อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2150

"อืม แต่ว่าคนไหนยังต้องตรวจสอบอีกที"

เรื่องนี้เหยียบเส้นต่ำสุดที่ไม่ควรล้ำของเซียวหลันยวนเข้าแล้ว

เมื่อคืนนี้ พวกเขากลับจวนอ๋องไม่ได้!

ถึงแม้จะบอกว่าวันนี้ก็ได้กลับไปอยู่ดี แต่คืนร่วมหอที่เขาเฝ้าหวัง ก็ไม่ใช่ว่าเลื่อนออกไปวันหนึ่งหรือ?

ดังนั้นคนที่อยู่เบื้องหลัง เขาจะกระชากตัวออกมาให้ได้

"ให้ข้ารับช่วงต่อเถอะ"

อันเหนียนเมื่อคืนนี้มองออกว่าอ๋องเจวี้ยนสะกดความโกรธไว้

ถ้าหากเป็นเรื่องนี้จริง อ๋องเจวี้ยนที่เย็นชาไม่มีทางโมโหแบบนี้ ถึงอย่างไรคนที่เกิดเรื่องก็ไม่ใช่ครอบครัวเขา

ดังนั้น เมื่อคืนนี้จะต้องไปขวางเรื่องอะไรของอ๋องเจวี้ยนเข้าแน่ๆ

"ไม่ต้อง รออีกวันเดี๋ยวก็เจอแล้ว"

เขาคิดจะลงมือเอง

หลักๆ คือสองปีนี้เขาขี้เกียจจะไปสนใจหญิงสาวในวังหลังของฮองเฮาพวกนั้น ไม่งั้นคงตรวจสอบเจอนานแล้ว

"ก็ได้" อันเหนียนก็ไม่คิดจะแย่งอะไร ถึงอย่างไรอ๋องเจวี้ยนตรวจสอบได้ก็มาบอกเขาอยู่ดี แม้เขาจะถูกลดตำแหน่งจนต้องออกจากเมืองหลวง แต่วิธีที่จะล้างแค้นเขาก็ยังมีอยู่

"ท่านพี่ พี่สะใภ้บอกว่ากลับบ้านได้แล้ว นางรู้สึกตอนนี้กำลังวังชาดีขึ้นมาก" อันชิงออกมาส่งคำพูดให้

องค์หญิงหนานฉือเมื่อวานนี้กรีดร้องจนปอดแทบฉีก พอคลอดเสร็จก็เหมือนคนที่เพิ่งเอาตัวขึ้นจากน้ำ หน้าซีดเป็นกระดาษ หมดสติไป

อันชิงยังคิดว่า นางนอนไปแบบนี้คงจะลุกไม่ไหวไปหลายวัน

ใครจะรู้ว่าผ่านไปแค่คืนเดียว องค์หญิงหนานฉือก็ดูดีขึ้นมาก เมื่อครู่ฟู่จาวหนิงยังประคองนางไปเดินมาหลายรอบเลย

กระทั่งว่า สีหน้านางยังแดงรื้นขึ้นมาแล้วด้วย

อันชิงรู้สึกว่า นี่ต้องเป็นเพราะพี่หญิงจาวหนิงใช้ยาดีดีออกมามากแน่ๆ

พอกลับไปนางจะต้องเตือนพี่ชาย ให้จ่ายเงินออกมาเยอะหน่อย อย่าทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

"รถม้าเตรียมเสร็จแล้ วพวกเรากลับไปตอนนี้เลย" อันเหนียนเองก็ถอนใจโล่ง สามารถกลับบ้านได้คือเรื่องดี

พ่อแม่เองก็รอจะเห็นหน้าหลานอยู่

แต่ถ้าจะให้องค์หญิงกับลูกอยู่ที่เมืองหลวง ส่วนอันเหนียนไปรับตำแหน่งที่ตั้งโจวตามลำพัง แล้วเขาจะวางใจได้หรือ?

"เขาจะพิจารณาตรงนี้เอง"

"ตอนนี้องค์หญิงเพิ่งจะคลอดลูก ในใจคงจะเปราะบางอยู่ ตอนนี้ในฐานะที่เป็นสามี การอยู่ข้างกายนางถึงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ถ้าหากพวกเขาตอนนี้เริ่มแยกกันอยู่ล่ะก็ หลังจากนี้ถ้าองค์หญิงซึมเศร้าขึ้นมาจะทำอย่างไร?"

ฟู่จาวหนิงกังวลจุดนี้

ภาวะซึมเศร้าหลังคลอด ก็พบเห็นได้อยู่บ่อยๆ

"เจ้าเป็นห่วงพวกเขาน่าดู" เซียวหลันยวนกุมมือนางไว้ เขาไม่ได้กังวลเลย ถึงอย่างไรก็เป็นคนอื่น

อันเหนียนเองก็ไม่ใช่พวกไร้ความคิด เขาจะไม่พิจารณมาปัญหาพวกนี้เลยหรือ?

ความคิดของจาวหนิง ควรอยู่บนตัวเขามากกว่าไหม?

"ข้าเป็นหมอนะ ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังเป็นหมอที่ทำคลอดให้องค์หญิงด้วย นี่เรียกว่าความรับผิดชอบ"

"แล้วเจ้าลืมที่จะต้องรับผิดชอบข้าแล้วหรือ?"