อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1913

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน

นางไม่ใช่ว่าสละให้ไม่ได้

แต่ไม่รุ้เพราะอะไรครั้งนี้ในใจมันไม่เป็นสุขเอาเสียเลย

นางยอมรับว่าตนเองดูพลาดไป ความประทับใจแรกต่อท่านน้าเฉิงที่ดูเงียบสงบสง่างาม แต่รู้สึกจะเหินห่างกับนางหน่อยๆ ดูไม่ค่อยชอบนางนัก

จุดนี้นางไม่ใส่ใจ นางไม่ใช่ทองคำ ที่ทุกคนจะชื่นชอบ

แต่ว่าตอนนี้นางเพิ่งรู้ ว่าท่านน้าเฉิงอันที่จริงยังเป็นพวกหมกมุ่นคนหนึ่งอีกด้วย

นางจะสละกำไลให้ก็ได้ แต่นางก็เป็นพวกหัวขบถมาแต่ไหนแต่ไร ชอบอ่อนไม่ชอบไม้แข็ง ท่านน้าเฉิงพูดจายอมถอยเพื่อรุก ส่วนลวี่กั่วก็มีท่าทีบีบคั้นนาง นี่ชัดเจนแล้วว่าจะให้เซียวหลันยวนเป็นคนตัดสินใจ บอกให้นางปลดกำไลลง

เซียวหลันยวนก็ฟังด้วย

"กำไลนี้ข้า..." ชอบมันมาก

คำพูดของฟู่จาวหนิงยังไม่ทันออกมา ท่านน้าเฉิงก็กระแอมขึ้นทีหนึ่ง ยื่นมือมาจับหลังมือเซียวหลันยวน "อายวน ของที่ให้พระชายาแอล้วจะเอาคืนมาได้อย่างไร ข้าไม่เป็นไรจริงๆ..."

ไม่เป็นไร แต่มือของนางเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

ตอนนี้อากาศเริ่มอบอุ่นแล้ว มือของนางกลับยังเย็นขนาดนั้น

มือของนางทาบอยู่บนหลังมือเซียวหลันยวน แต่ก็ทำให้เขารู้สึกถึงความไม่สบายทางร่างกายนางได้เลย

เซียวหลันยวนถูกความเย็นของมือนางทำเอาสะดุ้ง ไม่ได้ฟังคำพูดของฟู่จาวหนิงไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ถามขึ้นอย่างกังวล "ท่านน้าเฉิง มือของท่านทำไมจึงเย็นเช่นนี้?"

"ท่านอ๋อง ฮูหยินช่วงนี้หนาวอยู่ตลอดเวลา หาหมอเทวดามาดู ก็พูดแค่ว่าเลือดลมแต่กำเนิดไม่เพียงพอ ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นใด..." ลวี่กั่วเอ่ยขึ้นอย่างกังวลอยู่ข้างๆ

เซียวหลันยวนมือข้างหนึ่งกุมมือฟู่จาวหนิงอยู่ มืออีกข้างหนึ่งก็ถอดกำไลจากข้อมือนางออกมาเบาๆ ยื่นส่งให้ท่านน้าเฉิง

"ท่านน้าเฉิง ท่านรีบสวมเข้าไปดู"

"นี่..." ท่านน้าเฉิงมองฟู่จาวหนิงอย่างลังเล

แต่ลวี่กั่วก็รีบรับกำไลแล้วสวมเข้าไปบนมือท่านน้าเฉิงอย่างรวดเร็ว

หลังจากสวมไป นางก็เอ่ยขึ้นอย่างดีใจ "ฮูหยิน ท่านสวมแล้วดูดีมาก กำไลนี้ดูท่าควรจะเป็นของท่าน"

ท่านน้าเฉิงใช้มือลูบกำไล สัมผัสอยู่พักหนึ่ง คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยก็คลายออกมา

นางบอกกับเซียวหลันยวนว่า "ได้ยินเจ้ายอดเขาพูดมาตลอด ว่าหยกดาราตงฉิงเป็นหยกร้อนล้ำค่า ตอนนี้ก็สัมผัสได้แล้วจริงๆ สมกับที่ลือกันมาเลย หลังจากสวมแล้วข้าก็รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว"

ลวี่กั่วก็ตาแหลม รีบเอ่ยขึ้นมา

"ยิ่งไปกว่านั้นรูปร่างของต่างหูนี้ก็ดูสง่างาม เหมาะกับฮูหยินของเรา พระชายายังอายุน้อยนัก น่าจะไม่ค่อยเหมาะ"

"หนิงหนิง..."

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิง

เขารู้สึกว่า นี่เป็นชุดเดียวกัน ในเมื่อไม่มีกำไลแล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องเหลือไว้แค่ต่างหู

สู้ส่งให้ท่านน้าเฉิงไปทั้งชุดจะดีกว่า

ยิ่งไปกว่นั้นมือที่เย็นนั่นของท่านน้าเฉิงก็ไม่ใช่เรื่องปกติ แบบนี้ร่างกายของนางจะรับไหวได้อย่างไร? ถ้าหากเครื่องประดับหยกดาราทำให้นางรู้สึกสบายขึ้นได้บ้าง ก็ไม่น่ามีอะไรต้องคิดเล็กคิดน้อย

จาวหนิงอยู่ที่เมืองเจ้อ ก็ใจกว้างและดีกับคนป่วยผู้ประสบภัยที่ไม่รู้จักเสียขนาดนั้น ตอนนี้ถ้ามองท่านน้าเฉิงเป็นคนป่วย ก็น่าจะไม่ติดใจอะไร

"เอาไป"

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่พูดอะไรมาก วางต่างหูไว้บนโต๊ะ