อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2089

ถังอู๋เจวี้ยนจู่ๆ ก็รู้สึกว่าสายตาที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเขาเปล่งเป็นประกาย เดิมทีคิดว่าทักทายแล้วทั้งสองคนจะเดินผ่านไป ไม่คิดว่านางจะยังไม่ไป

เพื่อเป็นมารยาท เขาจึงทำได้แค่เอ่ยปากถามนาง "องค์หญิงใหญ่มากินข้าวกลางวันหรือกับเจ้าอารามหรือ?"

ถึงอย่างไรเวลานี้ ก็เป็นช่วงข้าวกลางวันแล้ว

"เดิมทีข้าก็อยากจะกินข้าวร่วมกันกับทุกคน คิดไม่ถึงว่าไม่มีใครมาเลย เหลือแค่ข้ากับเจ้าอารามดูไม่ค่อยเหมาะสม ดังนั้นข้าเลยเตรียมจะกลับไปกินคนเดียว"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยเสียงแผ่ว "คุณชายถังกินแล้วหรือ?"

"ข้ากินมาแล้ว"

"คุณชายถัง ท่านรู้จักกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาก่อนหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรวบความกล้าถามขึ้นมา

"ไม่รู้จักนะ เพิ่งมาเจอกันที่ยอดเขาโยวชิงนี่ละ่"

ถังอู๋เจวี้ยนยังคิดว่านางยังไม่ถอดใจจากอ๋องเจวี้ยน ตอนนี้กำลังสืบเรื่องของฟู่จาวหนิง อดเตือนขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้

"องค์หญิงใหญ่ อ๋องเจวี้ยนกับพระชายารักใคร่กลมเกลียวกันมาก จากที่ข้าเห็น อ๋องเจวี้ยนอย่างน้อยในช่วงหลายปีนี้ไม่มีทางมีความคิดจะรับอนุภรรยาแน่"

นี่เขาพูดแบบระวังแล้วนะ จากในความฝันนั่น การจะมีอนุภรรยาสามสี่คนไม่น่าเป็นไปได้ แม้จะจำได้ไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่จิตใต้สำนึกก็ยังคงรู้สึกเช่นนี้

แต่จากที่เห็นตอนนี้ ด้วยตัวตนฐานะของอ๋องเจวี้ยนทำให้คนเชื่อได้ยากว่าทั้งชีวิตจะมีภรรยาแค่คนเดียว ดังนั้นถังอู๋เจวี้ยนจึงบอกว่าในช่วงหลายปีนี้

หลังจากนี้ใจคนจะเปลี่ยนหรือไม่ อ๋องเจวี้ยนจะทนทานต่อแรงกดดันและเสียงวิจารณ์ภายนอกได้หรือไม่ก็คงพูดลำบาก

"คุณชายบอกเรื่องนี้กับข้าทำไมหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอได้ยินคำนี้ยังคงรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง ถึงอย่างไรนางก็ชอบเซียวหลันยวนจริงๆ ต่อให้นางถูกบีบให้ปล่อยวางเซียวหลันยวนก็ตาม "ข้าไม่ได้คิดอะไรกับอ๋องเจวี้ยน"

นางเสริมขึ้นมาอีกคำอย่างทนไม่ไหว "แต่ว่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ยังรู้สึกว่า อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาดื้อรั้นเกินไป ไม่มีผลดีกับตัวพวกเขาเลย"

ไม่อย่างนั้นนางไม่มีทางเห็นบทสรุปเช่นนั้นแน่

นางเองก็ทำเพื่อพวกเขา เจตนาดีนี้ พวกเขาทำไมจึงไม่เชื่อกัน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร้อนรนขึ้นมา "ไม่ใช่แบบนั้น!"

ถังอู๋เจวี้ยนไม่รู้อะไรเลย

"ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน องค์หญิงใหญ่ก็อย่าไปยุ่งเลย องค์หญิงใหญ่ใช้ชีวิตตนเองให้ดีมันสำคัญกว่า ไม่ใช่หรือไร?"

ถังอู๋เจวี้ยนตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมฟู่จาวหนิงถึงไม่ชอบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

ทั้งที่หน้าตาสะสวยเกินคน ทำไมถึงได้ดื้อรั้นเสียขนาดนี้

"เอาเถอะ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอเห็นว่าเขาไม่อยากฟังต่อไป ก็ทั้งเสียใจทั้งจนใจ "ข้าเองก็ไม่มีทางเลือกแล้ว หวังแค่ว่าหลังจากนี้พวกเขาจะไม่เสียใจกัน"

คำพูดนี้พูดเหมือนกำลังสาปแช่ง คนอื่นจะไปชอบได้อย่างไร?

"องค์หญิงใหญ่ ข้ามีธุระจะไปพบเจ้าอาราม ขอตัวก่อน" ถังอู๋เจวี้ยนเดินผ่านข้างตัวนางไป