แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 293

ไทฮองไทเฮาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าแต่งเข้าวังมาก็นานแล้ว หากยังมิได้เข้าร่วมบรรทมกับฝ่าบาทอีกใช้ได้ที่ใดกัน?”

เดิมทีพระนางตั้งใจจะเป็นธุระจัดการเรื่องนี้ให้ ทว่า ฝ่าบาทที่มิใส่ใจเรื่องนี้จึงได้แต่พยายามบ่ายเบี่ยงมาโดยตลอด

ในเมื่อฝ่าบาทสามารถทำให้ฮองเฮาตั้งครรภ์ได้แล้วนั้น เช่นนี้พระองค์ย่อมมิอาจหาเรื่องปฏิเสธไปได้อีก

อีกทั้ง เขาที่เคารพรักเสด็จย่าเช่นนางมาโดยตลอด

ในยามที่เพิ่งจัดพิธีมงคลสมรสไปได้ไม่นานนั้น ฮองเฮาก็ยังเป็นสตรีพรหมจรรย์อยู่ หากแต่เป็นพระนางที่ออกคำสั่ง จึงทำให้ฝ่าบาทและฮองเฮาได้เข้าหอเช่นนี้

การถวายตัวของฉานเอ๋อร์นั้น ไทฮองไทเฮาจึงมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

ใบหน้าสวยงามของมู่หรงฉานพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย ก่อนจะหลุบตาลงพลางตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“หม่อมฉันน้อมรับฟังคำของท่านเพคะ”

ถึงแม้ท่าทีของมู่หรงฉานจักดูอ่อนโยนเรียบร้อย ทว่า นัยน์ตากลับฉายแววความทะเยอทะยานออกมา

แต่งเข้าวังมาในฐานะสนม ประสูติพระโอรส เดิมทีทั้งหมดล้วนแต่เป็นเป้าหมายของนาง

ทว่านางถูกเรื่องราวของตระกูลมารดาฉุดรั้งเอาไว้เท่านั้น

ในยามนี้ก็ปล่อยให้ฮองเฮามีอำนาจเหนือกว่าไปก่อน เรื่องราวของบุคคลลึกลับผู้นั้น นางคงต้องปล่อยเอาไว้สักพัก

ถึงอย่างไร ฮองเฮากับบุคคลลึกลับผู้นั้นก็ได้แตกหักกันไปแล้ว อีกทั้งหลักฐานโทษทัณฑ์การติดสินบนบิดาของฮองเฮายังถูกเผาไปแล้วอีก นางยังต้องพึ่งพาฮองเฮาในการจับตัวบุคคลลึกลับผู้นั้น

ทั้งบุคคลลึกลับและฮองเฮาย่อมมิอาจข่มขู่นางได้ในยามนี้

ฝั่งตำหนักวั่นโซ่วที่กำลังคิดหาทุกวิถีทางนั้น ฝั่งตำหนักฉือหนิงเองก็ร้อนรนมิต่างกัน

ไทเฮาพลันตักเตือนหลานสาวของตนเอง

“ในเมื่อได้ลิ้มลิงเนื้อแล้ว ย่อมมิอาจควบคุมความอยากของตนเองไปได้อีก นับตั้งแต่ที่หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกเนรเทศไปนั้น การที่ฝ่าบาทกลับมาแตะต้องสตรีได้อีกครั้ง นับว่าเป็นเรื่องที่ดี

“ในเมื่อฮองเฮาตั้งครรภ์เช่นนี้แล้ว ย่อมมิสามารถร่วมบรรทมได้อีก เจ้าก็ไปเดินเล่นแถว ๆ ตำหนักหย่งเหอเสียหน่อย ไม่ช้าก็เร็วย่อมมีโอกาสให้ได้รับใช้ฝ่าบาทอย่างแน่นอน”

หนิงเฟยทราบเรื่องนี้เป็นอย่างดี พลางเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยันออกมาอีกว่า

“เสด็จป้าเพคะ หม่อมฉันเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ทว่า ในช่วงเวลาเช่นนี้ คนอื่น ๆ ย่อมต้องหาโอกาสมาเข้าหาด้วยเช่นกัน หม่อมฉันจักไม่มีทางยอมให้พวกนางแน่ ๆ ”

หนิงเฟยพลันเปลี่ยนเรื่องเอ่ยขึ้นมาว่า “หากแต่เสด็จป้าเจ้าคะ จักต้องให้ฮองเฮาคลอดพระโอรสออกมาอย่างราบรื่นจริง ๆ หรือ?”

ไทเฮาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตา

“เรื่องนี้ หาได้จำเป็นที่เจ้าจักต้องมาใส่ใจไม่ เจ้าคิดว่าสตรีในวังหลังทุกคนเป็นสตรีที่จิตใจงดงามงั้นหรือ?

“สิ่งแรกที่เจ้าจักต้องทำในยามนี้ก็คือ หาทางเข้าไปตีสนิทใกล้ชิดกับฮองเฮาเข้าไว้ ตีสนิทพระนางให้ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท จากนั้นก็ประสูติพระโอรของตนเองออกมาเสีย”

“เสด็จป้ากล่าวออกมามิผิด” ดวงตาของหนิงเฟยเผยความเย็นชาออกมา

ทว่า นางนึกขวางหูขวางตากับท้องของฮองเฮายิ่งนัก

เดิมทีนางหวาดกลัวมู่หรงฉานเป็นอย่างยิ่ง ทว่า นับตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นกับตระกูลมู่หรงนั้น มีเรื่องมงคลเกิดขึ้นกับฮองเฮา ความคิดนางก็เปลี่ยนไป

ในยามนี้สถานะฮองเฮาในวังหลังมั่นคงแล้ว ทั้งยังมีก้อนเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์อีก ภายภาคหน้าหากคิดจะกระชากฮองเฮาให้ตกลงมาย่อมเป็นเรื่องยาก

เมื่อคิดเช่นนี้ คำพูดของไทเฮาพลันพูดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของหนิงเฟยไปในทันที พร้อมทั้งความคิดชั่วร้ายที่เข้ามาอยู่ในหัว

บุตรของฮองเฮา มิอาจเก็บเอาไว้ได้!

……

จวนองครักษ์อารักขาประตู

เฉียวม่อที่พักรักษาตัวมาหลายวันนั้น ร่างกายของนางจึงค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นมา

หากแต่ สิ่งที่เกิดขึ้นมานั้นย่อมมิอาจลบล้างไปได้

“ศิษย์พี่ ที่จริงแล้ว หากท่านอยากจะแก้แค้นข้าละก็ ย่อมหาทางอื่นได้ไม่ยาก ข้าที่เป็นถึงแม่ทัพหญิงนั้น ออกรบสังหารฆ่าฟันศัตรูในสนามรบมามากมาย จักมาสนใจเรื่องความบริสุทธิ์ของตนเองงั้นหรือ?

“มีแต่เหล่าสตรีอ่อนแอทั้งนั้นที่เอาแต่สนใจเรื่องเช่นนี้ พวกนางยอมตาย หากรู้สึกว่าตนเองหาได้บริสุทธิ์ไม่

“อย่างเช่น เฟิ่งเวยเฉียง

“นางอ่อนแอเกินไป ข้าหาได้เหมือนนางไม่ ข้าสามารถลุกขึ้นมายืนหยัดได้อีกครั้ง ทั้งยังจะบีบขย้ำพวกที่มารังแกข้าอีก วิธีการเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ศิษย์พี่สอนสั่งข้ามาทั้งนั้น”

เฉียวม่อที่ใบหน้าปรากฏไปด้วยรอยยิ้มมากมายนั้น ราวกับว่านางหาได้รับผลกระทบใด ๆ จากเรื่องนี้ไม่จริง ๆ

นางยังคิดให้ “คำแนะนำ” ออกมาอีกว่า

“ทว่า ศิษย์พี่ตั้งครรภ์คลอดบุตรหาใช่เรื่องง่าย ๆ ไม่ ทั้งยังต้องคลอดบุตรจากบุรุษที่ตนเองมิได้รักอีก เกรงว่าในช่วงที่ท่านตั้งครรภ์นั้นจักต้องพบเจอกับความทุกข์ทรมานทั้งกายใจเป็นแน่ ท่านต้องเปิดใจมากกว่านี้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเฉยเมย ทั้งยังเอ่ยถามกับไปด้วยความขบขันว่า

“จักเป็นไปได้อย่างไร?

“เป็นฮองเฮา อำนาจในมือมีล้นฟ้า ผู้คนนับหมื่นต่างพากันกราบไหว้ ทั้งเจ้าและลูกของเจ้ายังต้องกราบไหว้ข้าและบุตรของข้า เฉียวม่อ ถึงแม้ข้าจักเกลียดเจ้า ทว่าเรื่องนี้ ข้าต้องขอบใจเจ้ามาก”

ใบหน้าของเฉียวม่อแสดงท่าทีไม่อยากจะเชื่อออกมา

“ศิษย์พี่ ท่านมีความสุขจริง ๆ หรือว่าท่านแค่เสแสร้ง ข้าย่อมมองออก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนแสดงออกท่าทีเรียบง่ายและผ่อนคลายออกมา

“ในเมื่อเจ้ารู้จักข้าดีนัก เช่นนั้นก็บอกข้ามา ว่าเหตุใดวันนี้ข้าถึงยอมให้เจ้าทูลขอเข้าเฝ้าเล่า?”

เฉียวม่อตกอยู่ในความเงียบงันไปในทันที

ทันใดนั้น ใบหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนจึงฉายแววเย็นชาออกมา ความเงียบงันที่ไร้คลื่นลมเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไป ถ้วยน้ำชาที่ถูกวางลงบนโต๊ะเสียงดัง พร้อมคำสั่งที่ประกาศกร้าวออกมาว่า

“คุกเข่าลง!”