อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2567

"ถ้างั้นหนิงหนิงหวังให้ตอนนั้นข้าทำอย่างไร?"

เซียวหลันยวนถามฟู่จาวหนิง เขาถามนางอย่างตั้งใจ "ข้าควรทำอย่างไรจึงจะช่วยเจ้าได้มากที่สุด?"

"ก็คือถ้าถึงเวลานั้นจริง ข้าเรียกท่านคำหนึ่ง บอกท่านให้จัดการสถานที่ให้ว่าง ท่านก็ไม่ต้องคิดอะไรอีก จัดการพาคนทั้งหมดออกไป ปิดประตูหน้าต่างให้ข้า ไม่ให้ใครเข้ามารบกวนข้าก็พอ"

"เหลือเจ้าไว้คนเดียวน่ะหรือ?" เซียวหลันยวนรู้สึกยอมรับไม่ค่อยจะได้

"ใช่" ฟู่จาวหนิงกลับบอกมาอย่างชัดเจน "เหลือข้าไว้คนเดียวพอ"

"หนิงหนิง ถ้าเป็นเวลาปกติก็ยังพอว่า แต่ในเวลาแบบนั้น เจ้ากำลังจะคลอดเด็ก ข้าเคยได้ยินว่าตอนนั้นเป็นไปได้มากที่จะไม่มีกำลังหมดเรี่ยวแรง จนถึงขั้นสลบไปได้เลยนะ"

เซียวหลันยวนรู้สึกกังวลมาก "ต่อให้เจ้าจะมีวิธีแก้ไข แต่ถ้าสลบไปจริงๆ หรือไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกเลยขึ้นมา แล้วตัวเจ้าไม่มีหนทางจะคลอดเด็กออกมาได้แล้วจะทำอย่างไร?"

"ข้าไม่ปล่อยให้ตนเองหมดเรี่ยวแรงหรอก และไม่มีทางสลบไปด้วย" ฟู่จาวหนิงอยากจะบอกว่าในมิติของนางเตรียมของเอาไว้แล้วมากมาย นางยังมีสารบำรุงที่มีประสิทธิภาพสูงอีกด้วย แล้วจะให้ตนเองหมดแรงหรือสลบไปได้อย่างไรกัน?

นางกระทั่งไม่มีโอกาสจะผ่าท้องทำคลอดเสียด้วยซ้ำ

หลายวันนี้ นางก็ไม่ได้ใช้มือนวดท้องตัวเองเลยด้วย ตอนนี้พอลองลูบดู เด็กสองคนก็อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นนางเองก็ไปตรวจมาแล้ว ตัวเด็กไม่มีปัญหาอื่น

แต่เซียวหลันยวนก็วางใจไม่ลงจริงๆ

พอเขาคิดถึงว่าถ้าเพื่อมีเวลานั้นขึ้นมา นางตัวคนเดียว ร่างกายก็ขยับไม่สะดวก แล้วยังต้องคลอดเด็กสองคน จะจัดการไหวได้อย่างไรกัน?

"หนิงหนิง เรื่องอื่นข้ารับปากเจ้าได้ แต่เรื่องนี้มันยากเหลือเกิน"

ตั้งท้องเด็กสองคน มันใช่สถานการณ์ทั่วไปเสียที่ไหน?

"ข้ารู้ว่าวิชาแพทย์ของเจ้านั้นดีมาก และรู้ว่าเจ้าอาจจะมีความสามารถอื่นอยู่อีก แต่ถ้าถึงตอนนั้นจริงก็กลัวว่าร่างกายเจ้าจะแบกภาระหนักเกินไป"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกจนใจ