อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2151

ฟู่จาวหนิงเพีงไม่นานก็ได้สติขึ้นมา ว่าที่เซียวหลันยวนพูดคือความรับผิดชอบอะไร

ในใจนางยังรู้สึกเชิงขอโทษอยู่หน่อยๆ

ดังนั้น พอกลับถึงเรือนโยวหนิง พอเห็นการตกแต่งใหม่ด้านใน เห็นใบหน้าสองสาวใช้หงจั๋วเฝิ่นซิงที่มีรอยยิ้ม ฟู่จาวหนิงจึงไม่พูดอะไร ให้พวกนางพาไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย

ใต้เท้าอันได้ลูกชายคนหนึ่ง

ข่าวเองก็ส่งมาถึงจวนอ๋องแล้ว

พวกผู้ดูแลก็ล้วนอิจฉาแทนท่านอ๋อง

ท่านอ๋องกับพระชายาแต่งงานกันหลายปีแล้วแท้ๆ กลับถูกใต้เท้าอันนำเรื่องนี้ไปแล้วเสียได้

พวกเขาแค่จินตนาการ ก็รู้ว่าใต้เท้าอันจะดูโอ้อวดภูมิใจต่อหน้าท่านอ๋องแค่ไหน

ท่านอ๋องต้องสู้เขานะ

"ท่านอ๋อง ชุดใหม่นี้ ท่านสวมแล้วดูสง่างามมาก ดูดีจริงๆ"

เซียวหลันยวนหลังจากอาบน้ำออกมา พอชิงอีเห็นก็เอ่ยชมขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

ท่านอ๋องสวมชุดแดงใหม่ ดูเป็นมงคลมาก

"เก็บสายตาเกาะแกะของเจ้าไปซะ"

เซียวหลันยวนเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง ดูรังเกียจสุดๆ

เขาสวมชุดนี้ ต้องการเปล่งประกายตรงหน้าหนิงหนิง ไม่ใช่ชิงอี

"ท่านอ๋อง ผู้ดูแลเตรียมสุรากับข้าว ส่งเข้าไปเรียบร้อยแล้ว" ชิงอีเก็บสายตานั้นลง ทำท่าทางจริงจัง

บนโต๊ะปูผ้าสีแดงไว้ วางเครื่องเคียงชั้นยอดไว้สองสามจาน กาหยกขาวใบหนึ่ง จอกแก้วอีกสองใบ

กลิ่นสุราหอมฟุ้ง

บนโต๊ะเล็กมีเชิงเทียนปักเทียนแดงไว้ ม่านเตียงเปลี่ยนเป็นสีแดงสด

หมอนหัวใจคู่หนึ่ง ห้าห่มสีแดงปักลายเป็ดคู่ยวนยาง

ในห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ทำให้เซียวหลันยวนร้อนรุ่ม

"ถอยออกไป คืนนี้พวกเจ้าก็ไปพักกันซะ" เซียวหลันยวนเอ่ยเสียงเรียบ

"ขอรับ"

ชิงอีพอถอยออกไป ก็ส่งสัญญาณมือไปยังเงามืด

องครักษ์ลับเรือนโยวหนิง ก็ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ

ท่านอ๋องคงกำลังแสร้งทำเป็นนิ่งอยู่ อันที่จริงในใจคงไม่รู้ตื่นเต้นแค่ไหน ชิงอีรู้สึกว่าตนเองมองท่านอ๋องขาดอยู่

ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องสุขภาพไม่ดี ต้องสงบใจลดความต้องการ

ยังดีที่มาเจอพระชายา รักษาให้จนหายดี จากนั้นก็บำรุงอย่างละเอียด ตอนนี้ท่านอ๋องสุขภาพต้องดีมากแน่ๆ

แต่ก็ไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะดีได้ถึงระดับไหน?

ถ้าเผื่อเวลาสั้นเกินไปล่ะ

อืมพวกเขาออกไปเฝ้าห่างหน่อยดีกว่า จะได้ไม่ต้องได้ยินอะไร ที่จะกระทบกับความน่าเกรงขามท่านอ๋อง

ชิงอีรู้สึกว่าตนเองละเอียดรอบคอบมาก

ครั้งนั้นไม่นับ

เพราะครั้งนั้นพวกเขายังไม่ได้รักใครกลมเกลียว การแต่งครั้งนั้นเป็นแค่การร่วมมือกันเท่านั้น

"หนิงหนิง มา"

มาก็มาสิ นางกลัวเขาที่ไหนเล่า?

ฟู่จาวหนิงเดินเข้าไป เขาส่งถ้วยสุราเข้ามา

"ดื่มสักถ้วยหรือ?" เซียวหลันยวนเองก็ยกแก้วสุราขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงกำลังจะชนถ้วย เขาก็สอดผ่านแขนนาง ดื่มสุราสาบานรักกับนาง

ฟู่จาวหนิงถูกท่าทางนี้ของเขา ทำเอาหัวเราะขึ้นมา

"ให้ข้าคลุมผ้าคลุมแดง แล้วให้ท่านเปิดออกด้วยดีไหม? ครบถ้วนพิถีการ"

"ไม่ต้องหรอก ดื่มอีกถ้วย" เซียวหลันยวนกลับเอสุราให้นางอีกถ้วย

"นี่ท่านคิดจะมอมข้าหรือ?"

สุราหอมมาก รสชาติหนักมาก

ในดวงตานางเหมือนมีแสง

"ข้าได้ยินว่า ตอนกำลังกรึ่มๆ จะรู้สึกดีที่สุด" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

เขายังได้ยินมาว่า แบบนั้นความเจ็บปวดของหญิงสาวจะเบาลงมาหน่อยด้วย

ดังนั้น ดื่มอีกสองถ้วย