แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 301

ณ ตำหนักหย่งเหอ

การที่จิ้งกุ้ยเหรินได้ร่วมบรรทม ฮองเฮาไร้ซึ่งปฏิกิริยาใด ๆ กลับเป็นซุนหมัวมัวที่ร้อนใจจนอยู่ไม่เป็นสุข

หากว่าจิ้งกุ้ยเหรินก็ตั้งครรภ์พระโอรสด้วย ฮองเฮาก็มิใช่ผู้เดียวที่ได้ครอบครองความโปรดปรานจากฝ่าบาท!

ยิ่งไปกว่านั้นจิ้งกุ้ยเหรินกับหรงเฟยดูคล้ายกันราวกับแกะ บัดนี้ฝ่าบาทยังแสดงความปรารถนาต่อนาง เกรงว่าในวันข้างหน้าจะต้องเต็มไปด้วยความโปรดปรานนางอย่างแน่นอน

เหตุใดฮองเฮายังมีอารมณ์ไปเยือนตำหนักฉือหนิง เพื่อร่วมงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของหนิงเฟยอีกเล่า!

ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮา ฮองเฮาและเหล่านางสนมร่วมงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของหนิงเฟย ทว่าช่างไร้ความครื้นเครง

เนื่องจากหัวใจของใครหลายคนลอยไปอยู่ที่ตำหนักฟางเฟยแล้ว

สุราชั้นยอดที่ดื่มนี้ช่างไร้รสชาติ

ไทเฮาเคยผ่านการเป็นนางสนมมาก่อน ย่อมทราบความคิดของพวกนาง

นางเอ่ยอย่างมีความนัย

“ในเมื่อได้เข้าวังกันแล้ว ทุกคนจึงเปรียบเสมือนเป็นพี่น้องกัน สมควรมีความปรารถนาดีต่อกัน จึงจะทำให้วังหลังแห่งนี้เกิดความสามัคคีได้ และเมื่อนั้นฝ่าบาทจึงสามารถทุ่มเทกับราชกิจในพระราชวังส่วนหน้าได้อย่างเต็มที่

“ถึงแม้ว่าจิ้งกุ้ยเหรินมิได้มาร่วมงานเลี้ยง ทว่าได้ให้คนมาส่งของขวัญเป็นพิเศษแล้ว

“พวกเจ้าก็ควรใจกว้างต่อนางเช่นกัน อย่าได้โกรธเคืองนาง เพียงเพราะนางมีโอกาสได้ร่วมบรรทมกับฝ่าบาท”

หัวใจของเหล่านางสนมมิได้จำนนดั่งวาจา

“เพคะ ไทเฮา”

ไทเฮาเบนสายตาไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียนบ้าง

นางสนมคนอื่น ๆ ยังฝืนยิ้ม ทว่าฮองเฮาสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์

คล้ายว่านางไม่พอใจที่จิ้งกุ้ยเหรินได้ร่วมบรรทม อีกด้านหนึ่งก็คล้ายว่านางมิได้ใส่ใจเลย

ชั่วขณะหนึ่ง ไทเฮาเกิดความไม่แน่ใจว่านางมีทัศนคติต่อจิ้งกุ้ยเหรินอย่างไรแน่

“ฮองเฮา บัดนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์ อีกทั้งอากาศก็หนาวเย็น ควรระมัดระวังให้มากขึ้น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลดสายตาลง

“เพคะ”

หลังจากนั้น ไทเฮาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“วันนี้จิ้งกุ้ยเหรินได้ร่วมบรรทม เกรงว่าเร็ว ๆ นี้คงจะมีข่าวดีเกิดขึ้นในวังอีกแล้ว”

นางตั้งใจใช้คำพูดนี้สื่อความนัยถึงเฟิ่งจิ่วเหยียน

หนิงเฟยดื่มสุราไปหลายจอกแล้ว เมื่อเทียบกับวาจามีชั้นเชิงของไทเฮา นางกลับเอ่ยออกมาตามตรง

“ฮองเฮาเพคะ หากว่าจิ้งกุ้ยเหรินได้ตั้งครรภ์โอรสของฝ่าบาท ครรภ์ของท่านก็มิได้สำคัญที่สุดแล้ว!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปที่นางด้วยสายตาไม่แยแส

ไทเฮาผงกศีรษะเบา ๆ ด้วยการแสดงออกที่มีเมตตา

“ช่วงนี้เจ้าอ่อนเพลียได้ง่าย รีบกลับไปพักผ่อนให้ไวเถอะ

“สำหรับคำพูดเลอะเลือนเมื่อครู่ของหนิงเฟย เจ้าก็อย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจิตระลึกเสมือนคันฉ่องใส

ฮ่องเต้โปรดปรานจิ้งกุ้ยเหริน ไทเฮากับหนิงเฟยย่อมมิอาจทนนิ่งเฉยได้

หากพวกนางต่อสู้ด้วยตนเอง ย่อมไม่อาจวิพากษ์วิจารณ์ได้ มันผิดตรงที่คิดจะลากนางไปร่วมมือจัดการกับจิ้งกุ้ยเหรินด้วยอีกคน

ความคิดของบุคคลทั้งสองนี้ แม้แต่เหลียงซวงยังมองขาด

ระหว่างเดินทางกลับตำหนักหย่งเหอ นางลดเสียงเพื่อเอ่ยว่า

“ฮองเฮาเพคะ งานเลี้ยงวันเกิดในวันนี้ เจตนาเดิมนั้นมิใช่อยู่ที่การเลี้ยงฉลองแน่นอน!

“ย้อนกลับมาพูดเรื่องนี้ดีกว่า ฝ่าบาทไม่เคยแสดงความโปรดปรานต่อจิ้งกุ้ยเหรินมาก่อน ฝ่าบาททรงแสดงตบตาเพื่อปกป้องนางจริงหรือเพคะ?”

เหล่าสตรีในวังแห่งนี้ หากว่าผู้ใดได้รับความโปรดปราน จักตกเป็นเป้าหมายให้ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์เสมอ

ไม่แน่ว่า ฮ่องเต้ทรราชอาจกระทำเช่นนั้นจริง ๆ ——มองผิวเผินทรงโปรดปรานฮองเฮา ในความเป็นจริงคือทำให้ตำแหน่งของจิ้งกุ้ยเหรินนั้นมั่นคงไร้ที่ติ

ทันใดนั้น ฝีเท้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันชะงักงัน

มิใช่เพราะคำพูดเมื่อครู่ของเหลียนซวง ทว่าเป็นเพราะได้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งอยู่ข้างหน้า