อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2146

ฟู่จาวหนิงตัดสายสะดือออกอย่างคล่องแคล่ว ผูกปม แปะแผ่นแปะสะดือ ประคองศรีษะทารกตะแคงข้าง จัดการช่องปากให้เรียบร้อย

เสิ่นเชี่ยวหยิบผ้าสะอาดยื่นส่งเข้ามา นางก็รีบอุ้มทารกขึ้นมาแล้ว

การเคลื่อนไหวของนางคล่องแคล่วว่องไว ทำให้เสิ่นเชี่ยวกับเซี่ยซื่อถลึงตาอ้าปากค้าง

ตอนนี้เด็กคลอดออกมาแล้ว พวกนางจึงไม่สนอะไรอีก ถามฟู่จาวหนิงขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ "จาวหนิง แต่ก่อนเจ้าเคยทำคลอดให้คนอื่นหรือ?"

ฟู่จาวหนิงส่งเด็กไปบนมือเซี่ยซื่อ

คำถามนี้...

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ส่ายหัว "ไม่เคย แต่อาจารย์ข้าเคยสอนไว้ ข้าเองก็เคยถามหมอตำแยมาบ้าง เคยเรียนรู้จากพวกนางมา"

ในต้าโจวไม่มีแน่นอน เรื่องนี้เซียวหลันยวนพอตรวจสอบดูก็รู้แล้ว

ประสบการณ์ชาติที่แล้วคงไม่ยกมาพูดถึง

คำพูดนางแบบนี้ พวกของเสิ่นเชี่ยวกลับเชื่อ

"เช่นนั้นเจ้าก็เก่งมากเลย แค่เคยเรียนเท่านั้น แต่พอทำคลอดก็ทำได้ดีขนาดนี้!"

"อย่างนั้นหรือ ไม่แปลกเลยที่จาวหนิงของเราเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ได้? ความสามารถนี้คือพรสวรรค์ ใครจะมาเทียบได้กัน"

เซี่ยซื่ออุ้มเด็กคนนั้น มองดูผาดหนึ่ง แล้วก็กังวลใจขึ้นมา

"เด็กคนนี้ออกมาเร็วกว่ากำหนด เสียงร้องไห้ก็อ่อนแรง ต้องเลี้ยงอย่างใส่ใจเป็นพิเศษแล้ว"

ทารกที่ดูเหมือนแมวน้อยนี้ นางมองดูแล้วสงสารจับใจ

เด็กที่คลอดเร็วกว่ากำหนด ส่วนมากจะเลี้ยงดูไม่รอด

แต่ที่นี่นางไม่กล้าพูดแบบนี้ออกมา

ฟู่จาวหนิงจัดการดูแลองค์หญิงหนานฉือหลังคลอดให้แล้ว

องค์หญิงหนานฉือเหนื่อยจนลืมตาแทบไม่ขึ้น

"เอาเด็กให้องค์หญิงดูเถอะ"

เซี่ยซื่อจึงนึกขึ้นมาได้ รีบอุ้มเด็กไปตรงหน้าองค์หญิง

"องค์หญิง ท่านดูสิ เป็นคุณชายตัวน้อยล่ะ"

องค์หญิงหนานฉือพยายามลืมตาขึ้นมอง แสดงท่าทีรังเกียจอย่างอ่อนแรง "น่าเกลียดจัง"

"พี่หญิงสาวหนิง เสื้อผ้าเด็กเอามาให้แล้ว" เสี่ยวเยว่พาอันชิงกลับมาเรียบร้อย

เสิ่นเชี่ยวไปรับมา

"ฮูหยินฟู่ หนานฉือนาง เป็ฯยังไงบ้าง?" เสียงของอันเหนียนแหบแห้ง

เสิ่นเชี่ยวตอนนี้จึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แจ้งข่าวดีเลย รีบบอกขึ้นว่า "ยินดีด้วยใต้เท้าอัน คลอดคุณชายตัวน้อยออกมา แม่ลูกปลอดภัยดี อีกเดี๋ยวให้จาวหนิงพูดอะไรก่อน แล้วจะอุ้มคุณชายน้อยออกมาให้ท่านดู"

ฟู่จาวหนิงไม่ได้พูดอะไร นางเองก็ไม่กล้าอุ้มเด็กออกมาเองด้วย

"ถ้างั้นเจ้าล้างตัวเป็นไหม?" เสิ่นเชี่ยวมองนาง ใจเต้นระทึกราวกับจะหลุดออกมา ตอนที่ทำจริงๆ มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเลย

ทารกตัวนิ้มเป็นก้อนเล็กๆ ทุกส่วนเล็กจิ๋วไปหมด บอบบาง คอยังไม่ค่อยแข็งแรง ท่ากับมือถ้าทำผิดเล็กน้อยก็อาจจะเกิดเรื่องได้

นี่ต้องเรียนนานแค่ไหนถึงจะเป็นกัน?

แต่พอสิ้นเสียง ก็เห็นฟู่จาวหนิงประคองเด็กอย่างมั่นคง วางลงในน้ำ ใช้มือข้างหนึ่งเช็ดตัวเขาด้วยผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด

มือของนางมั่นคงมาก

"จาวหนิงเก่งจริงๆ" เซี่ยซื่อพูดได้แค่ประโยคนี้

องค์หญิงหนานฉือเหนื่อยจนหลับไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงล้างตัวเด็กเช็ดจนสะอาด สวมเสื้อผ้าให้เขาแล้วห่อตัวขึ้นมา

นางมองเด็กคนนี้ เผยรอยยิ้ม

เด็กน้อย เจ้าเป็นชีวิตน้อยๆ ชีวิตแรกที่ข้าทำคลอดให้ในต้าโจวแห่งนี้

อันเหนียนในที่สุดก็ได้เห็นลูกชาย

เซี่ยซื่อจะส่งเด็กให้เขาอุ้ม เขาก็มือไม้พัลวัน

เซียวหลันยวนกลับเดินเข้ามา "สอนเข้าทีว่าอุ้มอย่างไร สอนดีดีล่ะ"

อันเหนียนมองเขา ไม่ถูกสิ ทำไมเขารู้สึกเหมือนว่าอ๋องเจวี้ยนก็จะเข้ามาเรียนด้วยเสียเอง?