ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 107
นางได้วางสมุนไพรบางอย่างเอาไว้ที่นี่ และกลิ่นเนื้อไม้ก็ไม่ได้แรงขนาดนั้น
“ลุงชิงคะ พรุ่งนี้ลุงช่วยพาคนงานมาขุดห้องใต้ดินสองแห่งที เงินค่าจ้างได้รับตามเดิมค่ะ” ซูหวั่นล้างมือ และมองไปที่ซูชิง “ห้องใต้ดินจะต้องลึกและกว้างมากกว่านี้นะคะ”
นี่เป็นสิ่งที่ซูชิงทำเป็นประจำอยู่แล้ว
เพื่อเลี้ยงดูโก่วต้านแล้ว เขาชำนาญแทบจะถูกอย่าง
เมื่อได้ยินแบบนี้ นางก็พูดว่า“ห้องใต้ดินถือว่าข้าทำให้ฟรีก็แล้วกันนะ อาหวั่น หากข้าจะเอาเงินอัดจากเจ้าอีก ข้าคงไม่สบายใจเลยจริงๆ”
เพราะไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ พวกเขาได้รับเงินค่าจ้างสร้างโรงงานมาไม่น้อยแล้ว
แต่ละคนสามารถหาเงินได้ห้าร้อยสตางค์เลยทีเดียว ซึ่งมันก็มากกว่าการออกไปทำงานข้างนอกเป็นเดือน แต่ที่นี่ทำงานแค่เพียงเจ็ดวันเท่านั้น!
และการขุดห้องใต้ดินนั้นไม่เหลือบ่ากว่าแรงอะไรเลย
เมื่อซูชิงได้พูดแบบนี้และไม่สนใจว่าซูหวั่นจะพูดอะไรต่อ ซึ่งเรื่องนี้ก็ถือว่าตกลงตามนี้ โดยที่เขายังขยิบตาให้คนอื่นๆอีกด้วย
“ในเมื่อลุงชิงพูดแบบนี้แล้ว ข้าก็คงจะปฏิเสธอะไรไม่ได้อีกแล้ว วันนี้ไปกินข้าวเย็นบ้านข้า พรุ่งนี้สามารถเริ่มงานได้แล้ว”
“งั้นก็ขอบคุณการดูแลของอาหวั่นนะ!”
พวกเขาตรวจสอบโรงงานอย่างมีความสุข แล้วก็เดินทางไปที่บ้านของซูหวั่น
หลังมื้ออาหาร ทุกคนก็ได้รับแผ่นแป้งขาวกันอีกคนละสองแผ่น โดยที่ซูชิงมองสำรวจไปที่ลานบ้านของซูหวั่น และวางแผนว่าจะขุดห้องใต้ดินเอาไว้ตรงไหนดี
เพื่อป้องกันความเปียกชื้นและขโมยขโจรด้วย
ในที่สุดซูชิงก็ตัดสินใจว่าจะขุดห้องใต้ดินในส่วนที่ไม่ไกลจากห้องของซูหวั่นเท่าไหร่นัก มันเป็นมุมมุมหนึ่ง พื้นที่ค่อนข้างจะสูง ประกอบกับชายคาที่เชื่อมต่อออกไป พร้อมไม้ฟืนพวกนั้น มันก็ทำให้คนอื่นเข้ามาเห็นได้ยาก
“ลุงชิงคะ พรุ่งนี้ให้โก่วต้านมาบ้านเราสักเที่ยวนะคะ”
หลังจากทำการตรวจวัดห้องใต้ดินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซูชิงก็เตรียมที่จะกลับบ้าน โดยหยิบจอบและเดินออกไปข้างนอก
“ให้เขามาทำไม มาก็จะก่อกวนเอาเสียเปล่าๆนะ” ซูชิงไม่เห็นด้วย เขารู้จักลูกชายของเขาดีที่สุด และโก่วต้านก็เป็นเด็กที่ซุกซนมาก
ในช่วงที่ผ่านมา วัตถุจำพวกไม้ หินครามและกระเบื้องใช้เงินไปไม่น้อยเลย หากไม่รวมสถานที่นั้น นางก็ใช้เงินไปแล้วเก้าตำลึง
นางหาเงินจำนวนหนึ่งมาได้จากการขายเครื่องในหมู
เมื่อรวมกับเงินสิบตำลึงที่ผู้ดูแลเผิงเอามาให้ในวันนี้ หักเครื่องในหมูที่ได้สั่งพวกขายเนื้อสามตำลึงไป
มันก็จะเหลือทั้งหมดเพียงหกสิบเอ็ดตำลึงเท่านั้น
หาเงินยังไม่ได้สักเท่าไหร่ แต่รายจ่ายได้ใช้ออกไปไม่น้อยแล้ว ถุงเงินเริ่มจะผอมขึ้นมาเรื่อยๆ
หากผอมต่อไปก็คงไม่ไหวแล้ว
ซูหวั่นเก็บสมุดบัญชีเอาไว้อย่างหมดคำพูด จากนั้นก็ไปดูนางหลี่เย็บเสื้อจากผ้าที่นางได้ซื้อมา
นางโน้มตัวไปและพูดว่า“ท่านแม่ พรุ่งนี้จะมีการจุดประทัด แต่คงไม่เลี้ยงอาหารแล้วล่ะ รอให้มีรายได้เข้ามาเสียก่อน ค่อยเลี้ยงอาหารพวกป้าฟางสักมื้อ ท่านแม่คิดว่าอย่างไรบ้างคะ?”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา