แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 292

ซุนหมัวมัวที่มิอาจควบคุมความอยากรู้อยากเห็นของตนเองได้นั้น จึงแกะจดหมายประจำตระกูลของฮองเฮาออกมา

น่าแปลก เนื้อหาด้านในจดหมายเป็นเพียงเนื้อหาปกติทั่วไปที่สื่อถึงความเป็นห่วงเป็นใยเท่านั้น

จดหมายเช่นนี้เหตุใดจึงต้องลอบส่งออกจากวังไปด้วยเล่า?

หาได้เป็นเรื่องที่จำเป็นไม่

เมื่อกลับมาคิด ๆ ดูแล้วนั้น บางทีอาจจะเป็นแผนการที่ฮองเฮาลอบทดสอบความสามารถของนางดูก็เป็นได้ ว่านางจักสามารถใช้การได้หรือไม่

ซุนหมัวมัวจึงรีบทำตามรับสั่ง พลางนำจดหมายลอบส่งไปที่ประตูทิศตะวันออกในทันที

ทางด้านประตูทิศตะวันออกนั้นมีคนรอรับจดหมายอยู่แล้ว

ไม่นานนัก อู๋ไป๋จึงได้รับจดหมายในทันที

เนื้อความในจดหมายแม้จักดูธรรมดาไปนัก แต่แท้จริงแล้วเป็นการจัดเรียงข้อความลับ

ท่านแม่ทัพน้อยมักจะชอบใช้ “สามสี่หนึ่งห้า”

นั่นก็คือ วงคำที่เกี่ยวข้องในแต่ละประโยคออกมา เมื่อนำความหมายมาเชื่อมโยงกันนั้น ก็จักแปรเปลี่ยนเป็นความหมายแท้จริงที่ต้องการจะสื่อ

——[เฉียวม่อมีคนให้ความช่วยเหลือ สืบหา]

เมื่ออู๋ไป๋อ่านจบแล้วนั้น เขาก็จัดการเผาจดหมายทิ้งในทันที

……

ภายในตำหนักหย่งเหอ

วันแรกของปีเช่นนี้ เหล่าบรรดานางสนมทั้งหลายย่อมมาแสดงความเคารพ

นางสนมเจียที่เป็นสตรีช่างพูดช่างเจรจานั้น ทำเอาพระสนมนางอื่นถึงกับกลายเป็นคนเงียบ ๆ ไปในทันที

แท้จริงแล้วพวกนางหาได้มีท่าทีสงบอย่างที่เห็นไม่ เพียงแค่ฝืนยิ้มเพื่อเอาใจฮองเฮาเท่านั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็คร้านที่จะรับมือกับเรื่องราวเหล่านี้เช่นกัน

ไม่นานนัก นางจึงเอ่ยปากไล่ทุกคนออกไปแทน

“การเริ่มต้นปีใหม่เช่นนี้ แต่ละตำหนักคงมีเรื่องราวให้ต้องจัดการไม่น้อยกระมัง พวกเจ้ากลับไปเถอะ”

เหล่าบรรดานางสนมจึงพากันพร้อมใจลุกขึ้นยืน โค้งกายคำนับขอตัวจากไปในทันที

พวกนางออกไปกันหมดแล้ว หลงเหลือเพียงมู่หรงฉานที่ยังคงนั่งอยู่

“ฮองเฮา เมื่อคืนวาน…” มู่หรงฉานมีท่าทีลังเลใจเล็กน้อย สายตากลับเหล่มองไปที่เหลียนซวง

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงส่งสัญญาณให้เหลียนซวงออกไปก่อน

หลังจากนั้น มู่หรงฉานจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

“เมื่อคืนวานนี้ ฮองเฮาจับตัวบุคคลลึกลับผู้นั้นได้หรือไม่เพคะ?”

จุดอ่อนของบิดานางถูกผู้อื่นจับได้เช่นนี้ นางย่อมนอนมิหลับเลยทั้งคืน

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีจริงจังว่า

“เขากระทำตัวระมัดระวังยิ่งนัก ทั้งยังไม่ยอมปรากฏตัวออกมาอีก”

“ในยามนี้ เจ้าบอกกับข้ามาตามตรงเสียว่า ว่าหลายวันที่ผ่านมาเจ้าเป็นอันใดไป? มิใช่ว่าเจ้าเห็นว่าฮองเฮาตั้งครรภ์แล้ว คิดอยากจะล้มเลิกทุกอย่างใช่หรือไม่?”

มู่หรงฉานจึงแสดงท่าทีออกมา

“ทูลไทฮองไทเฮาเพคะ ในวังมีเรื่องดีเช่นนี้ สำหรับราชวงศ์และแคว้นหนานฉีนั้นนับว่าเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก หม่อมฉันเพียงแค่ยังอาลัยอาวรณ์การตายของพี่ชายตนเอง ถึงได้...”

เมื่อเอ่ยถึงมู่หรงเจี๋ยขึ้นมา ไทฮองไทเฮาพลันนึกเจ็บใจยิ่งนัก

“กองพลเป็นหมื่นนับว่าหาได้ง่าย แม่ทัพเพียงหนึ่งกลับหาได้ยากยิ่ง!

“ตระกูลมู่หรงต้องลงแรงไปมาเพียงใด กว่าจะฝึกฝนแม่ทัพที่มีความสามารถออกมาได้หนึ่งคนเช่นนี้

“หากเขามิได้ทำเรื่องเช่นนั้นลงไปละก็ จักต้องมามีจุดจบเช่นนี้หรือไม่? เจ้าก็อย่าได้เสียใจเรื่องเขานานนักเลย!”

ไทฮองไทเฮาจับมือมู่หรงฉานเอาไว้แน่น พลางกำชับออกมาด้วยความจริงใจว่า

“ฉานเอ๋อร์ ตระกูลมู่หรงยังคงอยู่ นอกเหนือจากพี่ชายที่ไม่เอาไหนของเจ้าแล้ว ยังมีเหล่าพี่น้องของเจ้าอีกมากมาย หากสถานะในวังหลังของเจ้ามั่นคงแล้วนั้น ตระกูลมู่หรงจักกลับขึ้นมาผงาดอีกครั้ง ย่อมมิมีทางทำให้สิ่งที่เจ้าลงแรงไปเปล่าประโยชน์อย่างแน่นอน”

มู่หรงฉานพยักหน้าลงด้วยความเคารพ

“เพคะ”

เมื่อไทฮองไทเฮาเห็นว่าใบหน้าของนางมิมีท่าทีโศกเศร้าเสียใจแล้วนั้น จึงมีท่าทีพอใจเป็นอย่างยิ่ง

“ช่วงไม่กี่วันนี้ เจ้าก็ไปเตรียมตัวให้ดีเสีย ข้าจักทูลต่อฝ่าบาทเรื่องให้เจ้าไปร่วมบรรทม”

ร่วมบรรทม!

ภายในใจของมู่หรงฉานรู้สึกดีใจยิ่งนัก