อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2038

"พวกเรากลับเมืองหลวงเถอะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงถลึงตามองเขา

"ที่นี่ล้วนเป็นผู้อาวุโสท่านทั้งั้น จ้าเองก็เคารพพวกเขา ท่านอยู่ที่นี่นั่นล่ะ"

นางทนไม่ไหวจนจะเอาความโกรธไปลงกับเขาแล้ว ถึงอย่างไร ถ้าไม่ใช่เพราะเขา นางจะต้องเดินทางมานับพันลี้เพื่อเจอเรื่องแบบนี้หรือ?

ก่อนหน้านี้ฮูหยินเฉิงเองก็พูดล้ำเส้นมามากแล้ว เซียวหลันยวนแม้จะใช้มาตรการตีตัวออกห่างจากนาง แต่ก็ไม่ทำให้ถึงที่สุด ทำให้ฮูหยินเฉิงจนถึงตอนนี้ยังกล้ามาพูดจาพล่อยๆ ต่อหน้านางอีก

นางทนมาจนพอแล้วจริงๆ

บวกกับภวังค์อะไรนั่นที่เจ้าอารามทำออกมาก่อนหน้านี้ ก็ทำให้ในนางยัดไฟดวงหนึ่งเข้าไป เซียวหลันยวนแม้จะเข้ามาปลอบนางทันที แต่พอมาเจอคนหาเรื่อง ก็ทำให้นางระเบิดขึ้นมาแล้ว

"หนิงหนิง..."

เซียวหลันยวนพอเห็นก็รู้ว่าเขาถูกพาลมาใส่แล้ว รีบกุมมือนางไว้ "กินข้าวก่อนเถอะ ถ้าไม่กินจะเสียเปล่านะ เดินทางท้องกิ่วทรมานมากไม่ใช่หรือ?"

เขาบอกกับพวกชิงอี "ไล่ออกไป"

ไปช่วยซะ อย่าให้พวกนางเอะอะขึ้นอีก

ไม่เช่นนั้นตัวเขาก็จะถูกสะบัดทิ้งไปด้วย

ฮูหยินเฉิงมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "ท่านอ๋อง? อายวน นี่เจ้า!"

"ออกไป"

เซียวหลันยวนเสียงเย็นลงมาแล้ว เปลี่ยนเป็นเย็นชาไร้ความรู้สึก

ความเคารพของเขา ให้ท้ายจนเสียนิสัย แล้วหันกลับมาทำร้ายคนที่เขารัก จะทนต่อได้ยังไงกัน?

ฮูหยินเฉิงน้ำตาไหลอาบลงมา ตัวสั่นระริก ถูกไป๋หู่ลากออกไป

เสี่ยวเยว่ดึงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาถึงธรณีประตูแล้ว แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจู่ๆ ก็เกาะวงกบประตูไว้แน่น ร้องไห้เรียกชื่อเซียวหลันยวนออกมา

"เซียวหลันยวนทำไมท่านถึงทำเช่นนี้กับข้า? พวกเราจูบกันแล้วนะ ถ้าข้าไม่แต่งงานกับท่านแล้วจะไปแต่งกับใครได้อีก?!"

พรืด!

เสี่ยวเยว่ถลึงตาโตขึ้นฉับพลัน

ท่าทางของคนอื่นก็แข็งทื่อไปด้วย

พวกเขามององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น จากนั้นก็มองไปทางเซียวหลันยวน

นางว่าอะไรนะ?

จูบกันแล้วหรือ?

เซียวหลันยวนหน้าขรึมไปทันที "องค์หญิงใหญ่ยังละอายใจบ้างไหม? ข้าเหมือนคนหิวจัดกินไม่เลือกเรอะ?"

เขากำมือฟู่จาวหนิงแน่น กลัวว่านางจะเชื่อคำพูดของอีกฝ่าย แล้วโมโหปลีกตัวออกไป

เมื่อครู่ก็หิวอยู่แล้ว ทำไมต้องให้คนอื่นมาทำให้ท้องต้องน้อยใจด้วย?

ฟู่จาวหนิงมองเขา

"จูบแล้วหรือ?"

"นางไม่ได้พูดโกหก แล้วข้าโกหกรึ?" เซียวหลันยวนโมโห มือที่จับนางก็ออกแรงมากขึ้น

ถังอู๋เจวี้ยนมองตรงนี้ทีตรงนั้นทีอยู่เงียบๆ

ใครจะไปรู้ว่าแค่มากินข้าวเพราะหิว จะเกิดเรื่องวุ่นวายได้ขนาดนี้

"ข้าไม่ได้โกหก! ข้าเป็นหญิงสาวยังไม่แต่งงาน จะมาล้อเล่นกับความบริสุทธิ์ของตัวเองทำไม? พวกเราจูบกันแล้วชัดๆ แล้วทำไมถึงไม่ยอมรับ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร้องไห้เป็นวักเวร

ก่อนหน้านี้นางยังคิดว่าระหว่างทั้งสองคนมีความสนิทหวานชื่นแบบนั้นกันแล้ว เช่นนั้นจะต้องได้แต่งงานแน่

แต่ใครจะรู้ว่าเซียวหลันยวนดันไม่ยอมรับ

"เซียวหลันยวน ข้าไม่เป็นพระชายารองแล้วไม่ได้หรือ? ให้ข้าเป็นฮูหยินรองก็ได้..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตัวอ่อนพับลงไป ร้องไห้โฮ "ฟู่จาวหนิง ข้าไม่แย่งความเอ็นดูจากท่านหรอก ข้าจะฟังท่านทุกยอ่าง ขอแค่ท่านแบ่งอ๋องเจวี้ยนให้ข้าบ้าง ให้ข้าได้มีที่อยู่หน่อย ข้ารับประกันได้ว่ารอเจ้ามีลูกก่อนแล้วข้าค่อยมี ลูกของข้าจะไม่อยู่สูงกว่าของท่าน จะลูกชายลูกสาวทางสายเลือดก็จะไม่แย่งชิงทั้งนั้น แค่นี้ได้ไหม?"

นางคุกเข่าบนพื้นร้องไห้อ้อนวอน โยนเกียรติขององค์หญิงใหญ่ออกไปจนหมดสิ้น

ตอนนี้ นางรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าเหล่าหญิงสาวในหอเหล่านั้นเสียอีก

นางลงมาตกต่ำถึงเพียงนี้แล้ว ฟู่จาวหนิงน่าจะรับปากนางกระมัง?

"ขอร้องท่านล่ะ ข้าไม่มีทางจะไปแล้ว..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นร้องไห้อย่างน่าเวทนา

"เจ้าหุบปากซะ!"

เซียวหลันยวนทนไม่ไหวแล้ว พลิกโต๊ะจนคว่ำ