อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1944

"แต่ถ้าแต่งกับข้าจริง ท่านไม่มีทางตั้งท้องได้ หรือก็คือ ถ้าท่านอยากจะตั้งท้อง ก็ต้องหาชายคนอื่น..."

"หยวนอี้!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตัดบทนางหน้าแดงหูแดง

คำนี้ใช่คำที่มาพูดให้หญิงพรหมจรรย์อย่างนางฟังหรือ? นี่คิดจะให้นางหาผู้ชายเถื่อนๆ เพื่อมีลูกหรือ?

"องค์หญิงใหญ่จะไม่ฟังก็ได้ แต่อันที่จริง ถ้าหากท่านคิดจะแต่งงานกับข้าจริง แล้วพวกเราเป็นสามีภรรยาหลอกๆ กัน ก็ทำได้แค่นี้เท่านั้น ไม่เช่นนั้นหลังจากแต่งงานไปแล้วท่านไม่ตั้งท้อง พวกเราก็อธิบายลำบาก"

ถ้าไม่จำเป็นต้องมีลูก แล้วนางจะปลอมตัวเป็นชายไปทำไม?

"ข้าเป็นลูกชายคนเดียวของท่านพ่อ นอกจากนี้ยังมีพี่สาวน้องสาวอีก ดังนั้น ข้าต้องแบกรับหน้าที่การสืบสกุลสืบทอดเชื้อสายแน่นอน เรื่องนี้ท่านเข้าใจไหม?" หยวนอี้เอ่ยขึ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนิ่งงันไปชั่วขณะ

"ดังนั้นรู้หรือยังที่ทำไมข้าไม่เคยเสนอตัวกับท่าน? มันก็เพราะสาเหตุนี้ ไม่เช่นนั้น คนสวยอย่างองค์หญิงใหญ่ ในฐานะชายหนุ่ม จะไม่หวั่นไหวได้อย่างไรกัน?"

อ๋องเจวี้ยนยังไม่หวั่นไหวเลย

แล้วก็ ซือถูไป๋เองก็ไม่เห็นจะหวั่นไหว

เป้าหมายแต่งงานสองคนก่อนหน้านขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ล้วนไม่สนใจตัวนางเลย น่าจะเพราะแบบนี้ จึงทำให้นางตอนนี้ไม่ค่อยมั่นใจขึ้นมา

ไม่ค่อยมั่นใจในหน้าตาของตนเองที่เรียกกันว่าสวยงามสุดยอดแล้ว ไม่เช่นนั้นนางจะรู้สึกไม่มั่นใจได้อย่างไร ว่าองค์รัชทายาทจะรับปากนางไหม?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกสับสนเคว้งคว้างไปชั่วขณะหนึ่ง

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราค่อยคิดหาวิธีแล้วกัน" นางตอบ

หยวนอี้กลอกตา พิจารณาตัวนาง จู่ๆ ก็เอ่ยอีกว่า "อันที่จริง อ๋องเจวี้ยนทางนั้นก็ยังไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสหรอกนะ"

"ทำไมข้าไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยนะ?" หยวนอี้กลับไม่คิดเหมือนคำพูดของนาง

"ท่านหมายความว่าอะไร? ไม่เชื่ออะไร?"

"ไม่เชื่อว่าเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงจะแค่หวังให้อ๋องเจวี้ยนแต่งงานกับคนที่ดวงสมพงษ์กันเท่านั้น อยากให้เขามีความสุข"

"เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงเป็นคนดีมาก และเป็นผู้อาวุโสของอ๋องเจวี้ยนด้วย การจะหวังให้เขากับภรรยารักกันมีความสุข มันไม่น่าเชื่อตรงไหนกัน?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่เข้าใจ

"คงพูดได้แค่ว่าองค์หญิงใหญ่เป็นคนเรียบง่ายคนหนึ่ง" หยวนอี้ยิ้มๆ

"กลับวังราชนิเวศน์ก่อนเถอะ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกเหนื่อยแล้ว

หยวนอี้กลับรู้สึกว่า เรื่องนี้ทำได้