อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2136

ขอแค่เขามอบให้มากเพียงพอ ไม่ต้องกลัวว่าจักรพรรดิเจาจะไม่หวั่นไหวเลย

ฝ่าบาทไปจัดการเรื่องนี้ทันที

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนกลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว

ยังไม่ทันจัดแจงเรียบร้อย เสี่ยวเยว่ก็พาคนคนหนึ่งเข้ามา

ฟู่จาวหนิงจำได้ว่าเขาเป็นองครักษ์ข้างกายเสิ่นเสวียน

"คุณหนู นายท่านสั่งข้าน้อยให้นำหนังสือเล่มนี้มาส่งให้ท่าน และยังมีจดหมายอีกสองฉบับ ฉบับหนึ่งให้อ๋องเจวี้ยน อีกฉบับให้ท่าน"

ฟู่จาวหนิงรับมา หนังสือเล่มนั้นใช้ผ้าห่อไว้ นางยังไม่เปิด ยังไม่รู้ว่าเป็นหนังสืออะไร แต่ว่า ต้องถ่อมาส่งไกลนับพันลี้แบบนี้ น่าจะเป็นหนังสือที่สำคัญมากกระมัง

นางรู้สึกแปลกหน่อยๆ ทำไมจดหมายก็ยังต้องเขียนแยก "จดหมายที่ให้เซียวหลันยวน ข้าอ่านไม่ได้หรือ?"

"นายท่านบอกว่าอ๋องเจวี้ยนอ่านจบแล้ว เขาให้ท่านอ่านได้ค่อยว่ากัน"

ท่านลุงเล็กนี่ก็สร้างความลับอย่างโจ่งแจ้งเสียจริง

จะดูหรือไม่ดูให้นางตัดสินใจเอง

นางหยิบจดหมายที่เขียนว่าเซียวหลันยวนเปิดด้วยตนเองส่งให้กับสืออี "เจ้าเอาไปให้ท่านอ๋อง"

"เจ้าจะรีบกลับไปรายงานเลยไหม?" ฟู่จาวหนิงถามองครักษ์

"ขอรับ"

"ยังไม่ต้องรีบหรอก พักสักครึ่งวันเถอะ เจ้าไปพักผ่อนก่อน ข้าจะเตรียมของให้เจ้านำกลับไปด้วย"

ต้องตอบจดหมายเสียหน่อย

"ขอรับ"

เสี่ยวเยว่นำองครักษ์ไปพักผ่อน

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดจะจัดการนำของขวัญบางส่วนไปบ้านตระกูลฟู่ ตอนนี้เลยต้องมานั่งเขียนจดหมายก่อน

จดหมายที่เสิ่นเสวียนเขียนหานางยาวมาก หนาเป็นปึกๆ

หลังกลับถึงจวนอ๋อง เซียวหลันยวนก็ถามผู้ดูแลจง รู้ว่าเจ้าอารามไม่ได้มาจวนอ๋อง แต่ออกไปหาคนก่อนแล้ว

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแปลกในใจ พวกเขาเกิดอะไรขึ้นในเมืองเล็กนั่นหรือเปล่า?

เส้นทางนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกไหม?

เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าอารามพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้าเมืองหลวงแล้วหรือยัง

นางเขียนจดหมายตอบกลับเสร็จ ก็ไปสกัดยาลูกกลอนมาบางส่วน จัดการห่อให้ดี

เซียวหลันยวนเองก็กลับมาตอนนี้พอดี

"ท่านอ่านจดหมายท่านลุงแล้วหรือยัง?" ฟู่จาวหนิงพอเห็นเขาก็ถาม

"อ่านแล้ว"

"เขียนว่าอะไรหรือ? ถึงได้ไม่ยอมให้ข้าอ่าน"