อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2093

พอได้ยินเสี่ยวเยว่พูดถึง ฟู่จาวหนิงก็นึกถึงลุงคนโตตระกูลเสิ่นขึ้นมา

ตอนที่นางออกจากต้าชื่อ เสิ่นเสวียนกำลังพยายามจะรับตัวพี่ใหญ่มาจากเมืองหมาน ช่วงนี้ก็ไม่ได้เขียนจดหมายเลย ไม่รุ้ว่าสำเร็จแล้วหรือยัง

จักรพรรดิต้าชื่อช่วงนี้ก็เหมือนจะสนแต่ไล่จับตัวองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น สำหรับเสิ่นเสวียนแล้วถือเป็นเรื่องดีไหมนะ? แบบนี้จักรพรรดิต้าชื่อก็ไม่มีเวลาไปรับมือกับตระกูลเสิ่นแล้ว

เรื่องที่เสิ่นเสวียนจะทำก็น่าจะสะดวกขึ้นกระมัง

"นายท่านต้องช่วยท่านผู้เฒ่ากลับมาได้แน่" เสี่ยวเยว่เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

ระหว่างที่คุยกัน ก็เดินมาถึงในถ้ำภูเขาแล้ว

ฟู่จาวหนิงพอเห็นฉากตรงหน้า ก็ยืนนิ่งด้วยความประหลาดใจ

บนแท่นหินว่างๆ แต่เดิมนั้น ตอนนี้มีโต๊ะตัวหนึ่งวางอยู่ เก้าอี้สองตัว บนโต๊ะวางกระถางกลมหยกขาวไว้ใบหนึ่ง ด้านในเหมือนจะใส่น้ำไว้

เจ้าอารามนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งทาบเบาๆ ไว้กับขอบกระถางหยก เอียงหน้ามองมาทางนาง

"เสี่ยวฟู่ เข้ามานั่งสิ"

เขาเรียกฟู่จาวหนิง จากนั้นก็เหลือบมองไปทางเสี่ยวเยว่กับไป๋หู่ แต่ก็ไม่พูดอะไร

ไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่สบตากัน พวกเขารู้สึกว่าสายตาที่เหลือบมาเมื่อครู่ของเจ้าอารามเหมือนจะมองทะลุได้ทุกสิ่ง

แต่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกประหม่าอะไร ถึงอย่างไรติดตามคุณหนูก็ไม่ได้ผิดตรงไหนนี่?

ให้คุณหนูเข้าไปคนเดียวพวกเขาก็ไม่วางใจจริงๆ

พอเข้ามาแล้ว ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่ได้หวาดหวั่น เดินตรงไปตรงข้ามเขา เหลือบมองกระถางหยกขาวใบนั้นผาดหนึ่ง

ด้านในมีน้ำใสใส่อยู่ครึ่งกระถางจริงๆ ในน้ำยังมีหินกรวดกลมเกลี้ยงอยู่สองสามก้อน

"เจ้าอารามจะเลี้ยงปลาหรือ?"

ไม่ว่านางมองอย่างไร นี่ก็เหมือนโถเลี้ยงปลาใบหนึ่ง ถ้าใส่ปลาหลีฮื้อสีแดงสักสองตัวเข้าไป มันก็จะสมชื่อขึ้นมาทันทีเลย

"อืม ก็จริงนั่นล่ะ ดังนั้นเจ้าอารามมีอะไรก็พูดมาตรงๆ เลย" ฟู่จาวหนิงบอกตรงๆ

เจ้าอารามอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้อีกครั้ง

"ข้ามองเจ้าเป็นผู้อาวุโสของอายวนไปแล้วนะเนี่ย ทำไมถึงได้ไม่มีน้ำอดน้ำทนกับคนแก่คนเฒ่าบ้างเลย?"

"น่าจะเพราะเจ้าอารามหน้าตาดูอ่อนเยาว์ไปกระมัง? มองท่านเป็นผู้อาวุโสไม่ได้เลยจริงๆ" ฟู่จาวหนิงตอบ

"มีคนมากมายชมข้าว่าอ่อนกว่าวัย และมีคนมากมายที่คาดเดาอายุข้า แต่ว่า ทุกคนก็ยังปฏิบัติต่อข้าดั่งเช่นผู้อาวุโส"

"ท่านไม่ค่อยชอบเป็นผู้อาวุโสสินะ?"

"ข้าไม่ได้ชอบการเป็นผู้อาวุโสเท่าไร"

ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไปพักหนึ่ง ประโยคนี้หมายถึงอะไรกัน?

ตอนนี้เจ้าอารามจึงพูดขึ้นอีกว่า "เสี่ยวฟู่ ข้าจะบอกความลับหนึ่งกับเจ้า"