อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2566

เซียวหลันยวนไม่ต้องการให้ฟู่จาวหนิงเล่าออกมาอย่างละเอียด

"หนิงหนิง ข้ารู้แค่คร่าวๆ ก็พอแล้ว ตอนนี้เจ้าไม่ต้องเปลืองความคิดมากนัก ถึงยังไงก็มีเด็กน้อยสองคนคอยก่อกวนเจ้าอยู่นะ"

เซียวหลันยวนพลิกกลับมากุมมือนาง บอกนางว่า "พวกเรายังมีชีวิตอีกยาวนาน หลังจากนี้ถ้ามีเวลาว่าง ตอนที่เจ้าอยากจะเล่าก็ค่อยเล่าให้ข้าฟังทีละนิดก็ได้"

ฟู่จาวหนิงคิดไม่ถึงว่าจนป่านนี้แล้ว เขาก็ยังควบคุมความอยากรู้อยากเห็นไว้ได้ขนาดนี้

แต่นิสัยที่ไม่ชอบขุดคุ้ยของเขา ก็ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายได้จริงๆ

เอาจริงๆ ถ้าจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ชัดเจน เล่ากันหลายวันหลายคืนก็อาจจะไม่จบ

และความอยากรู้อยากเห็นของเขาก็มีมากด้วย พอได้ยินนางพูดอะไรก็จะถามซักไซ้ คาดว่าคงจะมีคำถามอยู่นับไม่ถ้วนเลยทีเดียว

"แต่ว่ามีจุดนึง หนิงหนิงจะบอกข้าให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม?"

"อะไรหรือ?"

"หนิงหนิงมีทักษะรักษาชีวิตตัวเองในในช่วงอันตรายใช่หรือเปล่า?" เซียวหลันยวนอันที่จริงอยากรู้จุดนี้มากที่สุด

ฟู่จาวหนิงตกตะลึงไป พยักหน้าให้ทันที

"ใช่แล้ว"

นางตอบกลับอย่างชัดเจน

"ดังนั้นข้าจึงบอกกับท่านเสมอ ว่าไม่ต้องกังวลตัวข้า ข้ามีวิธีปกป้องตนเองอยู่"

"เช่นนั้นก็ดี"

เซียวหลันยวนถอนใจโล่งออกมา

ก่อนหน้านี้เขาเคยสงสัยจุดนี้ แต่อันที่จริงก็นึกไม่ออกว่าเป็นวิธีแบบไหนกันแน่ แล้วก็ยังไม่รู้อะไรมากขนาดนั้น จึงกังวลว่าฟู่จาวหนิงพูดออกมาเพื่อปลอบใจเขา

"ที่ข้าอยากบอกกับท่านก็คือ ตอนที่ข้าจะคลอด ถ้าหากสถานการณ์ไม่ค่อยดี ข้าเองก็มีวิธีที่จะช่วยตนเองอยู่ แต่ถ้าถึงตอนนั้นข้าอยากจะให้หมอตำแยออกไป แล้วจัดการด้วยตัวเอง ท่านต้องสัญญากับข้า"