อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1886

เสิ่นเชี่ยวยืนยันว่าไม่ได้ยินเรื่องขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเลยจริงๆ

พอเซียวหลันยวนกลับมา ฟู่จาวหนิงจึงถามขึ้น

เซียวหลันยวนก็มีแหล่งข่าวของตนเองอยู่

"นางกับหยวนอี้อยู่ด้วยกัน ทั้งสองคนบาดเจ็บ หยวนอี้หนักหน่อย ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแต่งตัวเป็นสาวใช้วัง พักฟื้นอยู่ด้วยกันในวังราชนิเวศน์ ทั้งสองคนไม่ออกไปไหนเลย"

เซียวหลันยวนหลังจากกลับมาก็พักผ่อนไปหนึ่งวัน จากนั้นก็เริ่มจัดการธุระเรื่องต่างๆ

องค์จักรพรรดิยังไม่เรียกเขาเข้าวัง ตอนนี้น่าจะยังกลัวอยู่หน่อยๆ กลัวเขาที่เพิ่งกลับมาจากเมืองเจ้อ จะถูกติดโรคระบาดมาหรือเปล่า

เรื่องครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก

ความขี้ขลาดกลัวตายขององค์จักรพรรดิ เขาเองก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้

รู้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันของเมืองเจ้อ องค์จักรพรรดิขี้เกียจจะไปถาม เพราะถ้าจะถามขึ้นมาจริงๆ เป็นไปได้มากว่าจะถูกเขาพูดไปถึงช่วงหลัง แล้วถามหาความรับผิดชอบเรื่องวัตถุดิบยากับเสบียงเหล่านั้น

ระดับความขี้เหนียวขนาดนั้นขององค์จักรพรรดิ จะยอมออกมาได้อย่างไร?

ดังนั้นเรื่องนี้เกรงว่าคงมีแต่จะยื้อออกไปเรื่อยๆ ลากไปจนกว่าโหยวจางเหวินจะเข้าวัง

เซียวหลันยวนตอนนี้ก็ขี้เกียจไปคิดเล็กคิดน้อยกับองค์จักรพรรดิ

ฟู่จาวหนิงหลังจากได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจ "คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทต้าชื่อจะจับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับไปไม่สำเร็จ"

นางยังคิดว่าลำพังแค่องครักษ์ไม่กี่คนกับเฉินเซียงขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น จจะไม่สามารถหนีรอดจากองครักษ์ลับต้าชื่อ แล้วจัดการพาพวกเขากลับไปเลยเสียอีก

"ดังนั้น เรื่องนี้พูดขึ้นมาแล้วก็น่าจะเพราะหยวนอี้ไหม"

"หยวนอี้ตอนนั้นไม่ใช่ว่าแอบลอบขึ้นมาบนรถม้าของหมอหลวงเผียวไปเมืองเจ้อหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ตอนที่ไปน่ะใช่ ต่อมาเขาจะต้องมีคนตามไปด้วยแน่"

"หรือก็คือ คนที่พวกเขาพามาแคว้นเจา ไม่ได้มีแค่เท่าที่เห็นสินะ"

"หนิงหนิงของข้าฉลาดจริงๆ" เซียวหลันยวนยื่นมือมาลูบหัวนาง มีสีหน้าชื่นชม