แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 309

รัตติกาลเยื้องกรายมาถึง

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลัดอาภรณ์เป็นชุดดำพรางตัวแล้ว หลบหนีออกจากตำหนักไปได้อย่างราบรื่น

ตำหนักเย็นไม่เหมือนตำหนักหย่งเหอ องครักษ์น้อย และหละหลวมยิ่งนัก ไม่มีใครเลยจะสังเกตเห็นว่าฮองเฮาได้ออกไปจากตำหนักแล้ว

ด้านนอกตำหนัก

อู๋ไป๋เมื่อเห็นธนูส่งสารของแม่ทัพน้อยแล้ว ก็รีบเข้าไปยังศาลเจ้าร้างทันที

“แม่ทัพน้อย!” เขาประสานมือคารวะ

เฟิ่งจิ่วเหยียนปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตาดุดันคู่หนึ่งเท่านั้น

“สืบมาได้ความว่าอย่างไรบ้าง”

“ข้าน้อยติดตามเฉียวม่อตลอด จนถึงเมื่อสองวันก่อนในที่สุดก็ได้เบาะแสแล้วขอรับ”

“หน้าประตูจวนของนางมีชายขายผักคนหนึ่ง ท่าทางน่าสงสัยยิ่งนัก”

“ข้าน้อยตั้งใจจับสังเกตเขาไปก่อนสักระยะหนึ่งแล้วค่อยลงมือขอรับ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกดปลายคางลงเล็กน้อย

“รอบคอบสักหน่อยก็นับว่าไม่เลว”

อู๋ไป๋กลับรู้สึกเป็นกังวลกับสถานการณ์ของนางมากกว่า

“แม่ทัพน้อย เมื่อไม่กี่วันก่อนได้ยินว่าท่านเสียบุตรในครรภ์ไป และยังถูกเนรเทศไปอยู่ที่ตำหนักเย็นด้วย ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ขอรับ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็นสุขุม

“ไม่เป็นอะไร

“ข้าออกจากตำหนักมาวันนี้ มีสามสิ่งที่จะมอบหมายให้เจ้าไปจัดการ

“ประการแรก ตามหาผู้ช่วยของเฉียวม่อให้พบ

“ประการสอง สืบว่าที่ค่ายเป่ยต้าแห่งนี้มีคนเก่งพอจะปลุกปั้นได้หรือไม่

“และประการที่สาม ระยะนี้มีเรื่องยุ่งยากใด ที่พอจะทำให้ได้มาซึ่งป้ายทองคำอาญาสิทธิ์เว้นความตายบ้างหรือไม่”

อู๋ไป๋ทำหน้าที่ตามคำบัญชามาตลอด ให้เขาทำอะไร ล้วนปราศจากข้อสงสัย

“ขอรับ ข้าน้อยจะจัดการให้เร็วที่สุด!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำชับเขาอีก “จงระวังตัวด้วย”

“ขอรับ!”

อู๋ไป๋กำลังจะเดินออกไปแล้ว แต่คิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“แม่ทัพน้อย บัดนี้กรมศัสตราวุธได้สร้างปืนหอกไฟรูปแบบใหม่ขึ้นหนึ่งชุด ตามแบบพิมพ์เขียวที่เฉียวม่อถวายแล้วขอรับ ชื่อเสียงของนางบัดนี้นับวันยิ่งทวีคูณ กำลังได้ใจยิ่งนัก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะอยู่นอกเหนือการควบคุมของท่านขอรับ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้แยแสไม่

“มิใช่เรื่องใหญ่”

……

คืนวันในตำหนักเย็นช่างน่าเบื่อยิ่งนัก แต่กระนั้นก็เงียบสงบดี

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมาแล้วหลายวัน ยังไม่มีความคิดจะกลับไปที่ตำหนักหย่งเหอเลยจริง ๆ

วันนี้ นางสนมเจียและนางสนมเจียงทั้งสองเข้ามาเยี่ยมนางพร้อมกัน

นางสนมเจียงยามปกติเป็นคนค่อนข้างหนักแน่นเข้มแข็ง แต่หนนี้กลับร้องไห้หนักข้อรุนแรงกว่านางสนมเจียเสียอีก

“พระนาง หม่อมฉันเพิ่งจะทราบว่า ท่านทรงขอความเมตตากรุณาจากฝ่าบาท เรียกบิดาของหม่อมฉันมาเข้าเฝ้าที่วังหลวงแล้ว”

“บุญคุณล้นเกล้าเพียงนี้…หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรจริง ๆ เพคะ!”

“อย่างที่พวกนางพูดไว้ไม่ผิด เมื่อก่อนหม่อมฉันก็หัวอ่อนเหมือนดอกหญ้าตีนกำแพง เห็นใครมีอำนาจแข็งแกร่งกว่า ก็ตามคนนั้น แต่นับจากนี้ แม้ฮองเฮาจำต้องประทับอยู่ที่ตำหนักเย็นไปตลอดชีวิต หม่อมฉันก็จะให้ท่านเป็นผู้นำแต่เพียงผู้เดียว! หม่อมฉันจะไม่มีวันหักหลังท่านเด็ดขาด!”

นางสนมเจียหันไปตำหนินาง “ถุย! นี่เจ้ากำลังสาปแช่งใครอยู่หรือ! ฮองเฮาต้องออกจากสถานที่อัปมงคลแห่งนี้ได้แน่!”

ในช่วงเวลาที่ยากลำบากมักทำให้เห็นจิตใจผู้คนชัดเจนขึ้นเสมอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้ว่าพวกนางสองคนซื่อสัตย์จริงใจกว่านางสนมคนอื่น

ทว่า การทรยศของเฉียวม่อ ทำให้นางไม่สามารถเปิดใจ ยอมรับพวกนางสองคนได้จริง ๆ

การปลดฮองเฮาเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน บ้างก็ว่า ฮองเฮาประชวรเป็นโรคเรื้อรัง บ้างก็ว่า เป็นฝ่าบาทที่ประสงค์ให้มู่หรงฉานเข้ามาแทนที่ด้วยความตั้งใจ

หากยังหาสาเหตุที่แท้จริงไม่ได้ พวกนางก็หมดหนทางช่วยฮองเฮา

……

เฉียวม่อมีความทะเยอทะยานแรงกล้า

ศิษย์พี่สูญเสียอำนาจ ทว่านางกลับได้รับโอกาสครั้งสำคัญ

สองสามวันต่อมา กรมศัสตราวุธเริ่มต้นฝึกซ้อมอาวุธทหารแล้ว

ภายใต้สายตาของผู้คนจำนวนมาก ปืนหอกไฟชุดนั้นได้ถูกใช้งานเป็นครั้งแรก

ปัง!

ทันทีที่สิ้นเสียงดังสนั่นกึกก้องนี้ ลูกปืนลักษณะพิเศษถูกยิงออกไปไกลหลายสิบฉื่อ!

หลังจากผ่านการทดลองอย่างต่อเนื่องมาแล้วหลายครั้ง ลำกระบอกปืนมีความเสถียร และไม่มีความเสี่ยงว่าจะเกิดการระเบิดอีก ยิ่งไปกว่านั้นระยะการยิงยังไกลกว่า แม่นยำกว่าปืนหอกไฟแบบเก่า และยังสามารถควบคุมได้ดีขึ้น

บรรดาขุนนางต่างตื่นตาตื่นใจ พากันปรบมือส่งเสียงชื่นชม

“อานุภาพแข็งแกร่งน่าเกรงขามยิ่งนัก! หากปืนหอกไฟนี้ได้ใช้จริงในสมรภูมิแล้ว กองทัพแคว้นหนานฉีต้องไร้เทียมทานแน่!”

“สมกับเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่ง!”

เฉียวม่อแนะนำปืนหอกไฟแบบใหม่นี้ให้ทุกคน ในฐานะที่ตนเป็นหัวหน้ากรมศัสตราวุธ

บัดนี้นางเป็นดาวเด่นของทุกคนแล้ว

เซียวอวี้นั่งบนบัลลังก์สูง ใบหน้าซึ่งเคร่งขรึมดุดันมาตลอด เผยประกายชื่นชมยินดีออกมาวูบหนึ่ง

“เยี่ยม! เมิ่งเฉียวม่อ เจ้าได้สร้างผลงานใหญ่ให้กับแคว้นหนานฉีอีกครั้งหนึ่งแล้ว”

เฉียวม่อกล่าวอย่างถ่อมตัว

“ถือเป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเพคะ!”

และเมื่อเสียงของนางถูกเปล่งออกมา ทันใดนั้นพลทหารที่กำลังฝึกซ้อมศัสตราวุธเหล่านั้นก็ทยอยส่งเสียงร้องโอดครวญทรมานออกมา