อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2096

"ตอนนั้นในเขาชิงถงเกิดการขัดแย้งภายใน อาจารย์ของเจ้าคนนั้น โอ้จริงด้วย ลุงของถังอู๋เจวี้ยน ไม่ใช่ว่าโมโหจนออกจากเขาชิงถงหรือ? เพราะตระกูลเขาชิงถงอีกสายหนึ่งของพวกเขาทำเรื่องผิดมา แต่เขาชิงถงกลับปล่อยพวกเขาไปเพราะจะไม่สังหารเครือญาติ"

ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน

นางคิดไม่ถึงเลย ว่าพูดไปพูดมา ก็ยังวนมาถึงเรื่องเขาชิงถงจนได้

นี่ไม่ถือเป็นความลับของเขาชิงถงหรือ? แล้วทำไมเจ้าอารามถึงรู้ได้?

"อาจารย์ลุงของเจ้าคนนั้นรู้สึกว่าตระกูลปกป้องคนชั่ว ไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดี ดังนั้นจึงออกจากเขาชิงถง ส่วนตระกูลถังที่ทำผิดสายนั้น ก็ถูกขับออกจากเขาชิงถงไปด้วยเช่นกัน สายนั้นมีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ตงฉิงอยู่ ข้าคิดว่าพวกเขาคิดจะค้นหาตงฉิงอยู่ตลอด และการจะหาตงฉิงให้พบก็มีอยู่สองวิธี หนึ่งคือหาสมบัติแคว้นชิ้นหนึ่งของตงฉิงให้พบ ของสิ่งนั้นสามารถนำทางไปยังวังจักรรพรรดิตงฉิงได้ และอาจจะเป็นส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนกลไกใหญ่ของตงฉิง"

"และอีกวิธีหนึ่ง คือหาคนของตระกูลซืออวี๋ให้เจอ เพราะตระกูลซืออวี่มีการสืบทอดพรสวรรค์ สามารถทำนายตำแหน่งของตงฉิงออกมาได้"

เจ้าอารามพูถึงจุดนี้ก็หยุดลงมา มองฟู่จาวหนิงด้วยสายตาลึกซึ้ง

ความหมายของเขาชัดเจนอย่างมาก เขาคือผู้ที่สืบทอดพรสวรรค์ของตระกูบซืออวี่คนนั้น

และเขา ต่อให้ตอนอายุยี่สิบสี่จะไม่ได้ไปแท่นบูชาวังจักรพรรดิตงฉิง ก็ยังสามารถคำนวณตำแหน่งของตงฉิงได้

"ท่านไม่อยากให้คนตระกูลถังพวกนั้นพบหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

เจ้าอารามพยักหน้า "ก็ต้องไม่อยากสิ ตอนนี้วันคืนของข้าสงบดีอยู่แล้ว"

เขาหัวเราะขึ้นเบาๆ "ถ้าถูกพวกเขาพบเข้า ข้าคงสงบต่อไปไม่ได้อีกแล้ว แล้วก็ ถึงตอนนั้นคงจะมีคนมากมายสนใจต่อซากเมืองเก่าตงฉิงแน่ ตงฉิงต่อให้ล่มสลายไปแล้ว แต่ก็ยังดึงดูดคนไปแย่งชิงกันอยู่"

ฟู่จาวหนิงในใจดำดิ่งเล็กๆ

นางเองก็นึกออก ความเป็นไปได้นี้ค่อนข้างมากเลย ไม่ว่าแท่นบูชาที่เจ้าอารามพูดมาจะเป็นจริงหรือไม่ เขาอายุหลายสิบปีแล้วแต่ก็ยังดูหนุ่มแน่น หนุ่มเสียจนทำให้คนมองอายุจริงไม่ออก ถ้าแค่ข่าวนี้ลือออกไป จะต้องสั่นคลอนใต้หล้าแน่ๆ

คนในยุคนี้ยังเชื่อถือยาลูกกลอน เทพเซียนกับพวกความมหัศจรรย์กันอยู่ ยุคสมัยนี้ยังไม่มีวิทยาศาสตร์

ถึงตอนนั้นจะมีคนมากมายดาหน้ากันเข้ามาเพื่อตามหาตงฉิง และแย่งตงฉฺงแห่งนี้

ส่วนตัวตนฐานะแท้จริงของเซียวหลันยวนถ้าถูกเปิดเผย ก็เท่ากับจะดึงความยุ่งยากมหาศาลเข้ามา ดึงภัยมาถึงตัว

"อายวนน่ะ มันไม่น่าสนใจน่ะสิ ข้าเห็นเขาเติบโตมา มีอะไรน่าไปแบ่งความลับด้วยกัน?" เจ้าอารามบอกต่อ

พอเห็นท่าทางเหมือนโกรธจนพูดไม่ออกของฟู่จาวหนิง เขาก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

"เช่นนั้นท่านคือคนจากตงฉิงหรือ?"

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาตอนที่เขากำลังหัวเราะ

รอยยิ้มเจ้าอารามหุบลงมา "เจ้าคิดว่าใช่ไหมล่ะ?"

"ในเมื่อท่านบอกว่าซืออวี๋เป็นตระกูลของตงฉิง เป็นชื่อสกุลหายาก เช่นนั้นก็คงใช่แล้วล่ะ อายวนเองก็ไม่รู้ว่าท่านเป็นคนตงฉิงหรือ?"

"เขาไม่รู้ แต่ก็อาจจะเดาไว้แล้ว เจ้าเองก็รู้นี่ อายวนเป็นคนฉลาด ข้าคิดว่าเขาน่าจะเดาได้แล้ว แค่ยังไม่ถามออกมาเฉยๆ"

สายตาเจ้าอารามยังดูลึกซึ้งอยู่ "เจ้าคิดว่าอายวนรักษาแผลเป็นที่หน้าจนดีแล้ว แต่ทำไมถึงยังต้องสวมหน้ากากอยู่ตลอดกัน?"