แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 300

ตำหนักเซี่ยวเสียน

หนิงเฟยที่กำลังแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่นั้น พลันทุบปิ่นปักผมในมือลง ทำเอานางกำนัลที่กำลังทำผมให้อยู่ถึงกับหวาดผวารีบคุกเข่าลงไปในทันที

“พระสนมใจเย็น ๆ ก่อนนะเพคะ!”

หนิงเฟยมองดูตัวเองในคันฉ่อง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบยี่สิบปีของนาง

หลังจากที่ใช้ชีวิตทุกข์ทรมานและเศร้าโศกมานานหลายปี ใบหน้านี้หาได้หลงเหลือความเป็นสตรีในวัยแรกแย้มเอาไว้ไม่ จำเป็นต้องใช้เครื่องประทินโฉมต่าง ๆ มากมาย ถึงได้มองดูมีความเปล่งประกายงดงามออกมา

นางที่มีตำแหน่งเป็นถึงนางสนม หากแต่หาได้เคยร่วมบรรทมกับฮ่องเต้ไม่ บอกไปผู้ใดจักไปเชื่อ

ฮองเฮาที่มาทีหลังแต่มีสถานะที่มั่นคง นางก็หาได้อันใดไม่ ในยามนี้นางยังมาถูกสตรีเช่นมู่หรงฉานที่เพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่ครบหนึ่งปีแซงหน้าไปอีก!

ทั้งยังเป็นในวันเกิดของนางอีก...

หนิงเฟยยังคงเอ่ยถามด้วยท่าทีไม่อยากจะเชื่อว่า

“ฝ่าบาทเรียกตัวให้จิ้งกุ้ยเหรินมาร่วมบรรทมจริง ๆ หรือ?”

สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น รีบร้อนพยักหน้าลงในทันที

“เพ...เพคะ”

นางรู้ดีว่าพระสนมไม่พอใจ แต่ก็มิกล้าเอ่ยโป้ปดออกมา

เรื่องที่จิ้งกุ้ยเหรินถูกเรียกให้ร่วมบรรทมนั้น ในยามนี้ทั่วทั้งวังหลวงต่างก็รู้ข่าวกันหมดแล้ว ย่อมมิอาจปิดบังความจริงไปได้

หนิงเฟยหัวเราะเยาะเย้ยออกมา

“ดีจริง ๆ ไทฮองไทเฮามีความสามารถยิ่งนัก ในที่สุดนางก็หาทางส่งหลานสาวของตนเองใส่พานขึ้นไปถึงเตียงมังกรเสียได้”

นี่เป็นตำหนักของนางเองจึงสามารถเอ่ยวาจาไม่สุภาพเช่นนี้ออกมา

สาวใช้รู้สึกหวาดกลัว หากแต่พยายามแย้มยิ้มเกลี้ยกล่อมออกมาว่า

“พระสนมเพคะ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของพระองค์ ไทเฮาถึงกับตั้งใจจัดงานฉลองวันเกิดให้กับท่านที่ตำหนักฉือหนิง ท่านอย่าปล่อยให้เรื่องที่น่ารำคาญเหล่านี้มากวนใจในวันดี ๆ เช่นนี้ไปเลยนะเพคะ”

หนิงเฟยหัวเราะเยาะเย้ยออกมาด้วยความเย็นชา

“ข้าอายุมากขึ้นมาอีกปีแล้ว คุ้มค่าหรือที่จะต้องมาเฉลิมฉลองวันแบบนี้? เกรงว่าเสด็จป้ากำลังทำให้เรารู้สึกท้อใจมากกว่า!”

นางกำนัลได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ

“พระสนมเพคะ วัยเยาว์ของมนุษย์เรามีมากเสียกว่าบุปผาเสียอีก แม้แต่นางสนมที่เพิ่งแต่งเข้ามาใหม่นั้น ย่อมมิอาจเทียบเท่ากับพระสนมที่มีความสง่างามไปได้นะเพคะ”

หนิงเฟยเกิดมาพร้อมกับความงดงามมาก มิเช่นนั้นนางคงมิได้ถูกไทเฮาหมายตามั่นหมายเอาไว้ตั้งแต่ยังเด็กอย่างแน่นอน

ทว่า วังหลังหาได้เคยขาดแคลนสาวงามไม่

หนิงเฟยมิได้รู้สึกว่าตนเองได้รับการปลอบโยนใด ๆ สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังมากมาย

นางเกลียดเหล่านางสนมที่มาแก่งแย่งความโปรดปรานจากนางยิ่งนัก ทั้งยังเกลียดวังหลังที่กลืนกินความสาวความรุ่งโรจน์ของนางมาหลายปี ทั้งยังเกลียดฮ่องเต้ไร้ใจผู้นั้นอีก...

ราตรีกล้ำกลาย

ขบวนเกี้ยวของฝ่าบาทก็เดินทางมายังตำหนักฟางเฟยในทันที

ข้ารับใช้ภายในตำหนักต่างพากันตื่นเต้นยิ่งนัก

“ฝ่าบาท……”

ใบหน้าอ่อนเยาว์ของฮ่องเต้นั้น ทำให้แยกอารมณ์โกรธอารมณ์ดีใจยากยิ่งนัก นั่นจึงทำให้มู่หรงฉานไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง

ริมฝีปากบางของเซียวอวี้ค่อย ๆ เอ่ยออกมาว่า

“มิต้องเติมแล้ว”

เซียวอวี้คอแข็งเป็นอย่างมาก หากแต่เขามิค่อยชมชอบดื่มนอกตำหนักของตนเอง

ฤทธิ์ของสุราและความงามนั้นเหมือนกัน ล้วนแต่ทำให้ผู้คนนึกมัวเมาและขาดสติไปได้

มู่หรงฉานแย้มยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน

“เพคะ”

เซียวอวี้เลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

สถานะเช่นเดียวกัน ทว่า นางทั้งอ่อนหวานเรียบร้อยน่าทะนุถนอม

ฮองเฮากลับแข็งทื่อ คล้ายกับองครักษ์ก็ไม่ปาน

ผ่านไปได้ครึ่งชั่วยามนั้น สำรับมื้อค่ำจึงจบลง

ภายในใจของมู่หรงฉานอดที่จะตื่นเต้นขึ้นไม่ได้

นางลอบมองดูฝ่าบาทอยู่บ่อยครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนามากมาย

“ฝ่าบาทเพคะ ให้หม่อมฉันช่วยท่านผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ได้หรือไม่เพคะ?”