อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2160

หงจั๋วทำไมถึงรู้จักหอลมวสันต์ล่ะ?

"อันที่จริงข้าน้อยก็ได้ยินมาจากคุณชายฟู่"

ฟู่จาวหนิงงงงัน นางไม่คิดว่าข้อมูลแบบนี้ หงจั๋วจะได้ยินมาจากพ่อของตนเอง

"คุณชายฟู่กับฮูหยินก่อนหน้านี้เรียกข้าน้อยเข้าไปรับพวกดอกไม้ใบหญ้า พวกที่ปลูกไว้ในเรือนโยวหนิงนั่นเจ้าค่ะ"

หงจั๋วพอพูดขึ้นมา ฟู่จาวหนิงก็มองไปยังดอกไม้ที่กำลังบานอยู่ในลานบ้านเหล่านั้น พันธุ์ดอกไม้พวกนั้นไม่เลวเลย ตอนนี้กำลังบานสะพรั่งหลากสีสัน

ดูเหมือนนี่จะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่พวกเขาเดินทางไปยอดเขาโยวชิง หงจั๋วคงยังไม่ทันได้บอกกับนาง

"คุณชายฟู่บอกว่าดอกไม้เหล่านี้เขาให้คนไปหามา ให้ปลูกไว้ที่จวนอ๋อง พระชายาจะได้ชมดอกไม้ได้ด้วย ตอนนั้นคุณชายฟู่ก็พูดถึงเรื่องหอลมวสันต์ขึ้นมา บอกว่าคณะทูตของแคว้นหมิ่น ตอนนี้ไปที่หอลมวสันต์บ่อยๆ รออ๋องเจวี้ยนพระชายากลับมาก็ให้บอกไว้เสียหน่อย"

หงจั๋วรู้สึกเชิงขอโทษ "ข้าน้อยก็ลืมไป เพราะตอนนั้นฮูหยินฟู่ถามคุณชายฟู่ว่าจะไปหอลมวสันต์ไหม คุณชายฟู่จึงอธิบายว่าหอลมวสันต์เป็นสถานที่แบบไหน บอกว่าสถานที่แบบนั้นเขาไม่ไปหรอก แล้วยังบอกว่า ท่านอ๋องเองทางที่ดีก็อย่าไป เพราะพระชายารู้เข้าจะคิดมาก"

ฟู่จิ้นเชินตอนนั้นอธิบายกับเสิ่นเชี่ยว ไม่ได้บอกกับหงจั๋วว่าต้องเตือนอ๋องเจวี้ยนว่าอย่าไป ดังนั้นหงจั๋วจึงไม่ได้จำเท่าไรนักว่าต้องบอกเรื่องนี้กับพวกเขา

นางเองก็รู้สึกว่าท่านอ๋องคงไม่ไปสถานที่แบบนั้น ใครจะคิดว่าตอนนี้เหมือนถูกตบฉาดเข้าหน้า ท่านอ๋องไปที่หอลมวสันต์แล้ว

ฟู่จาวหนิงรู้สึกขำหน่อยๆ

"มันก็แค่มีคนเล่นดนตรีเต้นระบำไม่ใช่เหรอ? พูดอย่างกับเป็นสถานที่ผิดศีลธรรมเสียอย่างนั้น แม่นางพวกนั้นยังมาปรนนิบัติแขกด้วยหรือ?"

ในเมื่อบอกว่าไม่ใช่หอคณิกา ก็ควรจะไม่มีบริการแบบนั้นสิ

นางก็ไม่ได้ขี้งกขนาดที่แค่ไปชมการแสดงเต้นระบำฟังดนตรีจะรู้สึกเหมือนเจออุทกภัยหรือสัตว์ร้ายอะไรแบบนั้น

หงจั๋วกลับร้อนรนขึ้นมา "พระชายา แม่นางเหล่านั้นที่มาค่อยข้างพิเศษ มีที่แบบไปเฟ้นมามาจากต่างแคว้นโดยเฉพาะ มีทั้งบุตรีของขอนนางที่ทำผิด กระทั่งมีสตรีสูงศักดิ์ที่มีความสามารถล้นเหลือ แม้พวกนางจะไม่ปรนนิบัติเช่นนั้น แต่ได้ยินว่าก็มีคนที่ถูกใจความสามารถพวกนางหรือไม่ก็ถูกเสียงเพลงการร่ายรำของพวกนางทำให้ประทับใจ จึงชักชวนพวกนางมาเป็นคนรู้ใจ กระทั่งพากลับไปเป็นอนุภรรยาเลยก็มี"

เฝิ่นซิงพอได้ยิน ก็อดโพล่งออกมาไม่ได้ "นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับหอคณิกาน่ะสิ!"

ฟู่จาวหนิงเห็นนางสองคนร้อนรนก็หัวเราะขึ้นมา "พวกเจ้าไม่เชื่อมั่นความหนักแน่นของท่านอ๋องเลยหรือ?"

เซียวหลันยวนจะถึงกับรับหญิงสาวเข้ามาเป็นคนรู้ใจด้วยเหตุผลเหล่านี้หรือ?

ความมั่นใจในจุดนี้นางก็พอมีอยู่

"แต่ว่า ทำไมขนาดเจ้าอารามก็ยังไปที่หอลมวสันต์ล่ะ" หงจั๋วถาม

ฟู่จาวหนิงเองก็สงสัยจุดนี้

เจ้าอารามโยวชิงพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไปหอลมวสันต์ทำไม?

"ข้าต้องเข้าวังก่อน" ฟู่จาวหนิงคิดๆ เรียกสืออีเข้ามา "เจ้าไปคอยจับตาดูที่หอลมวสันต์ไว้"

นางเชื่อใจเซียวหลันยวน แต่ไม่ค่อยเชื่อเจ้าอารามโยวชิงนัก

ที่นี่ยังมีองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่อีก ใครจะรู้ว่าพวกเขาไปที่นั่นมีเป้าหมายอะไรอยู่

เซียวหลันยวนเชื่อมั่นเจ้าอาราม ถ้าเผื่อไปติดกับเพราะความเชื่อมั่นนี้เข้าล่ะ นั่นมันก็ไม่ยุติธรรมเลย เขาคงจะเสียใจเอามากๆ

สืออีตอนนี้เองก็ยิ่งเชื่อใจนาง เจ้าอารามมีปัญหาอะไร สืออีจะต้องมองออกแน่

"พระชายา แต่ข้าต้องคุ้มกันท่านเข้าวัง"

สืออีกลับลังเลขึ้นมา

เขาควรจะเห็นความปลอดภัยของพระชายาเป็นสำคัญ

"หลังจากข้าเข้าวังหลัง เจ้าก็ตามเข้าไปไม่ได้อยู่ดี" ฟู่จาวหนิงโบกไม้โบกมือ "ข้าจะพาเสี่ยวเยว่ไปด้วย"

สืออีจึงเพิ่งนึกออก

พอไปถึงวังหลัง เขาที่เป็นผู้ชายก็เข้าไปไม่ได้อยู่แล้ว

"ไปเถอะ"

"ขอรับ" สืออีจึงรีบตรงไปหอลมวสันต์

ฟู่จาวหนิงพาเสี่ยวเยว่กับหงจั๋วเข้าไปวังหลวงด้วยกัน

ทำไมต้องเข้าไปรับอารมณ์นี้ด้วย?

หงจั๋วเองก็พูดเสียงแผ่ว "พระชายา หรือเราไปทักทายไทเฮาก่อนไหมเจ้าคะ?"

ไทเฮายืนอยู่ฝั่งท่านอ๋อง ไปหาข่าวพระสนมอวี้เฟยดูก่อนว่าเป็นคนแบบไหนก็น่าจะดี ไม่น่าเข้าไปเฉยๆ โดยไม่เตรียมอะไรเลย

สาวใช้วังก็ร้อนใจจนบิดนิ้ว ถ้านางพาพระชายาอ๋องเจวี้ยนไปตรงหน้าพระสนมอวี้เฟยไม่ได้ล่ะก็ คนที่ซวยคือนาง

แต่นางก็ไม่กล้าเร่งรัดพระชายาอ๋องเจวี้ยนนี่นา

อ๋องเจวี้ยนเองก็ผิดใจไม่ได้ด้วย

พวกนางเป็นสาวใช้วังนี่ลำบากเสียจริง

ฟุ่จาวหนิงชะงัก "มาถึงนี่แล้ว ก็เข้าไปฟังพระสนมอวี้เฟยเสียหน่อยเถอะว่านางจะพูดอะไรกับข้า"

นางยังต้องยืนยันเรื่องที่องค์หญิงหนานฉือถูกทำให้ตกใจด้วย มาแล้วจะหนีไม่ได้

พอเห็นนางยกเท้าเข้าไปในตำหนัก สาวใช้วังก็ถอนใจโล่ง

ฝ่ามือนางเหงื่อชุ่มไปหมดแล้ว

เสี่ยวเยว่กับหงจั๋วสบตากันผาดหนึ่ง ทั้งสองคนก็รีบตามเข้าไป

ในตำหนักพระสนมอวี้เฟยมีเสียงพิณอ่อนโยนแว่วออกมา

ฟู่จาวหนิงพอเข้ามาก้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ นางชะงักเท้าลง

เสียงหวานนุ่มเสียงหนึ่งจึงดังขึ้น

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนมาถึงแล้วหรือ?"

ฟู่จาวหนิงชะงักแค่ครู่เดียวเท่านั้น ยกเท้าเดินเข้าไปทันที

ในตำหนักมีม่านบางสีเหลืองอ่อนทิ้งตัวอย่างแผ่วเบา ข้างๆ มีคนกำลังดีดพิณ และยังมีนักเต้นระบำสองคนสวมเสื้อผ้าบางเบากำลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อย