อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2564

เจ้าลัทธิฝั่งขวาพูดมามากขนาดนั้น ว่าจะทำให้เขาตายอย่างนั้นอย่างนี้ เขาก็ยังไม่โกรธมากขนาดนี้

แต่ตอนนี้พอได้ยินว่าพวกเขาคิดจะสังหารจาวหนิง อารมณ์ของเขาก็ควบคุมไม่ค่อยอยู่แล้ว

แก้วน้ำใบหนึ่งในมือเขาขว้างไปยังเจ้าลัทธิฝั่งขวาอย่างแรง จนทำให้จมูกของเจ้าลัทธิฝั่งขวาหักไปทันที

เลือดกำเดาเขาไหลราวกับน้ำพุ่ง ไม่นานหน้าของเขาก็บวมขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากความแรงระดับนี้ ก็ซัดเข้ามาจนสมองเขาวิ้งไปหมด ในสมองขาวโพลนไปชั่วขณะหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงจับมือของเขา บีบแน่นขึ้นมาเพื่อปลอบประโลม

"อย่าเพิ่งโกรธๆ พวกเขาสังหารข้าไม่ได้เสียหน่อย"

แต่ว่า ที่นางโกรธก็คือ เพียงเพราะเหตุผลไร้สาระเช่นนั้น พวกเขากลับลงมือทำร้ายเซียวหลันยวนที่ยังเป็นเด็กขึ้นมาได้

ยิ่งไปกว่านั้น แม้จะเอาชีวิตเขาไม่ได้ แต่ก็ทำให้เขาเจอกับความทรมานแสนสาหัส

ช่วงหลายปีนั้น ร่างกายของเขาเนื่องจากพิษความเย็นกำเริบขึ้นเป็นระยะ ต้องกล้ำกลืนฝืนทนความเจ็บปวดนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

ถ้าไม่ใช่เพราะนางเข้ามา เขาคงจะไม่รอดแล้ว

นางบอกเซียวหลันยวนว่าไม่ต้องโกรธ แต่ตัวนางเองกลับโกรธขึ้นมาแล้ว

"เหอะ..."

หลังจากทนความเจ็บปวดอย่างรุนแรงอยู่พักหนึ่ง เจ้าลัทธิฝั่งขวาก็หัวเราะแปลกๆ ขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงสังเกตท่าทางเขา ดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติเท่าไรนัก

"เขาน่าจะใช้ยาอะไรบางอย่างมาเป็นเวลานาน ตอนนี้คุณสมบัติทางยาคงตีกัน ทำให้สติสัมปชัญญะไม่แจ่มชัดเสียแล้ว"

ฟู่จาวหนิงกระซิบเสียงต่ำกับเซียวหลันยวน

เซียวหลันยวนร้องเฮอะขึ้นมา "งั้นก็สมควรตายแล้ว"

เจ้าลัทธิฝั่งขวาหัวเราะประหลาดอยู่แบบนั้น แต่ก็ไม่มีใครสนใจเขา

"อันที่จริงข้ายังมีความลับหนึ่งที่ไม่ได้บอกเจ้า อ๋องเจวี้ยน เจ้าอยากฟังไหม? โลกในฝันของเรานั่น เจ้ารู้ไหมว่าหน้าตาเป็นอย่างไร? เจ้ารู้ไหมว่าโบราณสถานนั่น..."

"ถ้าเจ้าอยากได้ยินความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็เข้ามาสิ ข้าจะบอกให้เจ้าฟัง"