อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1945

"ข้ารู้สึกว่า ท่านเองไปยอดเขาโยวชิงสักครั้งหนึ่งได้ ไปพบเจ้าอาราม บางทีเขาอาจจะช่วยท่านตัดสินใจ ต่อให้เขาทำให้อ๋องเจวี้ยนรับท่านเป็นภรรยาไม่ได้ แต่ก็สามารถชี้ทางออกให้ท่านได้ ถามเขาดูว่าใครน่าจะเป็นที่พึ่งให้ท่านได้ นี่ก็น่าจะดีวกว่าถามข้าไหม?"

คำพูดของหยวนอี้ ทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกระจ่างแจ้งเห็นทางออกขึ้นมา ตาของนางเปล่งประกาย

นั่นสิ เจ้าอารามสามารถทำนายได้ บางทีอาจหยั่งรู้อนาคตหาสถานที่ที่เหมาะกับนางที่สุดให้นางได้

เช่นนี้ยังดีกว่าไปออกหาในเมืองหลวงเหมือนแมลงวันหัวขาดกระมัง

ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่ได้คำพูดจากเจ้าอารามสักคำ แม้จะให้แต่งงานกับอ๋องเจวี้ยนไม่ได้ แต่การให้อ๋องเจวี้ยนมาปกป้องนางก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้นี่นา

ขอแค่เจ้าอารามต้องการ อ๋องเจวี้ยนคงไม่ถึงกับไม่สนใจใยดีนางหรอกกระมัง?

"ใช่ไหมล่ะ? เข้าใจแล้วหรือ?" หยวนอี้เห็นสีหน้านางก็รู้ความคิดนาง

"แต่ข้าจะไปยอดเขาโยวชิงอย่างไรกัน?"

"ข้าออกความคิดให้ สองวันนี้ สหายเก่าของเจ้าอาราม ฮูหยินคนหนึ่งจากอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นที่ตีนเขายอดเขาโยวชิงมาที่เมืองหลวง สองวันนี้พักอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น นางเองก็เป็นผู้อาวุโสของอ๋องเจวี้ยนด้วย อ๋องเจวี้ยนเคารพนับถือนาง ถ้าหากสองวันนี้ท่านหาวิธีให้นางพาท่านไปได้ เช่นนั้น ก็น่าจะได้ร่วมเดินทางไปกับอ๋องเจวี้ยน"

มีอ๋องเจวี้ยนไปด้วย จะต้องกลัวอะไรอีก? อ๋องเจวี้ยนจะต้องปกป้องนางแน่นอน

"ทำไมท่านถึงรู้เรื่องเยอะขนาดนี้กัน?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถามขึ้น

"ข้าบอกแล้ว ว่าข้ามาที่นี่เพื่อฟู่จาวหนิง เรื่องที่เกี่ยวกับนาง ข้าไม่มีทางพลาดแน่"

หยวนอี้ดูมีความหมายลึกซึ้ง

นางมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น หวังให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำได้ดีหน่อย สามารถทำให้ความรักของอ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงเกิดรอยร้าวได้

ถ้าฟู่จาวหนิงปวดใจขึ้นมา การจะไปกล่อมนางให้ไปที่แคว้นหมิ่นอีกครั้ง โอกาสสำเร็จก็จะมากยิ่งขึ้น

นางกับอ๋องเจวี้ยนถ้าแยกจากกัน ในเมืองหลวงก็น่าจะอยู่ไม่ได้แล้ว แคว้นหมิ่นมีแผ่นดินที่จะให้นางไปสำแดงความสามารถได้มากกว่า ฟู่จาวหนิงจะมีเหตุผลอะไรที่ไม่หวั่นไหวกัน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่เห็นความหมายลึกซึ้งในสายตาของหยวนอี้ นางเริ่มคิดแล้วว่าจะไปพบกับฮูหยินเฉิงอย่างไรดี

เรื่องของจูเฉียนเฉี่ยน หลายวันนี้ฟู่จิ้นเชินก็อธิบายกับนางอย่างชัดเจนแล้ว

เสิ่นเชี่ยวเองก็รู้สึกว่าไม่ว่าอย่างไร สามีคงจะไม่ได้ไปเกิดความพิศวาสอะไรกับหญิงสาวขี้โวยวายไม่สนใจใครแบบนั้นหรอก

ยิ่งไปกว่านั้นแม่นางจูกับลูกสาวพวกเขาก็อายุไล่เลี่ยกัน ฟู่จิ้นเชินที่รักลูกสาวขนาดนี้ ไม่มีทางไปหาแม่นางอายุน้อยแบบนั้นมาทำให้ฟู่จาวหนิงขุ่นเคืองหรอก

ส่วนที่มีคนมาหลงฟู่จิ้นเชินขนาดนั้น เสิ่นเชี่ยวเองก็รู้สึกว่าปกติ สามีของนางเดิมทีก็ดีมากอยู่แล้ว เดิมทีก็ทำให้สาวๆ ชื่นชอบอยู่แล้ว

"มาส่งข่าวหรือ?"

ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ

ฟู่จิ้นเชินออกไปแล้ว นางจึงยังไม่กลับห้อง ขอรออยู่ก่อน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฟู่จิ้นเชินก็กลับมา ไม่ได้พาคนเข้ามาด้วย น่าจะฟังข่าวแล้วจึงผละตัวออกมา