อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2092

ฟู่จาวหนิงยืนนิ่งไม่ขยับ

"ข้ายังคิดว่าเจ้าอารามไม่ชอบข้ามาก และไม่ยอมรับข้าด้วย"

ก่อนหน้านี้ยังมีท่าทีจะจับพวกเขาแยกกันอยู่เลย ตอนนี้จู่ๆ จะมอบของขวัญพบหน้าให้ซะแล้ว?

ยิ่งไปกว่านั้นของขวัญพบหน้าอยู่ข้างบนดันให้ไม่ได้ ต้องลงมาในถ้ำนี้ถึงจะให้ได้หรือ?

ถึงอย่างไรถ้ำภูเขานี้ฟู่จาวหนิงก็ไม่ค่อยชอบเท่าไรนัก ถึงแม้หยกดาราตงฉิงมากมายในนี้จะมีมูลค่าอยู่มากก็ตาม พอคิดถึงเรื่องที่ฮูหยินเฉิงซื้อแค่กำไลอันเดียวก็ราคาตั้งหลายหมื่นตำลึง แล้วหยกดาราในถ้ำภูเขาที่มากมายขนาดนี้ คำนวณแล้วมูลค่าคงจะน่าตกตะลึงเอามาก

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่นยังวางกลไกลเอาไว้เต็มไปหมด ถึงทำให้หยกดาราเหล่านี้หมุนเวียน จนค่ายกลเหนี่ยวนำสนามแม่เหล็ก พูดได้ว่าน่าอัศจรรย์มาก

แต่ฟู่จาวหนิงก็ไม่ชอบถ้ำภูเขานี้ ไม่ชอบเอาเลยจริงๆ

บวกกับเจ้าอารามที่มองมองออกยากนั่นอีก...

"พระชายาเข้าใจผิดแล้ว เจ้าอารามไม่มีความคิดไม่ชอบตัวท่าน" ซางจื่อเก็บสายตาลงเล็กน้อย "กระทั่งว่า ข้ายังไม่เคยเห็นเจ้าอารามชื่นชมใครแบบนี้มาก่อน"

"ความหมายของเจ้าคือ เจ้าอารามยังชื่นชมข้าอีกด้วยหรือ?" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้วถามกลับ

นางทำไมมองไม่ออกเลย?

"ขอรับ" ซางจื่อตอบแบบค่อนข้างยืนยัน กระทั่งยังเหลือบมองนางผาดหนึ่ง ความหมายที่สายตานั่นส่งออกมาคือกำลังย้อนถาม: เรื่องที่เห็นได้ชัดขนาดนี้ท่านยังสงสัยอีกหรือ?

ฟู่จาวหนิงหมดคำจะพูดไปชั่วขณะ

เช่นนั้นนางก็ยังไม่ค่อยเชื่อจริงๆ

"เสี่ยวฟู่ เข้ามาสิ"

ด้านในถ้ำภูเขามีเสียงเจ้าอารามลอดขเ้ามา เพราะถ้ำภูเขาลึกมาก เสียงนี้ลอดออกมาจึงมีความก้องสะท้อนอยู่หน่อยๆ ราวกับไม่เป็นความจริง

เหมือนเขาจะเห็นว่านางไม่ยอมเข้าไปเสียที จึงเร่งรัดนางขึ้นมา

"พระชายา เชิญเถิด ของขวัญชิ้นนี้ที่เจ้าอารามเตรียมให้ ท่านน่าจะชอบอยู่" ซางจื่อทำสัญญาณมือ "เชื้อเชิญ"

ฟู่จาวหนิงยกเท้าเดินไป เสี่ยวเยว่กับไป๋หู่ตามไปทันที

"เจ้าอารามมีความคิดของเขาเอง" ซางจื่อหรุบตากล่าวขึ้น

สืออีร้องเชอะขึ้นมา "ซางจื่อ เจ้ายังไม่น่าสนใจเหมือนเมื่อก่อนนี้เลยนะ"

จะตอนไหนก็ไม่ชอบไม่เศร้าไม่ยินดีไม่โกรธอยู่ตลอด ไม่มีอารมณ์สีหน้าอะไรเลย แล้วก็ไม่รุ้ว่าเจ้าอารามเลี้ยงดูเขาออกมาแบบนี้ได้ยังไง

ซางจื่อไม่พูดอะไร ยืนรอที่ด้านนอกถ้ำด้วยกันกับเขา

ถ้ำภูเขาวันนี้ดูสว่างหน่อย เสี่ยวเยว่มองๆ แล้วบอกกับฟู่จาวหนิงว่า "ที่แท้ในถ้ำภูเขานี้มีหินเรืองแสงอยู่ไม่น้อยเลย ดังนั้นถึงได้สว่างแบบนี้"

หินเรืองแสงเหล่านั้นเปล่งแสง ทำให้ในถ้ำภูเขาไม่มืดนัก

ฟู่จาวหนิงได้กลิ่นดอกไม้จางๆ เมื่อวานไม่ได้กลิ่นนี้ แต่พอนางจำแนกอย่างละเอียด กลิ่นหอมดอกไม้นี้ไม่มีประสิทธิภาพอะไร เป็นแค่กลิ่นหอมทั่วไป

"คุณหนู เมืองชายแดนที่ท่านผู้เฒ่าตระกูลเสิ่นไป ก็กำลังขุดหินเรืองแสงกันอยู่" เสี่ยวเยว่พอเห็นหินเรืองแสงพวกนี้จู่ๆ ก็นึกถึงพี่ใหญ่ของเสิ่นเสวียนขึ้นมา

"ลุงคนโตไม่รู้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว"