อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2090

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองแผ่นหลังถังอู๋เจวี้ยน อดกัดริมฝีปากขึ้นมาไม่ได้

นางรู้สึกเสียใจ ก่อนหน้านี้ที่นางยังไม่ได้กลับเมืองหลวงจักรพรรดิ บางครั้งได้ออกมาเที่ยวเล่นบ้าง ก็เหมือนคนทั้งหมดจะชอบนางเคารพนาง ตอนนั้นนางยังคิดว่า รอให้นางโตขึ้นก่อน พอนางทำเรื่องอะไรได้มากขึ้น ก็จะมีคนที่ชอบนางชื่นชมนางมากขึ้น

นางเองก็เคยคิดอยู่บ่อยๆ ว่านางจะได้เจอกับราชบุตรเขยที่รักนางมากสักคน ทั้งสองคนรักกันไม่คลางแคลงใจ อยู่ร่วมกันจนแก่เฒ่า

แต่ตอนที่นางออกจากสุสานจักรพรรดิมาถึงเมืองหลวง จึงพบว่าเรื่องราวมันแตกต่างจากที่นางจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง

ที่น่ากลัวที่สุดก็คือองค์จักรพรรดิที่เดิมทีปฏิบัติกับนางเหมือนแก้วตาดวงใจ กลับคิดจะกักขังนางเอาไว้ในวังหลวงจักรพรรดิ ยิ่งไปกว่านั้นยังกักขังนางไว้ข้างกายเขาอีก

วังบรรทมขององค์หญิงใหญ่กับวังบรรทมขององค์จักรพรรดิเชื่อมต่อถึงกันได้ นี่เป็นเรื่องที่น่ากลัวแค่ไหนกัน

ฝ่าบาทยังไม่ยอมให้นางแต่งงาน ต่อมาสายตาที่มองนางก็ยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

ถ้านางไม่หนีล่ะก็ หลังจากนี้นางอาจจะดำดิ่งสู่ห้วงลึกไร้ที่สิ้นสุดก็ได้

กว่าจะหนีออกมาได้ ยังต้องแลกกับชีวิตของสาวใช้วังคนสนิทสองคนที่เติบโตมาด้วยกันของตนเอง แล้วนางตอนนี้ก็ยังอยู่ในสภาพระหกระเหินเร่ร่อนด้วย

เมื่อครู่นางถามเจ้าอาราม ว่ารับนางไว้ได้ไหม และบอกกับเจ้าอารามตรงๆ ถึงสถานการณ์ของนางตอนนี้ เจ้าอารามกลับตอบมาอย่างลึกลับ บอกมาว่า จะรับหรือไม่รับไว้ บางครั้งก็เป็นเรื่องที่ฟ้ากำหนดไว้แล้ว

แล้วนี่คือรับหรือไม่รับไว้กันล่ะ นางเองก็ไม่เข้าใจ

พอเห็นซางจื่อเก็บจานชามออกมา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงรีบเรียกเขาไว้

"ซางจื่อ เจ้าอารามกินเสร็จแล้วหรือ?"

"ขอรับ คุณชายถังกำลังดื่มชากับเจ้าอาราม องค์หญิงใหญ่ทำไมจึงยังอยู่ที่นี่?" ซางจื่อคิดว่านางออกมาก่อนน่าจะไปแล้ว ไม่คิดว่าจะยังคงอยู่ที่นี่

"เมื่อครู่ข้าเจอกับคุณชายถัง คุยกับเขาอยู่สองสามคำน่ะ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถาม "ซางจื่อ ตอนนี้เจ้าว่างไหม?"

"องค์หญิงใหญ่มีเรื่องอะไรกำชับหรือ?"

"ข้ามีเรื่องที่อยากทำความเข้าใจกับเจ้าหน่อยน่ะ"

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นนั่ง พอแตะหน้าผาก ก็รู้สึกมีเหงื่อซึมอยู่บ้าง

"ไม่นะ ข้าหลับไปนานแค่ไหน?"

"คุณหนูหลับไปหนึ่งชั่วยามครึ่งเจ้าค่ะ"

หลับไปนานขนาดนี้เชียว?

ฟู่จาวหนิงลุกจากเตียง เดินออกไปมองด้านนอก แล้วก็เห็นแสงตะวันเอียงไปมุมหนึ่งแล้วจริงๆ

"ท่านอ๋องยังไม่กลับมาหรือ?"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวเยว่ม้วนม่านเตียงขึ้นมา เทน้ำอุ่นให้นาง "คุณชายถังเมื่อครู่เพิ่งเข้ามาบอกว่า เขามีธุระต้องออกไปก่อน ถึงตอนนั้นจะรอท่านที่เขาชิงถง แล้วก็ เจ้าอารามส่งคนเข้ามาเชิญคุณหนูไป พอรู้ว่าคุณหนูกำลังนอนกลางวัน จึงไม่ได้บังคับอะไร"