แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 291

ความโกรธเกรี้ยวของเซียวอวี้พลันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนจะเลื่อนมาปรากฏบนนัยน์ตา

นางสนมในวังหลังนั้น มีสนมนางใดบ้างที่มิต้องการความโปรดปรานจากเขา มีนาง เฟิ่งเวยเฉียง อยากได้ความโปรดปรานจากเขาหากแต่มิยอมรับ กลับมาเล่นเนื้อเล่นตัวต่อหน้าเขาอีก

หากนางมิยินยอม เหตุใดเมื่อคืนวานถึงได้ยั่วยวนเขาเช่นนั้น?

หลังจากทุกอย่างจบลงแล้ว นางยังคิดสร้างเรื่องขึ้นมาอีก เหตุใดต้องทำให้เขาลำบากเช่นนี้ด้วย!

เช่นนี้จักไม่ให้เขาโกรธโมโหได้อย่างไร?

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบกลับด้วยท่าทีจริงจัง

“หม่อมฉันทำให้ฝ่าบาทได้รับความอยุติธรรมแล้ว”

ความเยือกเย็นบนร่างของเซียวอวี้มิได้จางหายไป หากแต่น้ำเสียงกลับแผ่วเบาลงเล็กน้อย

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าเราได้รับความอยุติธรรมเช่นนี้ เช่นนั้นฮองเฮาก็สมควรชดใช้

“หากว่าเจ้าตั้งครรภ์จริง ๆ แล้วไซร้ ย่อมเป็นเรื่องที่ทุกคนปิติยินดีอย่างแน่นอน

“ยาคุมกำเนิดนั้น หากเจ้ากล้าแตะต้องละก็ เราจักสังหารสาวใช้ที่จงรักภักดีต่อเจ้า”

เขาไม่มีทางบอกนางว่าเมื่อคืนวานนี้ ยามที่เขาเห็นนางเมามายเช่นนั้น เขาหาได้ทำจนไปถึงขั้นตอนสุดท้ายไม่

นับว่าหาได้ยากที่เขาจักทำตัวเป็นบัณฑิตเช่นนี้

ยามที่คิดได้นั้น ทำเอาเขารู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก

หากเมื่อคืนวานเขาจัดการนางจริง ๆ ละก็ เขาคงมิต้องมานั่งคิดว่าขาดทุนเช่นนี้

ฉากหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนรับปากเซียวอวี้ไป หากแต่ภายในใจกลับคิดถึงเรื่องอื่นอยู่

ถึงแม้ว่านางจักไม่ใช้ยาคุมกำเนิด แต่นางก็ไม่มีทางให้กำเนิดรัชทายาทของจักรพรรดิออกมาอย่างแน่นอน

……

ด้านนอกตำหนัก

ซุนหมัวมัวจ้องมองไปที่เหลียนซวงราวกับว่านางกำลังเฝ้านักโทษก็ไม่ปาน

ซุนหมัวมัวพลันก่นด่าสาปแช่งเสียงเบาออกมา

“เจ้ามันคนใจดำ! เดิมทีฮองเฮาดีต่อเจ้ายิ่งนัก เหตุใดเจ้าถึงทำร้ายพระนางเช่นนี้ได้! ประเดี๋ยวฝ่าบาทจักต้องสั่งสับร่างเจ้าออกเป็นหมื่น ๆ ชิ้นอย่างแน่นอน!”

เหลียนซวงหาได้เอ่ยอันใดออกมาไม่

นางกังวลใจถึงฮองเฮามากกว่าชะตากรรมของตนเองเสียอีก

ไม่นานนัก ฝ่าบาทจึงเสด็จออกมา

เหลียนซวงจึงรีบร้อนคุกเข่าเพื่อรอการลงโทษในทันที

ซุนหมัวมัวเม้มริมฝีปากของตนเองลงเล็กน้อย พลางรอฟังบทลงโทษจากฝ่าบาท

ทว่า ฝ่าบาทกลับเดินตรงออกไปหาได้เอ่ยซักถามอันใดไม่

ซุนหมัวมัว:?

“ฝ่าบาทเพคะ!” ซุนหมัวมัวรีบไล่ตามฮ่องเต้ไปในทันที

เซียวอวี้หยุดฝีเท้าของตนเอง ก่อนจะหันมามองนางด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความเย็นชา

ซุนหมัวมัวจึงเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเป็นกังวลว่า

“ฝ่าบาทเพคะ เหลียนซวงสตรีร้ายนางนั้นวางแผนสังหาร…”

เซียวอวี้ที่หวงแหนคำพูดของตนเองราวกับทองคำนั้น จึงส่งสัญญาณให้หลิวซื่อเหลียงที่ติดตามเขา

“ตบรางวัล”

พูดจบ เซียวอวี้จึงเดินออกจากตำหนักหย่งเหอไป

หลังจากนั้น หลิวซื่อเหลียงจึงหยิบแผ่นทองคำออกมายัดไว้ในมือของซุนหมัวมัว พลางเอ่ยกำชับออกมาว่า

“เรื่องนี้เจ้าทำได้ดีมาก จากนี้ไปเจ้าก็ช่วยเป็นหูเป็นตาเรื่องข้าวปลาอาหารและชีวิตประจำวันของฮองเฮาด้วย”

ซุนหมัวมัวอีกด้านหนึ่งก็นึกดีใจกับรางวัลที่ได้รับ ทว่าอีกด้านหนึ่งนางนึกเป็นกังวลยิ่งนัก

“หลิวกงกง เหลียนซวงก่อเรื่องเลวร้ายมากถึงเพียงนี้ เหตุใดฝ่าบาทจึงมิคิดจัดการเรื่องนี้?”

หลิวซื่อเหลียงที่ติดตามรับใช้ฮ่องเต้มานานหลายปีนั้น ลักษณะนิสัยของฝ่าบาท ถึงแม้ว่าเขามิเข้าใจทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ย่อมรู้ใจพระองค์เจ็ดแปดส่วน

หากเหลียนซวงมีความผิดจริง ฝ่าบาทย่อมมิมีทางปล่อยนางไปอย่างแน่นอน

ความจริงเป็นเช่นไรนั้น หลิวซื่อเหลียงพอจะคาดเดาได้ในระดับหนึ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางเปิดปากเอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้าทำได้ดีเช่นนี้ เหตุใดถึงคิดว่ามีความผิดด้วยเล่า”

ซุนหมัวมัวพลางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

ผ่านไปไม่นานนัก เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

“เหลียนซวงมิรู้จักหยูกยา ยาบำรุงครรภ์ถูกผู้อื่นสับเปลี่ยนไปนางหาได้รู้เรื่องไม่ ถึงได้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาเช่นนี้”

ซุนหมัวมัวตกตะลึงไปในทันที

ที่แท้ เหลียนซวงเป็นผู้บริสุทธิ์จริง ๆ งั้นหรือ?

ในขณะนั้น “ผลัก” เหลียนซวงนั่งคุกเข่าลงพร้อมทั้งร่ำไห้ออกมา

“ฮองเฮาเพคะ โทษบ่าวที่โง่เง่าเกินไป!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจงใจวางมือบนหน้าท้องของตนเอง ด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

“เหลียนซวงโง่เง่ายิ่งนัก นับว่าโชคดีที่ซุนหมัวมัวกระทำตัวระมัดระวัง เราย่อมต้องมอบรางวัลให้ทั้งยังเรียกใช้งานเจ้าอีกด้วย”

ซุนหมัวมัวนึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง พลางรีบร้อนแสดงความจงรักภักดีของนางออกมาในทันที

“บ่าวเพียงแค่อยากรับใช้ท่านให้ดี ทั้งยังรวมไปถึงองค์รัชทายาทในอนาคตอีกด้วย ส่วนพวกสารเลวที่กล้าแตะต้องยาบำรุงครรภ์นั้น จักต้องจับพวกมันให้ได้ เพียงแค่คิดแช่นนี้บ่าวก็นึกหวาดกลัวยิ่งนัก!”

“เรื่องนี้เราจักจัดการด้วยตนเอง” เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้ให้ซุนหมัวมัวเข้ามาสอดมือยุ่งไม่

ที่นางยังให้ซุนหมัวมัวคอยรับใช้ต่อไปนั้น เพียงเพราะต้องการหาคนมาช่วยส่งข่าวแทนที่เหลียนซวง

ในยามที่ตำหนักหย่งเหอมีการป้องกันรัดกุมเช่นนี้ เหลียนซวงย่อมถูกเซียวอวี้จับตามองไปด้วย

ในฐานะฮองเฮาแล้วนั้น นางมิอาจออกจากวังหลวงบ่อย ๆ ได้ หากนางต้องใช้ผู้อื่นในยามนี้ ผู้ที่มักจะมิค่อยถูกเซียวอวี้จับตามองย่อมต้องเป็น...

“เรามีจดหมายที่อยากจะส่งกลับไปที่ตระกูล เจ้านำมันไปส่งที่ประตูทิศตะวันออกให้เราหน่อย”

ตามกฎของวังหลวงแล้วนั้น จดหมายทุกฉบับก่อนที่จะส่งออกจากวังหลวงต้องได้รับการตรวจสอบเสียก่อน

จดหมายฉบับนี้นางส่งไปหาอู๋ไป๋ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือการแอบส่งจดหมายออกไป

“เพคะ ฮองเฮา!” ซุนหมัวมัวก้มหัวน้อมรับคำสั่งแต่โดยดี

ทว่า ลับหลัง ซุนหมัวมัวกลับถือวิสาสะเปิดซองจดหมายออกมาโดยพละการ