แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 307

ห่างจากเวลาที่เฟิ่งจิ่วเหยียนถูกลอบวางยาพิษ เพียงสิบสี่ชั่วยามเท่านั้น

เซียวอวี้รวดเร็วเด็ดขาดดั่งอสนีบาตลมพายุ จับตัวคนร้ายลอบวางยาพิษได้แล้วจริง ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน ว่าบุคคลผู้นั้นเป็นใคร ถึงได้เสาะหายาพิษหายากอย่างอ่างโลหิตมาไว้ในครอบครองได้เช่นนี้

เหลียนซวงสืบทราบมาจนได้คำตอบแล้ว

“เป็นหลี่เหม่ยเหรินเพคะ! เข้าวังมาพร้อมกับจิ้งกุ้ยเหริน ในคืนนั้นที่ตำหนักฉือหนิงจัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดฉลองให้หนิงเฟย หลี่เหม่ยเหรินเองก็อยู่ด้วยเพคะ”

“เป็นนางลอบผสมยาพิษลงในสุราที่พระนางดื่ม”

“ทว่าฝ่าบาทสืบว่านางเป็นคนลงมือได้อย่างไร บ่าวเองก็ไม่ทราบเพคะ”

“หลังจากค้นพบความจริงแล้ว หลี่เหม่ยเหรินคนนั้นก็ถูกรับสั่งประหาร ได้ยินมาว่าก่อนตายยังถูกทรมาน ร่างกายทั้งบนล่างไม่เหลือชิ้นดีเลยเพคะ…”

เหลียนซวงยิ่งพูดยิ่งรู้สึกขนลุกขนพองไปทั้งตัว

เหมือนว่าคืนนี้ลมพัดมาเป็นระยะ มืดทึมทึบน่ากลัวอย่างไรพิกล

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีความทรงจำใดเกี่ยวกับหลี่เหม่ยเหรินคนนั้น

ทว่า ในวังแห่งนี้เหตุการณ์เจ้าปองร้ายข้า ข้าปองร้ายเจ้าก็มีไม่น้อย

บางครั้งไม่จำเป็นต้องมีความแค้นลึกซึ้งใด แค่มีความรู้สึกอิจฉาริษยา ก็สามารถส่งฝ่ายตรงข้ามไปสู่ความตายได้แล้ว

แม้แต่เฉียวม่อที่ผูกพันกับนางมานานมากกว่าสิบปียังสามารถหักหลังตนเองได้ นับประสาอะไรกับหลี่เหม่ยเหรินคนเดียว

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบสนองอย่างเรียบเฉย ราวกับเป็นแค่คนนอกคนหนึ่งเท่านั้น

“นอนเถิด”

ที่ตำหนักเย็นแห่งนี้ นางกลับนอนหลับสบายยิ่งกว่า

เหลียนซวงเห็นพระนางดูไม่แยแสถึงเพียงนี้ ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

“พระนางเพคะ หลี่เหม่ยเหรินผู้นั้นลอบวางยาพิษท่านแล้ว เกือบเอาชีวิตท่านไปแล้วนะเพคะ บัดนี้นางได้รับผลกรรมที่นางสร้างขึ้นแล้ว ท่านไม่รู้สึกสะใจคลายโทสะอะไรเลยหรือเพคะ?”

ในแววตาเย็นสุกใสของเฟิ่งจิ่วเหยียนปรากฏประกายลุ่มลึก

“ต้นเหตุมิได้มาจากหลี่เหม่ยเหริน”

หากหลี่เหม่ยเหรินคนนั้นรู้ว่า นางทุ่มเทหมดทั้งชีวิต เพื่อลอบปลงพระชนม์โอรสรัชทายาทที่ไม่ได้มีอยู่จริงเช่นนี้ จะต้องรู้สึกเสียใจเพียงใดกัน

……

วันต่อมา

ในช่วงประชุมขุนนางยามเช้า

ขุนนางอำมาตย์ชั้นผู้ใหญ่จำนวนมากออกมาร้องขอความเมตตาเพื่อฮองเฮา

“ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงเป็นผู้นำที่มีคุณธรรมและความสามารถ จะถูกปลดไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท เมื่อคราวที่ทำสงครามกับรัฐเหลียง ฮองเฮาทรงตั้งจิตอธิษฐานถึงสามเดือน ความซื่อสัตย์ภักดีสะเทือนถึงแผ่นฟ้า ฮองเฮาผู้ทรงคุณธรรมเพียงนี้ ไหนเลยจะถูกลดฐานันดรศักดิ์เยี่ยงนี้ได้? เกรงว่าบรรดานายพลทัพทหารเองก็คงยอมรับไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท แม้มีประสงค์ปลดฮองเฮา ก็ต้องมีเหตุผลที่น่าเชื่อถือควบคู่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“บุตรีของเจ้า หวังให้ข้าดับสิ้นสัมพันธ์ทางสายโลหิตเพื่อดำรงความยุติธรรมไว้

“บุตรีตระกูลเฟิ่ง สูงส่งและมีคุณธรรมยิ่งนัก”

ถ้อยคำของเขาเจือด้วยน้ำเสียงประชดประชันอยู่ในที

สีหน้าของนายท่านเฟิ่งพลันเปลี่ยนไปทันใด

ฟังคำต้องฟังน้ำเสียง

เขารู้แจ้งถึงวิญญาณได้โดยพลัน ที่แท้แล้ว ตำหนักเย็นนี้ฮองเฮาประสงค์เข้าไปด้วยตนเอง! นางคิดว่า บิดาอย่างเขามีความผิด นางไม่สมควรดำรงตำแหน่งเป็นฮองเฮาต่อไปนั่นเอง!

เหลวไหลเสียจริง!!

นางจะทำให้เรื่องราววุ่นวายไปถึงไหนกัน!

นายท่านเฟิ่งเองก็ฟังคำพูดและน้ำเสียงออกเช่นกัน ฝ่าบาทมิได้ทรงแล้งน้ำใจต่อฮองเฮาจริง

ด้วยเหตุนี้เขาจึงทูลต่อฝ่าบาทอย่างกล้าหาญ

“ฝ่าบาท หม่อมฉันแม้ตายสักหมื่นครั้งยังไม่เพียงพอให้ชดเชยความผิดพ่ะย่ะค่ะ!”

“อนุญาตให้หม่อมฉันได้พบพระพักตร์ฮองเฮาสักครั้งหนึ่งได้หรือไม่ หม่อมฉันจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

ริมฝีปากของบุรุษซึ่งอยู่ตำแหน่งเหนือกว่าขยับเล็กน้อย

“อนุญาต”