อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1895

"พระชายาเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ ข้าชอบพระชายามาก"

"ขอบคุณที่ท่านชอบ" ฟู่จาวหนิงเก็บรอยยิ้มลงมา "เช่นนั้นฮูหยินอู๋ก็อธิบายเจตนามาเถิด เชื่อว่าอูหยินอู๋คงจะหาข่าวมาแล้ว ว่าข้าเพิ่งกลับมาจากเมืองเจ้อ เหนื่อยมาก ดังนั้นไม่มีเวลากับอารมณ์มาเล่นใบ้คำกับคนแปลกหน้าที่นี่"

ฟู่จาวหนิงพูดออกมาตรงๆ

นี่เท่ากับบอกฮูหยินอู๋ว่า พวกเขาเดาตัวตนฐานะนางได้แล้ว รู้ว่าก่อนหน้านี้นางทำอะไรมา จนทำให้จูเฉียนเฉี่ยนโดนพิษมหารัญจวนเข้า จนเกือบได้ไปพัวพันกับฟู่จิ้นเชินแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นยังแสดงท่าที ว่าพวกเขาตอนนี้ตั้งตัวเป็นศัตรูอยู่ ไม่ต้องเปลืองแรงเสแสร้งแล้ว แล้วก็ไม่ต้องคิดจะตีสนิท มีเรื่องอะไรก็พูดมา

ฮูหยินอู๋ตอนนี้ก็เหมือนจะปรับตัวกับความตรงไปตรงมาของฟู่จาวหนิงได้แล้ว

ลักยิ้มที่มุมปากนางเดี๋ยวชัดเดี๋ยวเลือน "พระชายา ข้ายอมรับ ว่าระหว่างทางที่มาเมืองหลวงเจอเข้ากับแม่นางจูจริงๆ ได้ยินความในใจของแม่นางจูมา ดังนั้นจึงช่วยนางไป"

เซียวหลันยวนสบตากับฟู่จาวหนิงผาดหนึ่ง

พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าตู้ถังจะสารภาพตรงๆ ขนาดนี้ ยอมรับว่าเรื่องนั้นนางเป็ฯคนทำ

นางไม่กังวลว่าตัวตนสาวกลัทธิเทพทำลายล้างของตนเองจะถูกเปิดเผยหรือไม่?

"แต่ว่า พระชายาต้องฟังข้าอธิบายก่อน เรื่องที่ข้าทำไม่ได้มีเจตนาไม่ดี พวกท่านรู้ตัวตนที่แท้จริงของแม่นางจูคนนั้นไหม?"

"ตัวตนอะไร?" ฟู่จาวหนิงถามขึ้นอย่างไม่แสดงอาการใด

"ท่านอ๋องกับพระชายารู้จักตงฉิงกระมัง?"

ตงฉิงอีกแล้ว

ฟู่จาวหนิงยกถ้วยชาขึ้น เซียวหลันยวนก็บอกนางว่า ระวังลวก

ทั้งสองคนเหมือนดูเหมือนจะใจลอยหน่อยๆ ไม่ได้คำกับฮูหยินอู๋