อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2145

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรให้องค์หญิงหนานฉือ จากนั้นปลดเสื้อผ้าของนางออก มือกดไว้บนท้องของนาง จับตำแหน่งของทารก

พอตรวจสอบลงมาอีก องค์หญิงหนานฉือก็ร้องไปด้วยพลางอับอายแทบทนไม่ไหว

นี่ถ้าเป็นหมอตำแยนางยังพอรับได้ แต่นี่คือฟู่จาวหนิงนะ

แค่รู้สึกว่าปล่อยผ่านไม่ได้ น่าอายจริงๆ!

แต่ว่า ฟู่จาวหนิงสวมชุดตรวจสีขาวแบบเดียวกับที่เมืองเจ้อ สวมถุงมือสีขาว สายตาสงบแน่วแน่ สีหน้าไม่มีความไม่เหมาะสมเลยแม้แต่น้อย ทำให้นางอดกลั้นความอายนั่นเอาไว้

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้เคยทำคลอดมาแล้ว

กระทั่งว่า นางยังเคยทำคลอดให้ในสถานที่ที่สิ่งแวดล้อมเลวร้ายอีกด้วย

ดังนั้นไม่นานนางจึงตรวจพบแล้ว

"มีสองข่าวดี"

ฟู่จาวหนิงมือพัลวัน พลางเอ่ยกับองค์หญิงหนานฉืออย่างสงบ

เพียงแต่ประโยคนี้ ทำให้องค์หญิงหนานฉือยิ่งนิ่งลงมา

สองหรือ เป็นข่าวดีหมดเลยหรือ?

ฟู่จาวหนิงบอกว่า "ปากมดลูกเปิดเกือบหมดแล้ว ตำแหน่งของทารกก็ปกติ ดังนั้น จึงคลอดธรรมชาติได้"

เพียงแต่ช่องคลอดขององค์หญิงหนานฉือค่อนข้างแคบ มองออกว่านางเองก็กลัวเจ็บมาก แต่มันก็ยังต้องเจ็บอยู่ดี

เสิ่นเชี่ยวกับเซี่ยซื่อฟังแล้วดูงงๆ อะไรคือสามารถคลอดธรรมชาติได้

หรือว่านอกจากการคลอดแบบนี้ ยังมีวิธีอื่นอยู่อีก?

แต่พวกนางเห็นท่าทางของฟู่จาวหนิงเมื่อครู่ก็ดูคล่องแคล่วขนาดนั้น ไม่มีชะงักอะไรเลย รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

ตอนนี้ก็ไม่กล้าถามฟู่จาวหนิงว่าเคยทำคลอดให้คนอื่นหรือเปล่า ถ้าเผื่อนางบอกว่าไม่เคยล่ะ องค์หญิงหนานฉือก็คือจะยิ่งเครียดขึ้นมาอีก

"องค์หญิง อย่าเครียดนัก ผ่อนคลายหน่อย"

"ข้า ข้าผ่อนคลายไม่ไหว" องค์หญิงหนานฉือร้องไห้ขึ้นมา นางเชื่อฟู่จาวหนิง และได้ยินข่าวดีที่นางพูดออกมา แต่มันเจ็บเกินไป มันเจ็บเกินไปจริงๆ นางผ่อนคลายลงไม่ได้เลย

ฟู่จาวหนิงยื่นมือกดลงไปที่ท้องของนาง

"ข้าจะกดให้เจ้าดู ตรงนี้ มือของทารกอยู่ตรงนี้ รู้สึกได้ไหม?" นางกดไปด้วยพลางบอกองค์หญิงหนานฉือไปด้วยว่า "แม้จะยังไม่ถึงกำหนดคลอด แต่เวลาปกติเจ้าน่าจะบำรุงมาดีมาก และสูดรับได้ดีมาก ทารกมีขนาดได้มาตรฐาน"

ฟู่จาวหนิงลูบท้องของนาง พูดออกมาไม่น้อยเลย

จนกระทั่งมดลูกขององค์หญิงหนานฉือเปิดหมด นางจึงเริ่มทำคลอด

ในห้องมีเสียงร้องแหลมขององค์หญิงหนานฉือดังขึ้นอีกครั้ง

คนด้านนอกล้วนฟังจนใจกระชาก

ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยคิดมาก่อน หญิงสาวสองคนที่เขารักและให้ความสำคัญ จะพยายามทำสิ่งหนึ่งร่วมกันด้วยวิธีแบบนี้

ความรู้สึกนี้มันคือ...

"เห็นหัวแล้ว! ทารกออกมาแล้ว องค์หญิง ตอนนี้ออกแรงอีก"

องค์หญิงหนานฉือกลั้นจนหน้าแดงก่ำ จู่ๆ ก็ร้องลั่นขึ้นว่า "อันเหนียนไอ้คนเฮงซวย!"

ทุกคนตกตะลึงไป

มีแค่ฟู่จาวหนิงที่พูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ "ใช่ อันเหนียนไอ้คนเฮงซซย ถึงตอนนั้นให้เขาเลี้ยงลูกให้ดีล่ะ"

อันเหนียนที่อยู่นอกประตู "..."

ครู่ต่อมา เสียงของเสิ่นเชี่ยวกับเซี่ยซื่อก็ดังขึ้นมา

"คลอดแล้ว!"

"อุแว๊!"

เสียงร้องไห้ที่เปราะบางของทารกเสียงหนึ่ง ดังก้องเข้าไปในหูของคนทุกคน

อันเหนียนขาอ่อนยวบ ทิ้งตัวตุบลงนั่งบนพื้น