อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1895

"พระชายาเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ ข้าชอบพระชายามาก"

"ขอบคุณที่ท่านชอบ" ฟู่จาวหนิงเก็บรอยยิ้มลงมา "เช่นนั้นฮูหยินอู๋ก็อธิบายเจตนามาเถิด เชื่อว่าอูหยินอู๋คงจะหาข่าวมาแล้ว ว่าข้าเพิ่งกลับมาจากเมืองเจ้อ เหนื่อยมาก ดังนั้นไม่มีเวลากับอารมณ์มาเล่นใบ้คำกับคนแปลกหน้าที่นี่"

ฟู่จาวหนิงพูดออกมาตรงๆ

นี่เท่ากับบอกฮูหยินอู๋ว่า พวกเขาเดาตัวตนฐานะนางได้แล้ว รู้ว่าก่อนหน้านี้นางทำอะไรมา จนทำให้จูเฉียนเฉี่ยนโดนพิษมหารัญจวนเข้า จนเกือบได้ไปพัวพันกับฟู่จิ้นเชินแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นยังแสดงท่าที ว่าพวกเขาตอนนี้ตั้งตัวเป็นศัตรูอยู่ ไม่ต้องเปลืองแรงเสแสร้งแล้ว แล้วก็ไม่ต้องคิดจะตีสนิท มีเรื่องอะไรก็พูดมา

ฮูหยินอู๋ตอนนี้ก็เหมือนจะปรับตัวกับความตรงไปตรงมาของฟู่จาวหนิงได้แล้ว

ลักยิ้มที่มุมปากนางเดี๋ยวชัดเดี๋ยวเลือน "พระชายา ข้ายอมรับ ว่าระหว่างทางที่มาเมืองหลวงเจอเข้ากับแม่นางจูจริงๆ ได้ยินความในใจของแม่นางจูมา ดังนั้นจึงช่วยนางไป"

เซียวหลันยวนสบตากับฟู่จาวหนิงผาดหนึ่ง

พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าตู้ถังจะสารภาพตรงๆ ขนาดนี้ ยอมรับว่าเรื่องนั้นนางเป็ฯคนทำ

นางไม่กังวลว่าตัวตนสาวกลัทธิเทพทำลายล้างของตนเองจะถูกเปิดเผยหรือไม่?

"แต่ว่า พระชายาต้องฟังข้าอธิบายก่อน เรื่องที่ข้าทำไม่ได้มีเจตนาไม่ดี พวกท่านรู้ตัวตนที่แท้จริงของแม่นางจูคนนั้นไหม?"

"ตัวตนอะไร?" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นอย่างไม่แสดงอาการใด

"ท่านอ๋องกับพระชายารู้จักตงฉิงกระมัง?"

ตงฉิงอีกแล้ว

ฟู่จาวหนิงยกถ้วยชาขึ้น เซียวหลันยวนก็บอกนางว่า ระวังลวก

ทั้งสองคนเหมือนดูเหมือนจะใจลอยหน่อยๆ ไม่ได้คำกับฮูหยินอู๋

ฮูหยินอู๋ปิดปากหัวเราะ แล้วเอ่ยต่อว่า

"ข้าว่าที่บอกตัวตนของแม่นางจูมา เพราะคิดอยากจะอธิบายเรื่องที่วางยาใส่นาง อันที่จริงนั่นก็ไม่ใช่พิษ ปริมาณที่ข้าใช้ก็น้อยมาก ไม่ถึงกับเอาชีวิตนาง ข้าเห็นว่านางรักจริง จึงรู้สึกซาบซึ้ง เลยคิดจะช่วยนางอีกแรง"

"แน่นอน นอกจากคิดช่วยแม่นางจูแล้ว ยังอยากจะช่วยคุณชายฟู่ด้วย"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกสนใจกับคำพูดนี้ของนาง

นางกดความโกรธในใจไว้ "เรื่องนี้ ช่วยพ่อของข้าด้วยหรือ?"

"แน่นอน พระชายา คุณชายฟู่ไม่ใช่คนธรรมดา หลายปีมานี้ เขาไม่รู้ว่าลัทธิของพวกเราส่งคนไปไล่จับพวกเขามากี่กลุ่มแล้ว ผลลัพธ์คือไม่เคยสำเร็จ"

เรื่องนี้ นางก็ยังพูดออกมาตรงๆ ด้วยหรือ?