อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2563

เจ้าลัทธิฝั่งขวาบอกว่า "พวกเราตรวจสอบกันอยู่นาน จนตรวจสอบไปถึงแคว้นเจา ตรวจสอบจนเจอคนที่มีเงื่อนไขสอดคล้องกัน องค์ชายที่เกิดในตอนนั้นก็คือเจ้า"

เจ้าลัทธิฝั่งขวาหัวเราะเศร้าๆ ขึ้นมา

เขาบอกเอ่ยต่อ "แต่ว่า เรื่องที่ข้ารู้มันน้อยไปหน่อย ที่เหลือจะเป็นเจ้าลัทธิที่บอกข้า เจ้าลัทธิบอกว่า ถ้าไม่อยากให้เรื่องลึกลับเหล่านั้นที่เราเคยประสบมาถูกเปลี่ยนแปลง ก็ห้ามปล่อยให้คนสำคัญคนนี้มีชีวิตรอดไปได้"

เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเวลาในฝันนั้นเป็นก่อนหน้านี้หรือว่าหลังจากนี้ ถึงยังไงก็ทำให้ชัดเจนไม่ได้

สิ่งเดียวที่พวกเขารู้คือ ทางที่ดีต้องรับประกันให้ได้ว่าจะไม่เกิดเรื่องที่คนผู้นี้เติบโตขึ้น แล้วมาเปลี่ยนแปลงเส้นทางของพวกเขา

เพราะความฝันนั้น สำหรับพวกเขาแล้วถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถึงอย่างไรพวกเขาก็เห็นอะไร เรียนรู้อะไรจากในฝันนั่นมาได้มากมาย

ถ้าไม่มีฝันนั้น พวกเขาอาจจะมาไม่ถึงขั้นนี้ ถึงอย่างไรสิ่งของมากมายที่พวกเขารู้และใช้เป็น ก็เพราะพวกเขาได้ผ่านความฝันนั้นมานั่นเอง

ถ้าเผื่อไม่มีโบราณสถานนั้น ไม่มีโอกาสนั่น พวกเขาก็จะไม่สามารถฝันได้ แล้วถ้าจู่ๆ ตื่นขึ้นมาแล้วกลับไปยังพวกเขาในตอนนั้นที่ยังไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น เป็นแค่คนตัวเล็กๆ ในยุทธภพที่ใครก็รังแกได้ตามอำเภอใจ คนที่ถูกครอบครัวตัวเองดูถูก พวกเขายอมรับไม่ได้หรอก

ดังนั้น โอกาสทั้งหมดนี้ จึงอยู่บนตัวเซียวหลันยวน

พวกเขาต้องสังหารเซียวหลันยวนทิ้ง

อันที่จริงเจ้าลัทธิเทพทำลายล้างเองก็รู้ ว่าอ๋องเจวี้ยนเซียวหลันยวนถ้าจะเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ได้จริงๆ ก็ต้องเป็นเรื่องหลังจากที่เติบโตขึ้นมา

แต่อ๋องเจวี้ยนตอนยังเด็กต้องสังหารทิ้งได้ง่ายกว่าแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นการสังหารทุกอย่างทิ้งก่อนแต่เนิ่นๆ ก็ทำให้คนสบายใจได้มากกว่า

ดังนั้นพวกเขาจึงวางแผนวางยาพิษสังหารเซียวหลันยวนตั้งแต่ที่เขายังเล็กมาก

ครั้งนั้นพอสังหารไม่สำเร็จ ต่อมาก็ไม่เคยลดละ คิดจะเอาชีวิตเขาอยู่ตลอด