อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1938

ฟู่จิ้นเชินเหลือบมองเขา "เสี่ยวเฟย พี่เขยเขาก็ดีกับเจ้านะ ถ้าเขาเคารพฮูหยินเฉิงจริง เจ้าในฐานะเป็นเด็กเล็กสุด ต่อให้คิดจะยืนอยู่ฝั่งพี่สาว ก็ไปตำหนิผู้อาวุโสของพี่เขยเจ้าตรงๆ ไม่ได้"

แบบนี้ถ้าเซียวหลันยวนได้ยินเข้า จะกลายเป็นว่าพวกเขาสั่งสอนไม่ดีไป

พวกเขาพูดกันได้ แต่ฟู่จาวเฟยที่ก่อนหน้าได้รับการคุ้มครองจากเซียวหลันยวนมาตลอด ไม่มีสิทธิ์จะไปด่าทอ

"ท่านพ่อ ข้ารู้แล้ว" ฟู่จาวเฟยเม้มปากสนิท

เรื่องที่ราชาเฮ่อเหลียนกบฏ ถ้าไม่ใช่อ๋องเจวี้ยนหันมาปกป้องเขา เขาคงจะถูกองค์จักรพรรดิโยนออกไปแล้ว

ดังนั้น พี่เขยก็ปกป้องเขามาจริงๆ เขาเองก็ซาบซึ้งไม่น้อยต่อตัวพี่เขย

ข้อดีของฟู่จาวเฟยก็คือรับฟังเหตุผลได้

"อันที่จริงเซียวหลันยวนเองก็ไม่ใช่ว่าไม่ยืนอยู่ฝั่งข้าหรอก สุดท้ายเขาก็ไม่ให้ฮูหยินเฉิงขุดหญ้าเฝิ่นซิงนั่น ให้นางย้ายไปเรือนรับแขกเลย แล้วตอนค่ำก็ยังลงโทษสาวใช้ข้างกายฮูหยินเฉิงให้คุกเข่าด้วย"

ฟู่จาวหนิงถอนใจเบาๆ รู้สึกสับสนหน่อยๆ

อันที่จริงนางก็ไม่มีประสบการณ์ที่เกี่ยวกับด้านนี้เท่าไรนัก

"แล้วเจ้าคิดอย่างไรล่ะ?" ฟู่จิ้นเชินถาม "ทะเลาะแล้วงอนกับอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

"ก็ไม่ได้คิดอะไร ข้ารู้สึกว่า เหมือนที่ท่านพูดนั่นล่ะ ถึงอย่างไรก็เป็นผู้อาวุโสที่เขาเคารพ ข้าก็คงต้องยอมนางต่อหน้าเขา แต่ข้าเห็นว่าฮูหยินเฉิงคนนี้ยอมให้ไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเลยชิ่งออกมาก่อน จะได้ไม่ต้องไปทะเลาะกับเซียวหลันยวนต่อทีหลัง"

"จาวหนิง เจ้าเองก็ฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร คิดถึงชั้นนี้ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ถ้าหากดื้อรั้นเอาแต่ใจล่ะก็ คงได้อาละวาดไม่สนใครไปนานแล้ว"

ฟู่จิ้นเชินเองให้คนชงชาเข้ามา

"แต่ว่า จะเอาแต่เย็นชาตลอดมันก็ใช่ที ดังนั้นบางครั้งถ้ามันทนไม่ไหวจะโมโหขึ้นมาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่"

ตอนนี้จาวหนิงอายุยังน้อย ถ้าเอาแต่คิดอย่างใจเย็นไปซะทุกเรื่อง มันจะไปน่าสนใจตรงไหน

จากที่ฟู่จิ้นเชินเห็น นางอยากร้องไห้ก็ร้องอยากหัวเราะก็หัวเราะ อยากเอาแต่ใจก็เอาแต่ใจเลย

ฟู่จาวเฟยรับไป ลองดมๆ "มีกลิ่นเย็นๆ ด้วย"

"สร้อยข้อมือถักหญ้าสั่นไหวน่ะ" ฟู่จาวหนิงบรรยายสรรพคุณของมันออกมา

ฟู่จาวเฟยเอ่ยขึ้นอย่างรู้ความทันที "เส้นนี้ของข้าให้ท่านปู่แล้วกัน ข้าไม่เอาหรอก"

"ข้าเองก็ไม่เอา ข้าไม่ได้ออกไปไหนเสียหน่อย จะว่าไป ข้าเองอายุก็ขนาดนี้แล้วถ้ายังสวมของพวกนี้ ก็ดูไม่เข้ากันเท่าไร เชือกเส้นนั้นเจ้าคืนให้พี่สาวเจ้าไปเถอะ นางไม่ใช่กำลังจะออกเดินทางหรือ?" ผู้เฒ่าฟู่เดินเข้ามา

"ข้าไม่ใช่น่ะ บนตัวข้ามียาอยู่เยอะมาก" ฟู่จาวหนิงโบกไม้โบกมือ

"แล้วท่านไม่ให้พี่เขยสักเส้นล่ะ?" ฟู่จาวเฟยถาม

"เขาเองก็ไปกับข้านี่? ยาบนตัวข้าให้เขาใช้ไม่ได้รึ?"

"เอ่อ นี่ก็จริง"