อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2037

ฮูหยินเฉิงคิดจะให้น้ำเสียงตนเองดูจริงใจขึ้นหน่อย แสดงออกมาว่าตนเองไม่ใช่ว่ารังเกียจฟู่จาวหนิง

"พระชายาเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ แล้วยังช่วยรักษาผู้ประสบภัยเมืองเจ้อ เรื่องนี้มีส่วนช่วยกับชื่อเสียงท่านอ๋องแน่นอน แต่พอมีงานใหญ่มากเข้า งานในบ้านก็คงจะไม่มีเรี่ยวแรงกำลังแล้ว ถ้าเวลาเช่นนี้ในจวนอ๋องมีคนเพิ่มอีกคนจะไม่ใช่เรื่องดีหรือ? แล้วยังช่วยดูแลท่านอ๋องได้ แบ่งเบาการรับผิดชอบเรื่องมีทายาทให้จวนอ๋องได้ด้วย..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่คิดว่าฮูหยินเฉิงจะพูดมาตรงๆ ต่อหน้าคนทั้งหมดได้แบบนี้

นางรู้สึกอับอายขุ่นเคือง แต่ก็ยังรู้สึกคาดหวังอยู่ด้วย

เหลือบมองไปทางเจ้าอารามอย่างไม่ค่อยสงบนัก และมองไปยังถังอู๋เจวี้ยนที่นางคิดว่าเป็นคนนอกอย่างสมบูรณ์ สุดท้ายสายตาก็ตกอยู่บนใบหน้าเซียวหลันยวน รอปฏิกิริยาตอบกลับของเขา

พอมองไป กลับพบว่าสายตาเซียวหลันยวนมีจิตสังหารอยู่ด้วย

และนางยังไม่ทันจะเข้าใจ ฟู่จาวหนิงก็ออกแรงตบตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง" จากนั้นก็บอกกับเสี่ยวเยว่ว่า "เสี่ยวเยว่ ลากฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่ออกไปให้ที!"

หา?

คำสั่งนี้ กระทั่งเซียวหลันยวนที่มีจิตสังหารอยู่ก็ยังงงงันไปด้วย

เสี่ยวเยว่ก็ทำตามคำสั่งฟู่จาวหนิงทันที ขานรับคำหนึ่ง รีบตรงเข้ามา ใช้แขนลากฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นข้างละคนเดินออกไปด้านนอก

"เจ้าปล่อยนะ จะทำอะไรน่ะ?"

"ฟู่จาวหนิงเจ้าทำเกินไปแล้วหรือเปล่า!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทั้งตกใจทั้งร้อนรน ร้องขึ้นมา

ซางจื่อเดินขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่ง แต่พอเห็นว่าเจ้าอารามของตนเองไม่ออกคำสั่งใด จึงยืนนิ่งไปแล้ว

ถังอู๋เจวี้ยนขมวดคิ้ว

เซียวหลันยวนกลับกุมมือฟู่จาวหนิงไว้ "่ตบตะเกียบไปเจ็บหรือเปล่าน่ะ?"

"เสี่ยวฟู่..."

เขาเพิ่งคิดจะพูดอะไร แต่ฟู่จาวหนิงก็ตัดบทเขาขึ้นมา

"พวกนางอยู่ที่นี่ข้ากินข้าวไม่ลง แต่ข้าก็จะไม่ปล่อยวางเรื่องกินข้าวเพราะคนอื่น ดังนั้น ทำได้แค่ให้พวกนางออกไปเท่านั้น แน่นอน ถ้าเจ้าอารามยังคิดจะรั้งพวกนางไว้ เช่นนั้นข้าก็จะลงจากเขาเดี๋ยวนี้ ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็ไม่อยากเห็นหน้าพวกนาง ไม่ต้องพูดเรื่องร่วมโต๊ะกินข้าวเลย"

ฟู่จาวหนิงไม่ยอมให้

นางให้หน้าพวกนางแล้ว!

ยอมให้มาตลอด แต่พวกนางก็ได้คืบจะเอาศอก! ตอนนี้ยังเริ่มมาจุ้นจ้านเรื่องมีลูกของพวกเขาอีก

ถังอู๋เจวี้ยนคว้าโอกาสนี้ทันที "ไม่งั้นไปที่เขาชิงถงไหม? ทุกคนที่เขาชิงถงจะต้อนรับเจ้า จะไม่มีคำพูดไร้มารยาทซักคำออกมาแน่"