อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1931

ตอนที่ฟู่จาวหนิงเข้ามาก็เห็นฮูหยินเฉิงกำลังจะลูบไปทางหน้ากาก...

ของเซียวหลันยวน

นางข้ามธรณีประตูเข้ามาเห็นฉากนี้ เกือบจะสะดุดเท้าเลยทีเดียว

เซียวหลันยวนไม่เคยให้ใครแตะใบหน้าเขามาก่อน ตอนแรกที่นางจะทายาฆ่าเชื้อให้เขา เขายังมีอาการต่อต้านอย่างชัดเจนเลย

แต่ตอนนี้เขากลับให้ฮูหยินเฉิงยื่นมือไปจับหรือ?

เช่นนั้นดูท่าความรู้สึกระหว่างพวกเขาจะลึกกว่าที่นางจินตนาการไว้

เซียวหลันยวนจะให้ฮูหยินเฉิงถอดหน้ากากเขาออกหรือ?

ฟู่จาวหนิงก้มหน้าลงมือเท้า พริบตานี้เอง เซียวหลันยวนก็หลบมือของฮูหยินเฉิงออกมา

เขากำลังจะพูดอะไร ก็สังเกตเห็นฟู่จาวหนิงเข้ามาแล้ว ลุกขึ้นยืนทันที

"หนิงหนิง รีบมานี่สิ หิวแล้วใช่ไหม?" พูดจบก็ให้คนใช้ขึ้นสำรับ

ตอนนี้เองกับข้าวก็ทยอยกันยกขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงเดินเข้าไป เดิมทีนางก็เดินไปที่นั่งตนเองตามความเคยชิน แต่พอเห็นฮูหยินเฉิงนั่งอยู่ตรงนั้น นางก็ไม่ได้อ้อมเข้าไป นั่งลงทางฝั่งนี้

โต๊ะทรงกลม ตอนนี้คือเซียวหลันยวนกับฮูหยินเฉิงนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนนางนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เซียวหลันยวนงงงัน

"ทำไมนั่งทางนั้นล่ะ? มานั่งทางนี้สิ ไกลขนาดนี้แล้วข้าจะคีบกับข้าวให้ยังไง?"

ฮูหยินเฉิงตบที่ตำแหน่งข้างตนเอง "ถ้าพระชายาไม่รังเกียจล่ะก็มานั่งข้างข้าเถอะ? แบบนี้พวกเราจะได้คุยกันได้"

ไปนั่งข้างนาง ก็เท่ากับนางอยู่ตรงกลาง

นางไม่คิดว่าฟู่จาวหนิงจะไม่ไว้หน้าใครต่อหน้าเซียวหลันยวนแบบนี้

แต่ลวี่กั่วตอนนี้ก็ถือว่าพอฉลาดอยู่ รีบคุกเข่าลงมาทันควัน แล้วยังแสดงท่าทีตัวสั่นงันงกอีก

เหมือนกลัวว่าฟู่จาวหนิงจะลงโทษนาง

ทำให้ฟู่จาวหนิงดูเหมือนเจ้านายที่หยิ่งผยองกำเริบเสิบสาน ส่วนนางดูเป็นคนน่าสงสารตัวน้อยๆ

ฮูหยินเฉิงตึงเครียดขึ้นมาทันที มองฟู่จาวหนิง รีบเอ่ยขึ้นว่า "พระชายา เจ้าอย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กสาวอย่างลวี่กั่วเลย นางก็แค่ชินกับการเห็นด้วยคำพูดของข้าเท่านั้น ปกติข้าเองก็ตามใจนางจนไม่มีสัมมาคารวะ"

ลวี่กั่วรีบโขกศีรษะ "เจ้าค่ะ ลวี่กั่วผิดไปแล้ว"

"ลวี่กั่วก็แค่คุ้นเคยกับอายวน ดังนั้นต่อหน้าเขาจึงไม่เห็นความเคารพยำเกรง..."

ฮูหยินเฉิงพูดยังไม่ทันจบ เสี่ยวเยว่ก็เดินขึ้นมากระชากตัวลวี่กั่วให้ลุกขึ้น