อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2159

ราชโองการในวัง ถูกส่งไปยังจวนอ๋องเจวี้ยนอย่างรวดเร็ว

ฟู่จาวหนิงฟังจบก็พูดไม่ออก

"จักรพรรดิให้ข้าเข้าวัง เพื่อให้พระสนมอวี้เฟยตรวจร่างกายข้าหรือ?"

หงจั๋วกัวเฝิ่นซิงรู้สึกอยากขำ

"จักรพรรดิไม่รู้หรือไร ว่าวิชาแพทย์ของพระชายายอดเยี่ยมมาก? พระนางหมอหญิงในวังสองคนนั้นเทียบพระชายาไม่ได้อยู่แล้วนี่"

พระชายาเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่แล้วด้วยนะ ถูกยอมรับว่าเป็นหมอเทวดาแล้ว

แล้วหมอหญิงสองคนนั้นมีความสามารถนี้หรือ?

ไม่ใช่ดูถูกพวกนางนะ แต่ถ้าหากวิชาแพทย์ของพวกนางดีจริงล่ะก็ ตำแหน่งก็คงต่างกันออกไปแล้ว ไม่มีทางถูกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการองค์จักรพรรดิแคว้นเจาที่ห่างไกลนับพันลี้แบบนี้หรอก

ร่างกายของพระชายานางจะไม่รู้เลยหรือไรกัน? ยังต้องให้หมอหญิงสองคนนั้นมาดูอาการนางด้วยหรือ?

"เจ้าไม่อยากไปก็ปฏิเสธไป อย่าไปให้หน้าเขา" เซียวหลันยวนไม่อยากให้ฟู่จาวหนิงเข้าวัง หมอหญิงแคว้นหมิ่นสองคนนั้นขึ้นมาเป็นพระสนม ก็คิดว่าพวกนางมาตัดสินอะไรในแคว้นเจาได้อย่างนั้นหรือ?

ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกแปลกๆ นางคิดไปถึงอีกคนหนึ่ง

"พระชายาเยว่ล่ะ? ก่อนหน้าที่หมอหญิงสองคนนี้จะได้รับความโปรดหราน ตัวตนของพระชายาเยว่ก็สูงกว่าฮองเฮาแล้วนะ แทบจะดูแลทั้งหกตำหนักเลยก็ว่าได้ แล้วช่วงนี้ทำไมถึงไม่ได้ยินข่าวของพระชายาเยว่เลย?"

เพราะพระชายาเยว่ไม่ตั้งท้องหรือ?

เซียวหลันยวนชะงักไป เดิมทีไม่อยากบอกเรื่องนี้กับนาง รู้สึกมันจะไปแสลงหูนางเข้า แต่ตอนนี้ฟู่จาวหนิงถามถึงพระชายาเยว่ขึ้นแล้ว เขาก็ไม่คิดจะปิดบังนาง

"ได้ยินว่าหลายวันก่อนพระชายาเยว่ไม่ชอบที่พระสนมอวี้เฟยกับพระสนมหวนเฟยได้รับความโปรดปราน จึงกินยาสกปรกลงไป วางแผนรั้งองค์จักรพรรดิไว้ในวังบรรทมของนางจนถึงเช้า เกือบทำเอาองค์จักรพรรดิลุกจากเตียงไม่ไหว พอองค์จักรพรรดิรู้ว่าตนเองถูกวางแผนใส่ ก็โกรธจัด จับพระชายาเยว่ลดขั้นไปเป็นสนมผินเยว่ กักบริเวณครึ่งปี ให้นางไปสำนึกผิดดีดี"

"พรวด!"

ฟู่จาวหนิงเข้าใจคำพูดของเขา หัวเราะพรวดออกมา

"ท่านจะบอกว่า องค์จักรพรรดิติดกับหรือ? แล้วยังเหนื่อยแทบแย่ด้วย?"

พระชายาเยว่ใช้ยาอะไรกัน ยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียวหรือ?

ไม่ถูกสิ ก่อนหน้านี้นางมองออกว่าองค์จักรพรรดิเสื่อมสมรรถภาพไปแล้ว ต่อให้ยาของสนมหมอหญิงนั่นดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้เขาจู่ๆ ก็คึกคักขึ้นได้ แล้วพระชายาเยว่ใช้ยาอะไรกัน องค์จักรพรรดิถึงได้คึกคักทั้งคืน?

ร่างกายขององค์จักรพรรดิ ประหลาดดีจริงๆ

"อืม แต่ว่า องค์จักรพรรดิโกรธที่พระชายาเยว่วางยาเขา แต่ก็เหมือนรู้สึกว่าที่ตนเองคึกคักได้ทั้งคืน สีหน้าก็เปล่งประกาย ดังนั้นจึงไม่ได้จับพระชายาเยว่ไปขังในวังเย็น แค่ลดขั้นลงมาเท่านั้น"

ฟู่จาวหนิงกุมหน้าผาก

องค์จักรพรรดิไม่สงสัยว่าร่างกายตนเองผิดปกติบ้างหรอ?

"ข้ารู้แล้ว"

เซียวหลันยวนกำชับนางไปอีกสองสามคำ แล้วจึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากจวนไป

ตอนที่เขาออกไป หงจั๋วจึงเอ่ยปากขึ้น

"พระชายา หอลมวสันต์นั่น"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองนางผาดหนึ่ง "เป็นหอคณิกาหรือ?"

หรือว่าทูตแคว้นหมิ่น จะชอบนัดหารือกันในหอคณิกา?

ถ้าหากเป็นหอคณิกา นางจะไม่เคยได้ยินก็เรื่องปกติ นางเองก็ไม่เคยไปเที่ยวหอคณิกาด้วย

แต่เซียวหลันยวนรู้ไหมนะ

"ไม่ใช่ไม่ใช่เจ้าค่ะ" หงจั๋วรีบส่ายหัว "เป็นโรงสุรา แต่ไม่ใช่โรงสุราธรรมดา ที่นั่นเลี้ยงดูนักดนตรีนักเต้นระบำไว้มากมาย ได้ยินว่าแต่ละคนเอวคอดขาเรียวยาวกันหมด งดงามน่าหลงไหลมาก"

เฝิ่นซิงงงงันไป "ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินเลยล่ะ?"

"พวกบุตรหลานตระกุลใหญ่ในเมืองหลวงกับเหล่าขุนนางชอบไปกันมาก แต่หอลมวสันต์ไม่เคยให้แม่นางพวกนั้นปรนนิบัติ" หงจั๋วเอ่ยต่อ "ดังนั้นจึงไม่ได้มีชื่อเสียงดังออกมานัก พวกชายหนุ่มจะรู้จักเยอะหน่อย แต่หญิงสาวปกติไม่รู้กัน"

"แล้วเจ้ารู้มาได้ยังไง?" เฝิ่นซิงถามอีก