก็เสด็จจากไปทันที

เหล่าขุนนางต่างสบตากัน บ้างก็เดินตามฝ่าบาทไป บ้างก็อยู่ปลอบขวัญเฉียวม่อ

“ใต้เท้าเมิ่งอายุยังน้อยมีความสามารถ ต้องแก้ไขปัญหาได้ภายในหนึ่งเดือนแน่!”

“ถูกต้องแล้ว น้อยครั้งนักที่แม่ทัพน้อยเมิ่งจะทำผิดพลาด แม้เกิดเหตุไม่คาดฝัน ก็สามารถกู้วิกฤติพลิกสถานการณ์กลับมาได้ทันที ข้าเชื่อว่า ด้วยความสามารถของท่านแล้ว ค้นหาปัญหารวมกับลงมือแก้ไข ระยะเวลาหนึ่งเดือนเหลือเฟือเป็นแน่แท้”

ทุกคนในกรมศัสตราวุธล้วนศรัทธาในตัวเฉียวม่อ

“ไม่เลว! แม่ทัพน้อยเมิ่งชื่อเสียงเลื่องลือ ในเมื่อนำพิมพ์เขียวอันนี้ออกมาได้แล้ว เชื่อว่าต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน! ปืนหอกไฟแบบใหม่จะต้องสำเร็จเสร็จสมบูรณ์!”

แต่เมื่อถึงเวลาที่เฉียวม่อเรียกรวมหัวหน้าจากทุกฝ่ายมาพร้อมหน้า เพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาของตัวแผ่นกันความร้อนแล้ว คนที่ยอมอยู่กลับมีเพียงน้อยนิดเท่านั้น ส่วนคนอื่นล้วนหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงการร่วมหารือครั้งนี้

ขณะที่เฉียวม่อเหม่อมองปืนหอกไฟที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ชุดนั้นอยู่ ความมุ่งมั่นตั้งใจอันแรงกล้าเมื่อหลายวันก่อน พลันเปลี่ยนเป็นความกลัดกลุ้มสับสนไปในพริบตา

นางหวนคิดขึ้นได้ในทันที ก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้ว พระนางเคยบอกว่า สิ่งนี้ไม่มีทางสำเร็จ

“พระนาง ท่านคาดการณ์ล่วงหน้าได้อย่างไรหรือเพคะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังดูแผนที่แคว้นหนานฉี มีบางจุดถูกนางวงกลมไว้

นางจดจ่ออย่างยิ่ง เอ่ยโดยไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้นมา

“นั่นเป็นพิมพ์เขียวที่ข้าวาดขึ้นเองเมื่อสองปีก่อน จะสำเร็จหรือไม่ ข้ารู้ดีกว่าใคร”

เหลียนซวงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“เป็นภาพของพระนางเองหรือเพคะ? เช่นนั้น…เช่นนั้นเท่ากับว่าแม่นางเฉียวขโมยผลงานของท่านไปเพื่อหวังสร้างความดีความชอบหรือเพคะ?”

แบบนี้หน้าด้านหน้าทนเกินไปแล้ว!

แย่งตำแหน่งแย่งเอาวีรกรรมของพระนางไปแล้วไม่พอ แม้แต่แบบร่างอาวุธของพระนางยังขโมยไปอีก!

เคราะห์ดีที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า มิเช่นนั้นคุณูปการความสำเร็จทั้งหมดได้กลายเป็นของเฉียวม่อไปแล้วแน่!

“พระนาง…”

เหลียนซวงกำลังคิดจะถามนางว่าตั้งใจจะตอบโต้เอาคืนอย่างไร กลับได้ยินเสียงคนกล่าวรายงานดังมาจากด้านนอกตัดบทเสียก่อน

“ไทฮองไทเฮาเสด็จแล้ว…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนซ่อนแผนที่ทันใด ก่อนจะเหลือบสายตามองไปยังนอกประตู

เหลียนซวงพึมพำเสียงเบา “พระนางเพคะ ไทฮองไทเฮาเสด็จมาที่นี่ด้วยประสงค์ใดหรือเพคะ?”

สีหน้าแววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูเยือกเย็นคมคาย พลางเอ่ยด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า

“ผู้มาเยือน มิได้มีเจตนาดี”